Heden bereikte ons allen het droevige bericht dat de acteur en zanger Anthonie Kamerling op 44 jarige leeftijd zelfmoord heeft gepleegd. Hij was depressief en de behandeling had dus geen succes.
Iedereen droevig, iedereen triest. Ik persoonlijk vind het zwak om zelfmoord als enige uitweg te zien, ondanks de hulp, ondanks het feit dat je in een depressie zit moet je wel verdomd moedig zijn om zelfmoord te plegen, maar verdomd laf om een vrouw met twee jonge kinderen en familieleden achter te laten die altijd voor je klaar stonden, ook in je moeilijkste tijd van je leven. Even geen werk, maar er stond genoeg voor je aan te komen.

Dat je niet in Amerika doorbrak is totaal geen schande en niemand heeft het je dat kwalijk genomen, je had in ieder geval de moed om het te proberen, niet gelukt, jammer dan. Op je pad van succes is het balanceren tussen de WW en werk dat eraan zit te komen.
Waarom dan de goede slechte middenweg? Waarom de vrouw die ontzettend van je hield met je kinderen in de steek laten? Waarom je zus en ouders in de vernieling vol met vragen achterlaten?

Wij hebben kort geleden ook een vriend verloren die zelfmoord had gepleegd, die hing zich op in Zwolle in het bos. Leuk als je een wandeling met je kids aan het maken bent.
Zijn motivatie was achteraf gezien zo duidelijk. Een vrouw die verbood dat hij zijn kind nooit meer mocht zien, geen werk, in een opvangcentrum. Wij hebben alles gedaan om hem aan van alles en nog wat te helpen qua instanties, maar wij zagen al in dat dit geen zoden aan de dijk zou zetten. Hij had niemand meer in de wereld, alleen zijn ex-vrouw en zijn dochtertje waar hij helemaal gek van was. Wat familie in Italië en toch een touw om zijn nek. Verdriet en totale verbijstering was ons deel net zo goed. Wij als vrienden was hij in zijn depressie vergeten, de druppel was zijn ex die zijn dochter niet meegaf voor een wandeling door de stad.

Hij kwam uit een moslimfamilie, daarom was onze verbijstering nog erger dan dit. Want tijdens een gesprek bij een van de laatste keren dat wij Ali zagen hadden wij toevallig een discussie over de Koran en dat zelfmoord een ontzettende zonde was. Hij vond het een vlucht uit de werkelijkheid en een zwaktepunt van een mens als je dit deed. Hij was een tegenstander van zelfmoord net als ik.

Maar aan de andere kant, je moet toch wel een dosis moed in je flikker hebben om zelfmoord te plegen hoor, ik zou het niet durven, stel je voor dat ik nooit meer wakker zou worden!!

Alle verdriet op de tranen van alle wangen, het is gebeurd en een jong leven heeft de weg van de minste weerstand gekozen, zelfmoord dus.
De ware reden weet alleen hijzelf en dat is mee de hemel ingegaan.
Al wat blijft is de herinnering aan de jongen die een nominatie kreeg voor zijn film “De kleine blonde dood” en zijn nummer een hit die hij via de knalserie “Allstars” op de televisie lanceerde.

Maar hij zal altijd bekend blijven als die jongen uit Goede Tijden Slechte Tijden.
Al wat het heden is, een gebroken Isa Hoes met haar twee kinderen die ik alle sterkte van de wereld toewens in deze hectische dagen, al wat blijft is het verdriet van de ouders en zijn zus Liesbeth Kamerling. De vragen zullen nooit beantwoord worden, maar de herinnering blijft. Laten we daar dan maar zuinig op zijn.

Rust zacht Anton, dat jouw herinnering als een waakvlam blijft branden en de manier van sterven maar snel vergeten mag worden.

Categorieën: Actualiteiten

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

11 reacties

LouisP · 9 oktober 2010 op 14:37

Hee Klapdoos,
allereerst even over die ‘aparte’stijl van jou. Ik moest er aan wennen in het begin. Die spreektaal. Maar het went. Het stuk zelf vind ik wel erg persoonlijk geschreven als je de overledene niet persoonlijk kent. Of je moet er een grote fan van zijn. En dat heb ik niet goed uit het stuk kunnen opmaken.
Maar ‘k ben blij dat ‘k heb kunnen lezen. Ik kende de goede man helemaal niet. Nu wel.
Tja, goed tijden, slechte tijden…

groet,
Louis

Prlwytskovsky · 9 oktober 2010 op 14:58

Mooi verwoord Klapdoos. Die tweede alinea, daar kan ik het helemaal mee eens zijn.
En wat de titel aangaat: Lafaard!

