Het is niet eens zover naar de hemel.
Ik was het wel gewend om weg te gaan. Normaal grom ik bij de deur van de kamer ‘tot vanavond’.
Of ik schrijf wat in het familykladblok als ik de laatste ben die het huis verlaat.
Maar voor altijd, dat had ik nog niet meegemaakt. Het is een afscheid waar je hart van breekt en niet alleen het mijne.
Doodgaan is geen pretje.
Je kan het voelen, dat leven.
Er was nog maar ’n beetje over. Ik gaf een laatste ruk, hoorde de hond nog zachtjes janken en ineens was ik voorbij.
Jammer, ik was graag gebleven. Nou ja, we zijn er nog, dat had ik niet verwacht.
En dat ik weer in mijn oude gele Volvo zit.
Ik weet niet wat de garage ermee gedaan heeft, maar hij glimt aan alle kanten en bovendien hebben ze de motor zo gereviseerd dat ie
geruisloos loopt. Unicum voor een Volvo van die leeftijd.
Het lijkt een beetje op midden Frankrijk, die weg naar de hemel. Heuvels met lentegroene akkers en glinsterende riviertjes.
Alleen het licht is lichter dan ik ken en er is verder niemand op de weg.
Tussen de heuvels liggen middeleeuwse dorpjes, tenminste dat lijkt zo als je ze van ver ziet liggen.
Ben je eenmaal in de vallei aangekomen dan zijn ze verdwenen.
Toch wel een teken, vind ik, dat we hier iets bijzonders meemaken.
De eerste rotonde die ik tegenkom moet ik driekwart nemen. ‘Hemel’ staat er op het bord. In het Nederlands.
Ik sla gewoon linksaf tegen de richting in. De banden gieren op het asfalt.
Daar verderop staat een enorm wit gebouw een beetje ’n reuzenstopera.
Daar zul je ‘m hebben, de hemel.
Ik ga het allemaal nauwkeurig opschrijven, voor later. Als de meisjes komen. Dan weten ze de weg wat sneller hier.
En op de eerste lentedag heren, zorg ik ervoor dat het zwoeltjes, maar net hard genoeg waait.
Het ga u allen goed.

Categorieën: Actualiteiten

10 reacties

LouisP · 25 april 2009 op 08:29

T.
wie zoiets fijns doet met een enkele zin,
daarvan zeg ik,
‘die hoeft nooit meer te werken!’,
Niet te veel van dit,
anders heb ik geen enkele zin meer,
om te werken.

prachtig!

L.

WritersBlocq · 25 april 2009 op 08:32

Mooie en leuke manier van inleven in de dood. Grappig, hoe de dood van iemand de creativiteit van zovelen aanwakkert, o.a. met schrijven.

Groetje, Pauline.

arta · 25 april 2009 op 13:26

Op de één of andere manier vind ik dit écht een heel lief stukje….
Leuk Trawant!
🙂

SIMBA · 25 april 2009 op 14:14

Wat heerlijk, met je eigen Volvo naar de hemel!

Mosje · 25 april 2009 op 14:29

Ik denk niet dat Bril in een hemel geloofde. Volgens mij is hij nu op weg naar Groningen.

pally · 25 april 2009 op 17:17

Heel mooi geschreven, Trawant, in de geest en stijl van Bril. Ontroerend ondanks of misschien wel dankzij de luchtigheid.

groet van Pally

Ma3anne · 26 april 2009 op 10:37

Ik hoop dat je vanuit de hemel tot in de eeuwigheid dit soort stukjes blijft posten.

Anne · 27 april 2009 op 10:42

Ik vind hem prachtig.

Mien · 27 april 2009 op 16:09

Mooi en sferiek geschreven.
Deed me ook een beetje denken aan Maarten Biesheuvel.

Mien

Nana · 29 april 2009 op 10:40

Heel mooi gedaan !

Geef een antwoord