Mijn opa was meubelmaker en hield van hout. Regelmatig kwam ik bij hem in de werkplaats om te timmeren. Boten, geweertjes, een viskoffer, dat soort dingen. Die maakten we dan van overgebleven stukken hout of van latjes en planken van een wat lagere kwaliteit. Overigens vond ik het al fantastisch om met brute kracht een paar spijkers in een willekeurig stuk hout te rammen, laat staan iets te maken dat daadwerkelijk ergens voor diende. ‘Je moet de zaag het werk laten doen’, zei hij altijd als ik weer eens teveel kracht zette en deed het vervolgens voor. Mijn opa kon zagen als de beste. Altijd paste alles naadloos in elkaar, zelfs zonder hulp van de voor mij onmisbare potloodlijntjes. Als ik op eigen houtje een boot in elkaar timmerde, werd het meer een onderzeeboot, maar als opa hielp kon je er met een gerust hart mee gaan varen. Een andere nuttige tip die ik van mijn opa heb geleerd: haal voordat je gaat zagen een kaars langs de scherpe kant, dan kom je soepeler door het hout heen en blijft hij langer scherp. Nuttig. ‘Recht is krom’, was tevens zo’n beroemde uitspraak van hem, waarvan de betekenis mij is ontschoten. Ik twijfel er echter niet aan dat ook daar een essentiële waarheid in schuilt.

De geur van hout herinnert mij nog altijd aan die werkplaats en aan mijn opa die er in zijn overall aan het werk was. Een kenmerkende eigenschap die ik van hem heb overgenomen is dat ik met mijn hand vaak even over een houten meubelstuk wrijf. Om contact te maken met het hout en de structuur daarvan en het hout als het ware tot je spreekt. Pal achter mij staat een kastje dat door mijn opa is gemaakt. Het is na al die jaren nog steeds een prachtig meubelstuk en mijn boeken en cd’s staan erin. Nog altijd als ik de deurtjes opendoe ruik ik de kenmerkende geur van goed hout, van kwaliteit en vakmanschap en voel ik als het ware de liefde waarmee hij het gemaakt heeft. Als ik mijn hand dan over het kastje laat gaan denk ik soms terug aan hem. Mijn opa, die kon zagen als de beste.

Categorieën: Algemeen

8 reacties

Avatar

Libelle · 20 augustus 2012 op 14:37

Als het over hout moet gaan dan geef ik toch hier de voorkeur aan. Een schildersatelier is al zo mooi, maar een meubelmakerswerkplaats met zijn oude gereedschappen is mooier. En dan die vaktermen zoals ‘gulpen’ en ‘souvereinen’.
Had ik maar zo’n kastje als reminder.

Avatar

Jip · 20 augustus 2012 op 15:37

Hmmm ja de geur van hout! Mijn poot gaat bijna automatisch omhoog! Zo lekker! En de zaag doet het werk, dat zegt baasje ook altijd. Zo slim van die zaag.
Mooi hoor Nimrod! Ik hou van oude verhalen.
Poot! Jip

Avatar

Mien · 20 augustus 2012 op 16:50

Mooie column Jan.
Brings back memories.
Ik had ook zo’n opa.
Hij fabriceerde Floriszwaarden.
Of nee, dat deden we zelf.
Hij sloeg wel eens op z’n vinger.
Als hij een verzameling roestige spijkers recht sloeg.
Non de ju.
Meteen ruzie met oma.

Mien

Avatar

Harrie · 21 augustus 2012 op 07:38

Recht is krom? Dat is toch Kruijfiaans? Mooie column en ode aan je opa.

Avatar

Meralixe · 21 augustus 2012 op 13:10

Ook ik ben meubelmaker, daar heb ik al eens een column over geschreven.
Heerlijk , die kleine stofferige ateliertjes met grooote spinnenwebben. Ik veronderstel door enkele details dat de column echt autobiografisch is. Dat insmeren van de zaagtanden met kaarsvet is echter gedeeltelijk fout. Wat men wel deed was het zaagblad met paraffine, harde was of, inderdaad, kaarsvet instrijken.
Libelle, soevereinen, dat ken ik, maar “gulpen”, daar heb ik nog niet van gehoord.
Overigens, wie kent een verzonken schroef, een kruishout, een rattestaart, kout tegen elkaar, een spatpen, tegendraad,…. :hammer:

Goede column!

Avatar

Libelle · 21 augustus 2012 op 16:08

‘gulpen’ is zagen met de nerf van het hout mee.
Zagen vanuit de ‘kopse’ kant.
Met een botte zaag begon je niks.

Avatar

Nimrod1979 · 22 augustus 2012 op 10:37

Het is 100% autobiografisch. ‘Recht is krom’ moest overigens zijn: ‘gelijk is ongelijk’
Het is verbazingwekkend hoeveel opa’s iets met hout doen of deden, ben ik achter gekomen.

Avatar

sylvia1 · 23 augustus 2012 op 11:24

Mijn opa niet – maar heb de laatste weken wel zelf met hout mogen werken. Dus kan me veel voorstellen bij je column. De lust van het zelf iets kunnen maken. Ingewijd worden in een oude ambacht. Mooi onderwerp.

Geef een antwoord