Gejammer…

Het is allemaal wat, daar in dat Godvergeten Pieterburen. Ruzie in de plaatselijke zeehondencrèche waar aanhangers van de Zeehonden-oer-teef Lenie ’t Hart het aan de stok kregen met de nieuwe opper-reu Kruizinga die een ander beleid voorstond. Lenie vond dat de zeehondjes minimaal vijfendertig kilo moesten wegen alvorens terug de zee in te worden gemikt. Kruizinga inclusief medewerkers vonden dit onzin. Zeehondje binnen hengelen, pil erin, flink schudden en hup, retour in zee.

Inmiddels ligt Kruizinga ziek in zijn eigen crèche, zit Lenie definitief opgehokt in het asiel en mag Henk Bleker de boel nu oplossen. Wie ? Ja, Henkie Bleker. Dat is die afgeschreven staatssecretaris van landbouw uit het kabinet van prins Rutte de eerste oftewel Henkie “de ongekroonde koning van de Zeeuwse Hedwigepolder”. Overigens: Als je daar zijn naam noemt, dan ontstaat er zelfs bij een lage eb een watersnood die de ramp uit 1953 overtreft… Op de valreep nog een goed advies voor Pieterbuurders: vooral met één oog open slapen want voor je het in de gaten hebt, prikt Henkie de dijk lek en loopt de boel vol…

Behalve in Pieterburen, ook heibel in Utopia. Nou ja, heibel, laten we het als volgt stellen: een geregisseerde “De Mol” ruzie. Zoals we dat van deze tycoon kennen. Ik weet absoluut niet waar het over ging. Ik kreeg het bij toeval mee omdat het programma uitliep en ik zat te wachten op een volgend programma. Ik moest het uiteindelijk vijf volle minuten meemaken en zag een koppel ééncellige sufkutten ruzie maken over de inhoud van een tas.

Ik vraag me in alle eerlijkheid af waarom je dit soort pulp zou willen volgen en nog sterker, waarom je hier aan mee zou willen doen. Volgens mij rest de deelnemers nog maar één ding: koffers pakken, de boel platgooien en snel naar huis. En dan vooral dingen gaan doen die wel iets positiefs toevoegen aan je leven.

Wie nog meer naar huis kunnen zijn onze Olympiërs. We hebben inmiddels meer dan genoeg medailles bij elkaar geschaatst en de lol is er voor zowel de deelnemers als voor de kijkers volledig vanaf. Was het ooit een eer om überhaupt een medaille te winnen, tegenwoordig worden we chagrijnig als de kleur ons niet aanstaat. Zoals dat verwende kind van Verweij, wat zilver won op de 1500 meter. Volgens mij is er wel een goede en simpele remedie: gewoon harder schaatsen.

En als we het toch over verloren goud hebben, dan ook nog maar naar onze Sven. De man die eveneens zilver won. Maar dan op de tien kilometer. Men noemt hem een “groots verliezer” omdat hij wist te melden dat winnaar Jorit Bergsma harder had geschaatst dan hijzelf. Dat hebben we inderdaad gezien. Helaas kon hij het niet nalaten om er excuserend aan toe te voegen dat hij, Sven, de hele week al een rugpijntje had. Over een “groots verliezer” gesproken…. Zo jammer.

Brompot