Je bent beroemd, hebt geld en de hele wereld ligt aan je voeten. Kapitalen gaan er om over jouw rug, maar jij zingt de sterren van de hemel, de wereld adoreert je en je bent beroemd. Je bent binnen. Maar de raven om je heen die schermen je af, tegen de té vervelende fotografen, té vervelende krantenmensen die ook hun werk doen al is het op een nare manier, maar hé dat kan zomaar in Amerika. Als je dan even de rust wilt, even los van de camera’s, de studio’s, de praatprogramma’s waar je altijd maar moet verschijnen omdat de platenmaatschappij dat van je eist om je laatste cd maar te promoten. Soms ben je zo moe dat je uit een raam wilt springen, je liefdesleven wordt als een wollen trui uiteengehaald door de pers, je kinderen moet je afschermen van diezelfde pers want ze zijn een hoop geld waard voor de enge mensen onder ons die slechte plannen hebben. Maar jij, jij moet doorgaan, doorgaan met films maken, plaatjes inzingen, steeds maar op party’s verschijnen en je gezicht laten zien. Altijd maar lachen. Dan is er een moment dat je even tot jezelf wilt komen.

Maar je “vrienden” om je heen, die jou beschermen voor alles en nog wat, behalve voor jezelf, die zorgen wel dat je doorgaat. Ze geven je pillen, je arts geeft je nog wat om de bühne op te gaan en je voelt je ineens niet meer zo ongelukkig.

Je vrienden helpen je wel, als je ze maar betaald. Je gaat door, zover dat je zelf niet inziet dat je doorslaat. Als je maar een snuifje coke krijgt, daar wordt wel voor gezorgd, als je maar een speedpil krijgt, ook daar wordt voor gezorgd.

Steeds meer en meer totdat er geen weg terug meer is. Je bent beland aan waar je nooit gedacht had te willen zijn. Je bent verslaafd. De kranten schrijven erover, je verhult je in dikke kleding zodat niemand je magere lichaam ziet. Je manager zorgt voor interviews zodat je kan ontkennen dat je zeker niet verslaafd bent, alleen ontzettend moe van die laatste tournee.
Totdat je ineens van de aardbodem verdwenen lijkt. Eindelijk was er een familielid die zo slim was om jou in een kliniek op te laten nemen, onder dwang desnoods. Je wilde zelf ook wel, want je wist dat je te ver was gegaan. Helaas heeft de kliniek gefaald, want net een paar dagen eruit en je zogenaamde “vrienden” komen weer op de proppen met optredens, nieuwe songs, een tournee, zelfs het buitenland lonkt.

En de dollars moeten blijven stromen, want ze willen niet op een droogje staan. Lieve Elvis, Michael, Amy, Witney, jullie hadden de juiste stem, de juiste planning voor de toekomst, maar jullie hadden altijd maar de verkeerde vrienden om je heen. Zij die op je moesten passen hebben je eigenlijk het graf ingezongen. Al wat blijft is een bittere pil die wij als fans moeten slikken. Jullie hadden gewoon de verkeerde vrienden om je heen.

Categorieën: Actualiteiten

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

10 reacties

Libelle · 15 februari 2012 op 10:07

Ontroerend, dramatisch en prachtig mooi!. Lieve Ilse lees dit stuk alsjeblieft.

Chris · 15 februari 2012 op 10:09

en zo is het maar net. hullie hebben het gedaan. het is hun schuld. vrienden, familie, werkgever, regering, wilders, de maatschappij, de banken
mij treft geen blaam, ik kan er niets aan doen, ik heb geen verantwoordelijkheid voor mijn eigen daden. ik ben een speelbal

Boukje · 15 februari 2012 op 15:35

He Chris, waren de hoofdletters op de bon? 😀
Ik ben het trouwens wel met je eens, popster of niet, je blijft zelf verantwoordelijk.

Meralixe · 15 februari 2012 op 16:27

Wij kennen de uitspraak “hoge bomen vangen veel wind” waarmee bedoelt wordt dat in de belangstelling komen nu eenmaal ook nare gevolgen kan hebben.
Ik respecteer uw schrijven en uw bekommernis over die wereldsterren die velen mooie momenten en misschien wel het beste van zichzelf gegeven hebben.
Ik ben het niet eens met uw standpunt dat alle verantwoordelijkheid zomaar kan verschoven worden naar de omgeving en de entourage van die mensen.

Prlwytskovsky · 16 februari 2012 op 15:51

Maar waren zij ook zo beroemd geworden als zij de juiste vrienden hadden gehad?
Moeilijk hoor, om met twee beentjes op de grond te blijven dan.

JoeyvG · 16 februari 2012 op 16:56

Prima geschreven. Maar verkeerde vrienden hebben is niet alleen aan bekenden toebedeeld. Iedereen heeft verstandige en kritische mensen om zich heen nodig.

Ontwikkeling · 16 februari 2012 op 22:32

Elke verslaafde is zelf verantwoordelijk voor inname of geen inname van verkeerd spul.
Toch vind ik de Whitney-hype meer dan misselijkmakend.

Het hele weekend, met het drama van de herhalingen en de Grammy-zooi heb ik me geergerd aan het “verdriet” van de overgebleven wereldsterren van het Grammy-feestje.

Deze so called friends hadden Whitney bij leven ook zo kunnen eren. Ze hadden haar met liefde, aandacht en respect kunnen behandelen. Bij leven. Niet postuum.

Net zo walgelijk als bij Amy het geval was. Zo zie je maar: sterren zijn net mensen, ze leren het nooit.

Harrie · 17 februari 2012 op 14:41

Gelukkig hebben deze deze artiesten nooit de nuance gezocht. Hadden ze dat wel gedaan dan was er vast niet zo’n mooi oeuvre ontstaan. Oprecht en eerlijk is hun lijden en verdriet. Laat dat zo. Het is uiteindelijk hun keus.

Dees · 18 februari 2012 op 10:37

Lastig zo’n stukje, want het komt uit oprechte meevoeling dat kan ik zo zien. Aan de andere kant denk ik dat het publieke beeld van een ster / sterren maar een klein puntje van de ijsberg is en staat het me ergens tegen als buitenstaanders zich een beroemdheid toe-eigenen en er analyses op loslaten.

klapdoos · 2 maart 2012 op 12:30

Komt hier de spam nu ook al zijn intrede doen???

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder