Geen zin

Ik kijk op de wekker naast mijn bed, twee uur, nog geen oog dicht gedaan. Mijn hersenen draaien overuren. Ik ga er maar uit, liggen blijven heeft geen zin, weet ik uit ervaring. Ik loop naar boven en pak daar een baby boek en blader het door.

Mam, Pap, ik heb koffie voor jullie, kan ik even met jullie praten? We vegen de slaap uit onze ogen en gaan rechtop zitten. Een uurtje daarvoor had ik al aan hem gevraagd of er wat was en of hij wilde praten. Een duidelijk “Nee” was toen zijn antwoord.

Pap, Mam niet schrikken hoor, maar als ik nu gewoon niet meer verder wil? Ik bedoel, dus er echt geen zin meer in heb?  Ik weet meteen waar hij het over heeft. Mijn reactie verbaast mij zelfs. “Als je niet meer verder wil leven, dan moet je aan de pillen en worden opgenomen, het is tegennatuurlijk dat een mens niet wil leven.”

Heel rationeel legt hij uit, hoe hij tot dit besluit is gekomen. Zelfs ik kan er weinig tegen in brengen. Want laten we eerlijk zijn, wie heeft het antwoord op de vraag wat het nut van dit leven is. Ik hoor hem zeggen dat hij niets heeft bereikt de afgelopen vijf jaar. Er volgt een uren lang gesprek tussen vader en zoon. Ook mijn middelste zoon, die ondertussen is binnen gekomen, bemoeit zich er mee. Samen met zijn vader proberen ze de positieve dingen te benoemen die de afgelopen jaren hebben plaatsgevonden in zijn leven. Ik ben stil, maar bijt op mijn lippen en vervolgens tot bloedens toe op mijn tong om niet te zeggen wat ik denk. “Ik zal hem godverdomme zelf een touw geven of hem naar de eerste de beste hoge flat rijden, is hij helemaal van de pot gerukt.” Tegelijkertijd met de boosheid voel ik een pijn, alsof er een mes letterlijk in mijn hart wordt gestoken. Mijn kind wil niet meer leven, hij is er klaar mee. Het leven heeft hem gebroken. En er bestaat nou eenmaal geen vrolijk gekleurd gips voor een gebroken ziel.

Er is weinig meer over van die vrolijke, arrogante puber die vorig jaar nog een verlenging van zijn pubertijd aan vroeg. Hij wilde nog zoveel puberale streken uithalen, dat volwassen worden toen nog geen optie was.

Als ik het fotoboek doorblader valt mijn blik op een foto van hem, genomen in het Sophia kinderziekenhuis, toen hij net twee weken oud was. Een baby, met acht infusen en een tube in zijn keel. Het is een van de weinige foto’s uit die zwarte periode. Hij heeft moeten vechten voor zijn leven, zo klein als hij was. En dat heeft hij gedaan, als een kleine Hercules heeft hij artsen en personeel versteld doen laten staan. Ik leg het fotoboek terug en loop de trap af, naar mijn slaapkamer.

Nu,  twintig jaar later moet hij weer vechten, vechten tegen iets wat niet zo zichtbaar is als zijn nieren, maar ook dit gevecht gaat hij winnen, .… toch?