Men neme: 250 gram wijnbladeren (uit pot)
125 gram rondkorrelige rijst
250 gram rundergehakt
verse koriander
zout, peper.

Een tijdje terug zou ik eters bij mij thuis krijgen die ik daarvóór alleen nog maar virtueel ontmoet had! Ik vond het reuzespannend, en besloot dan ook maar eens flink uit te pakken, met mediterrane hapjes. Een van mijn favorieten zijn dan absoluut de gevulde wijnbladeren: veel werk, maar met een smakelijk resultaat. Enigzins aan de late kant begon ik met het rul bakken van het gehakt, om er daarna veel fijngesneden koriander, en wat zout en peper bij te doen. Ondertussen vroeg ik mij af hoe ze “in het echt” zouden zijn. Twee vrouwen, waarvan één wat gesloten, en de ander heel open, een echte flapuit, en één man die mij rustig, gevoelig en apart leek. Zij kenden elkaar al jaren erg goed, en ik zou dus de “vreemde eend” zijn!

Nog wat verder mijmerend, bakte ik, als in een automatisme, de rijst even met het gehaktmengsel mee, om vervolgens in ieder wijnblad een eetlepel van het mengsel te doen. Halverwege mijn bezigheid ging de telefoon: “Wij zijn er over een uurtje, hoor”, klonk een aangename vrouwenstem, met wat gegiechel op de achtergrond. Ik moest opschieten! Snel legde ik de rolletjes in een pan, waar al een bodempje water en een laag wijnbladeren inzat.

Dit moest een uurtje met de deksel op de pan pruttelen, dus had ik nog wat tijd om de andere gerechtjes af te maken, en mijn uiterlijk te inspecteren. Na vluchtig wat make up te hebben aangebracht, ging de bel. Daar stonden ze, en het was gelijk alsof ik ze jaren kende. Natuurlijk had ik er qua uiterlijk geheel naast gezeten, met mijn fantasie, maar qua innerlijk waren ze precies zoals ik verwacht had. We besloten gelijk maar met een borrel te beginnen, en terwijl ik die inschonk, proefde ik het eindresultaat van mijn bladeren. Ze waren heerlijk.

Trots presenteerde ik mijn kooksels, en iedereen at met smaak. De stemming zat er al goed in… tot één van de vrouwen een hapje van een gevuld wijnblad nam. Haar gezicht zal ik nooit vergeten: het afgrijzen, de weerzinwekkendheid die er uit spraken, de blik op haar gezicht, het was echt vreselijk. Ze vond het het meest vieze wat ze ooit gegeten had. Mijn trots, mijn wijnbladeren! Niemand lustte ze! De kinderen en ik hebben ons er toen maar tegoed aan gedaan, tot grote hilariteit van mijn gasten.

Na het eten hebben we nog uren zitten praten en lachen. In iedere zin kwam wel het woord wijnblad voor! Mijn wijnbladeren gaan absoluut nooit meer in de herhaling voor bezoek, mijn vrienden daarentegen zijn absoluut “blijvertjes”.


Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

11 reacties

Prlwytskovsky · 2 december 2006 op 11:54

Ik heb hier een wijnblad voor me liggen maar hoe krijg ik die gevuld? Waar zit de ingang? 😕

SIMBA · 2 december 2006 op 12:23

Helaas Arta, aan sommigen zijn culinaire hoogstandjes niet besteedt; het blijven Hollanders! :laugh:

Estrella · 2 december 2006 op 12:42

Oeh, arme jij….en dat terwijl ze inderdaad zo lekker zijn he. Hm, oké, de jouwe heb ik nog niet geproefd. 😉
Geweldig dat het zo klikte, ook in real life! Blijf toch altijd spannend tot het moment suprème.

pally · 2 december 2006 op 17:12

Heel grappig, jouw recept ingerold tot dolma-column, Arta!

Ik zou ze trouwens best lusten na al die zoetigheid……

groet, Pally 😉

Li · 2 december 2006 op 21:48

[quote]Ik heb hier een wijnblad voor me liggen maar hoe krijg ik die gevuld? Waar zit de ingang? [/quote] :laugh:

Ach arme, voortaan maar een Hollands pot koken 🙂

Li

pally · 2 december 2006 op 21:56

Ben ik weer, net bitchy’s versie van de avond gelezen. Op dezelfde tijd ingestuurd! En dezelfde intro : doorgestoken kaart dus, een grap?

Hoewel een origineel experiment, brengt het mij niet zoveel,
Pally

pepe · 2 december 2006 op 22:52

Dacht ik leuk een recept, kan ik ook eens wat nieuws uitproberen. Maar na het verder lezen heb ik me bedacht.

Leuk hoe je via internet mensen leert kennen en dat het is of je elkaar allang kent. Dat is wel herkenbaar.

Trukie · 3 december 2006 op 01:04

Leuk opgebouwd door een keukensessie te larderen met de spanning voor een blind-date.
Maar de volgende keer misschien toch maar een kant en klaargerecht wat iedereen lust?

Dees · 3 december 2006 op 09:18

Hmmm, dolma’s… Bedankt voor je recept tussen de regels door en leuk dat het zo klikte. 🙂

arta · 3 december 2006 op 21:48

Leuk, die wisselende reacties!
Ik liet deze column aan Bitchy lezen, omdat zij er ook in voorkwam, en zij zei toen: Daar maken we een dubbele van! Het was dus eigenlijk een grap, maar we hebben wel serieus geschreven, natuurlijk…
Grappig trouwens ook: die dubbele reacties bij één persoon!
Dank jullie wel!
🙂

LouisP · 6 mei 2009 op 00:04

Echt Arta,

je blijft me verbazen. Geen verzinsels, geen rare praat. Gewone ‘ongewone’ ontmoetingen en gebeurtenissen. Zo ongekunsteld. Dat vind ik mooi.
Wondermooi!

groet,

Louis

Geef een antwoord