Mijn Youp

Youp van ’t Hek gaf in De Wereld Draait Door aan dat als je beroemd bent en maar genoeg betaald krijgt, je daar best kleine grapjes over kunt maken. Hij doelde in dit geval op ‘Pietje Storms en Yolanthe &Wesley. Omdat Youp op die twee punten zelf ook hoog scoort, in ieder geval hoger dan Wesley, waag ik een column aan hem. Echter niet in de stijl van Youp zelf.

Een bijna professional

Zeg het voort, zeg het fukking voort! Net als Nico mag ik mijzelf een ‘bijna’ professioneel schrijver noemen. Volgens mij is Nico Dijkshoorn ook de enige columnist/dichter waarvan mensen zijn werk meer horen dan lezen. Ik volg Nico op Twitter, dus ik kan dat soort dingen gerust zeggen. Als je het mij vraagt Nico, past mijn hoofd veel beter op tv. Het past in ieder geval. Nou goed, onderonsje.

Rusteloos

De titel schrijf ik niet voor niets met schreeuwerige hoofdletters. Zo klinkt het, letter voor letter, keihard in m’n kop. Een continue komen en gaan van mensen, ideeën en willekeurige gedachten. Als de wervelende draaideur van een multinational in het hartje van Manhattan. Achttien uur per dag op volle toeren gaan, gaan, gaan. Al het personeel erin gepropt en niemand kan eruit. Ze moeten wel draaien want stilstand is achteruitgang en leidt uiteindelijk tot de dood van het idee. Gierend en jakkerend, plagend en haastig, krakend en piepend. Het spookt in mijn hoofd en ik jaag ze als een waanzinnige achterna. Het helpt helemaal niets.

Het genot bij onze buren.

“Hey jij. Ja jij. Kom eens dichter bij als je durft. Ooooh ja, zie je het ook? Mmmm, lekker lezen!”
Net als ik trilden de autospeakers kort en hevig na van de zojuist uitgezonden commercial van ’s werelds grootste columnsite: Column XXX.

Oh thy verleiding

‘Geen enkele vrouw is onbereikbaar, zolang je haar maar echt wilt,’ heb ik ooit eens gehoord en ja, daar zit wat in. Wat ze er niet bij vertellen is dat de prijs die je moet betalen voor de mooiste vrouwen, de meest interessante vrouwen, nogal hoog is. Toen Samson’s kleine teen begon te tintelen had hij kunnen weten dat er iets niet in de haak was met Delilah en toch zwichtte hij voor haar charmes. Ook Julia bleek achteraf een drama queen met suïcidale neigingen.

De geest en het lichaam

Als iemand tegen mij zei: “de geest is sterker dan het lichaam!” betekende het meestal dat ik ergens mee moest stoppen of juist iets moest gaan doen, het is maar hoe je het bekijkt, en daar vervolgens geen zin in had. Dat werd dan nog verergerd door het toontje waarmee die zin werd uitgesproken.

Gedachtenspinsels uit Hahei

Een zwarte, lege vlakte spreidt zich voor mij uit. Het is nacht en dus valt er niets te zien, maar dat geeft niet. Het ruisen van de zee op de achtergrond en de zwoele zomerbries die mijn gezicht aait is nu meer dan voldoende. Deze tijden van relatieve stilte gebruik ik vaak om alle indrukken in de voorraadkamer van mijn geheugen op te slaan. Ik vraag mij spontaan af hoeveel MB het zou zijn. Ik bedoel, als je de herinneringen in Mega Bytes kon uitdrukken. Aardig wat schijfjes bij elkaar.

Daarheen en weer terug

Na een week of drie hier vergeet je als het ware de tijd. Je verliest de haast en vind de rust. Hoe standaard dat misschien ook klinkt, het overkomt je hier simpelweg. Door alle indrukken, de vele interessante mensen en dieren die je ontmoet, lijkt het soms een andere wereld.

Waar het mij om gaat.

God, waar moet je over schrijven als je maar aan een ding kan denken.
Best vervelend hoor van onze Sven, die asociale kou in Mongolië en de val van het kabinet, maar ik ga op avontuur. Eigenlijk ben ik al maanden geleden vertrokken alleen deze keer neem ik ook mijn lichaam en wat bagage mee. Nieuw Zeeland, daar zit ik nu. De naam sprak al jaren tot mijn verbeelding. Zoiets als Zeeland, maar dan compleet vernieuwd, dus beter.

Halfbloed godin

In de warme gloed van de namiddagzon beweegt zij soepel en verwelkomt de avond in haar herkenbare, rijk uitgedoste tuniek.
De zon laat haar huid goudbruin stralen in kleuren en tinten waar een herfstbloemstuk jaloers van wordt en de dames om haar heen eveneens.

De sloerie en de magiër: deel 2 én 3

Haar hut was gemaakt van een eenvoudig mengsel van takken, klei en een vreemdsoortig materiaal dat ik niet herkende. Het was dié substantie die de gloed veroorzaakte. Een keer eerder had ik een dergelijk materiaal gezien, doch slechts enkele seconden. Toen ik het wilde aanraken greep ik er dwars doorheen alsof het lucht was. De illusie die de grote sloerie opgeroepen had getuigde werkelijk van een groot talent. Ondanks mijn afkeer voor haar moest ik erkennen dat ik respect voor haar vaardigheid in magie had.