Na ontwaakt te zijn uit een bizarre droom vatte ik het idee op om op zoek te gaan naar de schrijver van mijn nachtelijke avonturen. Grote en kleine kwabben, kronkels en vage bochten, gedachten en vergetelheid namen mij mee in hun bedenkelijke bezigheden. De volgende dialoog ontstond tussen mijn oren: “Tien procent van de weg die je bewandelt is mij bekend. Je begaat daarnaast nog een ondoorgrondelijke, mystieke negentig procent. Dit geheel intrigeert mij, dus vertel eens: wat maak je onderweg mee?”

“Ik ga het je proberen uit te leggen. Een kop, knap of dom, is een wirwar van paden, net een doolhof. Winnaars en verliezers kruisen mijn pad en daar heb ik eenzaam pret en verdriet over. Er is niemand om het mee te delen wat het soms ondraaglijk maakt. Zo zijn er vakjes met leuke herinneringen enerzijds en gevaren van afstervende delen van mij anderzijds. Het is niet altijd leuk om alles te weten, want over wat je niet weet, heb je geen zorgen. Ik bepaal wat je droomt. Ik rinkel alarmbellen als ik iemand signaleer met een foute uitstraling. Degene die jou waarschuwt voor een auto die aan komt scheuren terwijl je net wilt oversteken, dat ben ik. Volg je mij?”

“Ja, ik volg je, ik zie het voor me.”

“Nee, dat doe je niet. Ik weet dat, omdat ik in jou kijk. Honderd procent wordt door mij beheerst, jij neemt maar tien procent voor je rekening.”

“De tien procent die jij noemt is mijn honderd procent. Het is alles wat ik weet. Dat jij meer ziet is een feit, maar je moet het mij niet kwalijk nemen. Uitgerekend jou hoef ik toch niet te vertellen dat het onmogelijk is om mij meer voor te stellen?”

“Jouw inbeeldingsvermogen is groot dus daar maak ik gebruik van. Stel je voor dat jij een kleur moet uitleggen aan iemand die nooit gezien heeft. Of dat je een persoon die nooit gehoord heeft naar een muziekstuk laat luisteren. De blinde maakt zich een voorstelling, dat kan hij. Maar is dat wel de jouwe? De dove voelt de trillingen, maar voel jij ze ook zo? Dat weet je nooit. Daarvoor moet je in iemand’s kop zitten, zoals ik in de jouwe”.

“Oké, jij zit in mijn kop. Je bent van mij, of is het andersom? Waarom is het nou niet mogelijk om jou te bevatten? Jij beheerst nota bene negentig procent van mijn hersenwerk, of die nou groot of klein, goed of slecht ontwikkeld is. Waarom lijk je zo ver weg? Waarom weet ik dat je er zit zonder daar iets mee te kunnen?”

“Waarom is de domste vraag die ooit gesteld is. Heb je al niet je handen vol aan wat je wel weet? Ik kronkel door je hoofd en jij zou gek worden, als jij je van alles bewust was. Laten wij blijven doen waar onze talenten liggen: ik pak het leeuwendeel, jij pakt jouw honderd procent. Waarom wil je toch altijd meer weten?”

“Waarom is de domste…!”

“Jij leert snel!”

Categorieën: Diversen

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

21 reacties

champagne · 19 april 2005 op 09:13

Bijzonder onderwerp, leuk idee.

Vanuit de duistere spelonken van het onderbewustzijn naar boven komen drijven?

Louise · 19 april 2005 op 09:22

Nou WB’tje, die 10% weet je in ieder geval aardig te benutten 😉

Ma3anne · 19 april 2005 op 09:49

Best zinnig af en toe zo’n gesprek met je Zelf. Mooi verwoord!

KingArthur · 19 april 2005 op 10:15

Leuk idee.

Vragen stellen getuigt van intellect. Het is een bewijs dat er nagedacht wordt. In die optiek bestaan er geen domme vragen. Maar ik moet je gelijk geven dat: waarom? vaak nader gespecificeerd kan worden.