klapdoos · 9 oktober 2010 op 16:24

Louis P die spreektaal zal dan niet literair verantwoord zijn, maar wie tokkelt er nou boekentaal???En ik heb hem wel gekend dat is het wrange ervan, velen hebben een oordeel en een mening net als ik, die mag je best allemaal ventileren, maar ik heb zoiets van: Zijn keuze, zijn manier van afschuiven. Geef het beestje maar een naam. Doch depressie staat als 4de volksziekte in de lijst van doodsoorzaken en wij moeten hier zeker niet te licht over denken hoor en ook zeker niet bagataliseren.
Weet je, ik ben wie ik ben en ik schrijf zoals ik tokkel dat zal het wennen zijn. Maar ken jij iemand ( behalve Adriaan van Dis, die praat zoals hij schrijft) die zo praat zoals hij/zij schrijft??Dank voor je reactie,
groet van leny

klapdoos · 9 oktober 2010 op 16:29

Peet lafaard of niet, ik persoonlijk zou het niet durven hoor. En zoals jij op http://www.smackbox.eu al schreef in je kort verhaal : Spring ik van een hoge flat naar beneden om naar boven te gaan!” Kijk ik heb al hoogtevrees dus ik zou zeker geen flat nemen of een boom of whatever, maar laf of niet de nabestaanden blijven achter met allerlei vragen, de hulp die hij al diverse keren had, die heeft tevens gefaald door de signalen niet te erkennen of te onderkennen zo u wilt. Je was trouwens de 28-9 op de radio, heb genoten van je epistels. Was het nog even vergeten, excuses…
groet van leny

pally · 9 oktober 2010 op 18:27

Op jouw manier verwoord, Leny. En er zit veel in wat ik met je mee kan denken. Maar een oordeel geven, nee, dat kan nooit bij een zelfmoord. Ik denk hoogstens dat je wel heel erg wanhopig moet zijn als je dat jezelf en je naasten aandoet. Daarom is je titel wel goed. Hoewel, ik denk eigenlijk nooit aan een held bij zelfmoord, maar ook zeker niet aan een lafaard.
Mijn titel zou wellicht zijn: ‘Zò wanhopig?’
Het blijft ondoorgrondelijk en droevig.
Goed, dat je er over geschreven hebt,

groet van Pally

Prlwytskovsky · 9 oktober 2010 op 19:09

@Leny :kus:

Chantalle · 10 oktober 2010 op 01:40

Zelfmoord is een wanhoopsdaad. Misschien heeft hij zijn vrouw en kinderen hiermee wel behoedt voor een lang en ongelukkig leven. Niets is namelijk erger dan te moeten leven met iemand die zwaar depressief is. Zijn vrouw heeft nu rust, hoe zwaar het verlies ook is…de eeuwige zorgen om zijn welzijn, zijn voorgoed voorbij.

Laf? Ik denk het niet. Hier is juist moed voor nodig.

sylvia1 · 10 oktober 2010 op 17:02

Je hebt in ieder geval lef om over dit onderwerp te schrijven, dat toch wel in de taboesfeer ligt en waar meestal over wordt gefluisterd. Het is waar dat zelfmoord in wezen een egocentrische daad is, maar van alle rechten en plichten die we hebben, hebben we toch ook het recht om ons van ons eigen leven te beroven. Hoe triest dat ook is voor de naaste liefhebbenden (en ja, ik weet het uit eigen ervaring). Je kunt het beste verder door het te accepteren, hoe moeilijk ook. Het was zijn/haar keuze, precies weten waarom zullen we het toch nooit, maar laf zal ik het nooit noemen.

Anti · 10 oktober 2010 op 22:07

Ik vind dit eerlijk gezegd een goedkoop ‘piep’stuk. Hoe ver moet je heen zijn, hoevel pijn moet je geleden hebben om de beslissing te nemen er een einde aan te maken. Depressie is een afschuwelijke ziekte waarin veel wordt geleden, door de patiënt en de omgeving en heeft niets te maken met helden en lafaards.
Trouwens hij had nog een broer en een zus, al stonden die nooit op de Privé pagina’s van de Telegraaf; ik ben bang dat ze er net zoveel verdriet van hebben als Liesbeth.

embee · 10 oktober 2010 op 22:50

Volgens mij zal niemand ooit een antwoord op jouw titel kunnen geven.
Ik probeer het dan ook zeker niet!!

groetje van embee

Dees · 11 oktober 2010 op 07:27

Voor mij is het denk ik zowel de daad van de ultieme moed als van de ultieme lafheid. Ik kan me er niets bij voorstellen, eigenlijk, dat je zo ver komt, of zover heen bent. Daarom vind ik het moeilijk oordelen. Misschien is dat aan zijn familie, uiteindelijk.

Minpuntje van deze column vind ik wel dat je zijn motieven denkt te kennen door zijn publieke leven. Het zou natuurlijk kunnen, maar het niet helemaal doorbreken als reden of aanleiding noemen lijkt me irreeel vanuit iemand die hem niet gekend heeft.

Sterkte trouwens met het verwerken van het verlies dichterbij huis.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder