Vuurdans

De bas beukte tegen de vestingmuren. Als kanonnen tijdens het beleg van een stad galmde het geluid de rivier over. “Te wapen, te wapen!” zouden ze vroeger in verwarring hebben geschreeuwd.
Op een prachtige zomerse dag keek ik uit over het strand waar een feest in volle gang was. Aan de andere kant, links van mij, lagen tientallen mensen uitgestrekt in de volle zon. Het verbaasde me hoe ontzettend bruin ze al waren. Fanatici, dacht ik, die hun lichaam direct aan de Zonnegod onderwierpen zodra deze in zicht kwam.

Breaking news, vrijwel zeker

Vrijwelzeker.nl, de zustersite van het immens populaire hoogstwaarschijnlijknu.nl, voorziet u dagelijks van breaking nieuws uit zo goed als alle hoeken van de wereld. Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen in Syrië, waar het inmiddels allang vrijwel zeker is wie de gifgasaanval heeft ingezet. Lees het laatste nieuws over Lees meer…

Handen

Mijn opa was meubelmaker en hield van hout. Regelmatig kwam ik bij hem in de werkplaats om te timmeren. Boten, geweertjes, een viskoffer, dat soort dingen. Die maakten we dan van overgebleven stukken hout of van latjes en planken van een wat lagere kwaliteit. Overigens vond ik het al fantastisch om met brute kracht een paar spijkers in een willekeurig stuk hout te rammen, laat staan iets te maken dat daadwerkelijk ergens voor diende.

Ingezonden belangrijk nieuws: 1

Ingezonden nieuws: vier.
Reden genoeg om even wat spontane gedachten in het witte kadertje te smakken. Een tig aantal alinea’s, boordevol hersenspinsels van the one and only: Nimrod! Ik behoor tot de elite hier en bovendien ben ik VEC geweest, dus wie trekt z’n mond open? Dacht ik al. Al post ik tot jullie spijt niet meer zo vaak, toch kom ik hier regelmatig nog even spieken.

De droomvrouw met het zwarte haar

Hoewel ik geen categorie “Dromen” heb, hoort dit stukje daar eigenlijk in thuis. In mijn droom gaf ik een feest, volgens mij omdat ik jarig was. Ik kwam net terug van een gezellige babbel in de tuin toen binnen de mooie vrouw met het zwarte haar mij aansprak: “Hey, ik wil gewoon even heel duidelijk zijn dat een relatie er niet in zit. Ja, wel neuken hoor, maar niets vast. Oké?”

Reageerbuisbaby’s

De klok slaat 11.00 ‘s ochtends. Groep zeven van basisschool “De Regenton” maakt zich op voor een bijzondere spreekbeurt.
“Nou Jantje, het is zover. Kom maar naar voren. We zijn erg benieuwd.”
Jan staat op, geeft een kort knikje naar de meester en loopt doelgericht op de lessenaar af. Ondertussen haalt hij het papiertje uit zijn zak dat zijn moeder die ochtend netjes heeft opgevouwen. Elke beweging die Jan maakt wordt nauwgezet gevolgd door verwachtingsvolle kinderogen. Het jongetje in de achterste hoek ziet Jan naar voren lopen en begint zachtjes te huilen. Niemand schenkt er aandacht aan.

Rechtvaardige Godin

Op de middelbare school ontmoette ik Marieke. Ik was op slag verliefd en jarenlang bleef zij hét schoolvoorbeeld van de macht die een meisje over een jongen kan hebben. Ze had prachtig rood haar, maar was van nature blond. Ze was niet alleen beeldschoon maar ze had ook een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel. Als iemand gepest werd zei ze daar altijd wat van. Ik had een diepe bewondering voor haar. Marieke woonde een paar straten verderop. Als ik naar mijn beste vriend ging passeerde ik haar huis.

100% vrouw

‘Nou en toen zei zij dus: “ik heb hem eraf gebeten.”
Sorry, wat zei ze?!
‘Dat ze hem uiteindelijk zo zat was dat ze hem eraf heeft gebeten.’
Jezus…waar haal je die maffe wijven toch vandaan…
‘Ja hoor is, als je haar zou zien zou je wel anders piepen. Dat meissie joh…pffff. Ik zal je zeggen, die heeft echt alles waar ik als tiener al van droomde. Alles op de goede plek en in de juiste..’

Het schrijfproces

Als het donker wordt begin ik het te voelen: de schrijfdrift… Het ontpopt zich als een energieke vlinder die uit haar cocon breekt, maar is op dat moment niet meer dan een ongeleid projectiel dat alle kanten uit waait. Naarmate de avond vordert, komen ook de concrete ideeën voorbij fladderen. Sigaretten en koffie zijn gedurende dit proces waardevolle collega’s. De mok mijn rechterhand, de peuk mijn linker. Zodra ik plaats neem achter mijn beeldscherm, of vóór mijn beeldscherm als dat makkelijker tikt, kijk ik vaak even op wat nieuwssites.

Er was eens een man

Zijn vrouw, waar hij zielsveel van hield, was ziek geworden en een paar maanden daarna gestorven. Het was geen bijzondere man. Mensen merkten vaak niet eens dat hij er was en ook was hij nergens echt goed in, behalve dan in het houden van zijn vrouw. Hij leefde zijn leven in stilte. Sinds zijn vrouw niet meer naast hem lag werd de stilte hem bijna teveel. Hij dacht vaak aan haar en misschien hield juist die herinnering hem op de been.