Gezondheidszorg(en)

Vanaf 1 januari 2015 is het, onder anderen, diabeten lastiger gemaakt om Nederland op kosten te jagen. De keuze en het verkrijgen van hun testmateriaal is niet meer vanzelfsprekend. Alles hangt ineens aan elkaar van wie er met wie een contract heeft. Nu ben ik nog aardig bijster, maar ik kan mij voorstellen dat diabeten die dat niet of minder zijn halverwege het proces afhaken en daardoor niet meer hun suikerwaarden kunnen controleren. Wellicht heeft onze Minister van Volksgezondheid, Mevrouw Schippers, die groep slachtoffers ingecalculeerd als collateral damage?
Hieronder een letterlijk verslag hoe je als chronisch zieke tegenwoordig het bos in wordt gestuurd. Om het enigszins algemeen leesbaar te maken heb ik mijn primaire levensbehoefte ‘diabetes testmateriaal’ vervangen door een pak melk. Toch ook een eerste levensbehoefte.

————————-
Op de hoek van mijn straat zit nog zo’n ouderwets Gruttertje. Vandaag ga ik daar, zoals iedere om de dag, een pak melk halen. Bij binnenkomst bemerk ik een rigoureuze verandering. Ik mag niet verder dan het poortje voorbij de balie. Daar staat een beveiliger met zijn handen over zijn gulp gekruist. De verkoper kijkt mij verbaasd aan, alsof hij mij wil vragen wat ik kom doen zonder vooraankondiging.

‘Waarom bent u hier?’ Vraagt hij.
‘Ik wil graag een pak melk.’
‘Wat voor melk?’
‘Halfvolle melk.’
‘Welk merk melk wenst u?’
‘Zaanse Hoeve, graag?’
‘Hoeveel melk wilt u?’
‘Zoveel als altijd, anderhalve liter alstublieft.’
‘Bij welke Melkunie bent u aangesloten?’
‘Dat weet ik niet uit mijn hoofd. De Nederlandse?’
‘En via welke leverancier wilt u de halfvolle melk geleverd krijgen?’
‘Jeses man, dat weet ik toch niet!? Daar werd altijd voor gezorgd en dat stond dan hier in de winkel. Wie van ons is nou kruidenier?’
‘Ja ik, maar zoekt u dat alsnog eerst eens uit. Zo werkt dat nu. Op internet staan de leveranciers waar uw Melkunie een contract mee heeft afgesloten.’

Thuis constateer ik dat ik inderdaad onder de Nederlandse Melkunie val. Op haar onlogisch ingerichte site vind ik na flink graven de leveranciers waar deze unie een contract mee heeft.
Bij een vermelde leverancier www.de-melkwebwinkel.nl zie ik dat zij halfvolle melk van de Zaanse Hoeve leveren. Om die te verkrijgen dien ik contact met ze op te nemen. Na wat keuzemenu’s en een halve Rieu-wals krijg ik iemand aan de lijn.

‘De Melkwebwinkel met Wendy, een hele goeiemorgen.’
‘Ja, goedemorgen met Pierken spreekt u. Op uw site lees ik dat u Zaanse Hoeve halfvolle melk levert.’
‘Bij welke Melkunie bent u aangesloten?’
‘De Nederlandse.’
‘Mooi.’
‘Ja, mooi hè?’
‘Ja, mooi. Even kijken hoor. Momentje, ik zet u even in de wacht.’
Na een encore van Rieu keert Wendy terug.
‘Bedankt voor het wachten. Ja hoor geen probleem, wij hebben een contract met de Nederlandse Melkunie en wij leveren dus ook Zaanse Hoeve halfvolle melk.’

Een heel verhaal verder over leveringswijze en vragen over onder andere hoeveel melk ik per week drink stelt zij mij voor aan het konijn uit de hoge hoed.

‘Hoe wilt u de melk geleverd krijgen? In een pak met schenkdop of de versie geschikt voor een rietje?’
‘Met een schenkopening graag.’
‘Die mogen wij helaas niet meer leveren van uw unie, meneer. Daarmee kunt u gaan morsen.’
‘U bedoelt vast dat de verpakking die ik gewend was te duur is in productiekosten, zodat ik net als op de kleuterschool weer moet gaan klooien met een rietje?’
‘Dat zijn uw woorden, meneer Pierken. De Nederlandse Melkunie levert in uw belang geen verpakkingen meer met een schenkdop.’
‘Mevrouw Wendy, ik ga verder zoeken. Dank voor uw integere verbijzondering van mijn probleem.’

Een uur en drie leveranciers met hetzelfde verhaal verder bel ik www.melkonline.nl. Zij blijkt Zaanse Hoeve te leveren in een pak met schenkopening. Jeanine van Melkonline sluit haar telefonische intake af met het advies om het aanvraagformulier op de site uit te printen, in te vullen en een verklaring te halen bij mijn grutter dat ik melk drink. Hij faxt dat vervolgens terug naar Melkonline waarna zij contact met mij opnemen voor een definitief intakegesprek.

Zo gezegd zo gedaan. Enigszins opgefokt loop ik met het uitgeprinte en ingevulde formulier naar mijn grutter. Zijn winkel staat vol klanten. Als ik eindelijk aan de beurt ben, vraagt hij mij weer wat ik kom doen. Na veel getwijfel en langdradige ruggenspraak met zijn beveiliging vult hij zijn deel in en faxt dat naar Melkonline.

Een dag later word ik inderdaad opgebeld door Jeanine voor het definitieve intakegesprek. Dat verloopt soepeltjes, totdat er een nieuwe aap uit de mouw komt.
‘Wij leveren de melk die u drinkt in de verpakking met een dop, maar met uw grutter hebben wij geen contract staan, dus loopt u het risico dat hij het pakket niet aanneemt.’
‘Prima, zend u de melk dan maar naar mijn huisadres’, antwoord ik. ‘Kunt u mij dan na verzending wel de pakketcode mailen, want mijn partner en ik hebben momenteel vakantie. Dan ‘Zaanse hoeve’ we niet de hele dag thuis te gaan zitten wachten op zoiets simpels als melk.’
‘Nee, dat mogen wij niet, meneer. Die service wordt niet vergoed door uw unie.’
Inmiddels kan ik nauwelijks meer praten, want mijn strot staat droog.

Weer een dag later schrijf ik dit stukje. Wachtend op mijn diabetes testnoodzakelijkheden. Het is nu drie uur. Buiten schijnt de zon volop. Misschien dat ik Mevrouw Schippers zo maar eens een ansichtkaart ga schrijven vanaf mijn door haar opgelegde vakantieadres. Ik moet er immers naast de, in mijn geval, ruim € 6.000,00 per jaar betaalde ziektekosten wel wat voor over hebben om überhaupt ziek te mogen zijn anno 2015.