WritersBlocq · 19 april 2005 op 10:28

Ja King, dat klopt. “Waarom?” geeft vaak verdriet, frustratie. Verder zijn (vind ik) alleen ongestelde vragen dom, helemaal met je eens.

Mup · 19 april 2005 op 10:54

Het zal wel aan de tijd van het jaar liggen, maar ik zei vanochtend nog, dat mijn moeder vroeger altijd ze: ‘Je kunt nooit in iemand kijken, er alleen maar tegenaan’.

Nu ik het opschrijf na jou gelezen te hebben, klopt de stelling niet helemaal meer, ik ga het ook eens proberen, kijken of er iemand terug wil lullen,

Groet Mup.

Wright · 19 april 2005 op 12:03

Wat een hersenkronkels, WB!
Met al die biertjes die jij op een dag achteroverslaat, is 10% nog een aardige score!:laugh:
Of is het zo dat je daardoor nog enige vorm van contact kunt leggen met die 90%?
Bij mij blijft het roepen in de woestijn…..

Groet, Wright Kosakov

Eddy Kielema · 19 april 2005 op 12:21

[quote]Stel je voor dat jij een kleur moet uitleggen aan iemand die nooit gezien heeft. Of dat je een persoon die nooit gehoord heeft naar een muziekstuk laat luisteren. De blinde maakt zich een voorstelling, dat kan hij. Maar is dat wel de jouwe? De dove voelt de trillingen, maar voel jij ze ook zo? Dat weet je nooit.[/quote]
Mooi omschreven! Iedereen interpreteert alles op zijn eigen manier, waardoor samenleven soms zo moeilijk is.

WritersBlocq · 19 april 2005 op 12:42

LOL@ Wright!
Eddy, dank je. We hebben een breng- EN haalplicht om zoveel mogelijk eigen en andermans kreukels eh, kronkels glad te strijken.

Mosje · 19 april 2005 op 16:02

Erg mooi hersenspinsel!

Kees Schilder · 19 april 2005 op 18:59

Hersenbreker! Goed geschreven

Raindog · 19 april 2005 op 20:31

Leuk idee, dat van 90% stemmen in je hoofd.

Zonder gekheid: sehr schön!

Manchet · 19 april 2005 op 22:41

Heel goed als vrouwen bij zichzelf te rade gaan. Mijn complimenten.

WritersBlocq · 19 april 2005 op 22:44

Dank je wel Manchet! Een compliment aan een vrouw, doet het geen pijn? Net zoveel als nadenken bij mij soms pijn veroorzaakt?

Manchet · 19 april 2005 op 22:47

Geloof dat het toch wel typisch vrouwelijk is om hetgeen ik schreef als een compliment op te vatten.

WritersBlocq · 19 april 2005 op 22:51

Nogmaals: verklaar jezelf nader en kom in de columnx chat, rechts in het hoofdscherm. Gezellig, kunnen Champagne en ik je lekker verwelkomen op deze site. Ok?

sally · 19 april 2005 op 23:00

apart stukje.

om een paar keer over te lezen.

groet
Sally

Li · 20 april 2005 op 10:36

Originele column WB
Je bent vast niet blond 😉

WritersBlocq · 20 april 2005 op 18:22

Ongeveer 90% van mijn haar bestaat uit geblondeerde plukjes, en ik handel daar soms naar ja, heh heh, omdat ik dan een goed excuus heb 😛

amy · 21 april 2005 op 00:29

JIJ weet mij dus echt gelukkig te maken… eindelijk voel ik mijn geen mps-er meer, maar lees ik nu een ‘hapklare’ verklaring voor alle ‘conversations with myself’… je hebt je hersens erover gebroken schat… maar ZEER de moeite waard, ben weer supertrots op je!!!

(ps…zolang jij heineken blijf sponseren… sponser ik ursus… je bent en blijft mijn grote voorbeeld 😀 )

WritersBlocq · 21 april 2005 op 13:03

En ik word ook maandelijks gesponsord, dus het vicieuze cirkeltje is weer rond 😛 Ik kijk uit naar jouw volgende schrijvelarij Amy!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder