Nog steeds , na al die jaren, ga ik van tijd tot tijd naar je toe. Het korte gras zich wanhopig oprichtend naar de flauwe zonnestralen, tegengehouden door de treurig neerhangende takken van de oude boom, zullen mij mijn voetstappen vergeven want ik denk daar enkel en alleen aan jou. Starend in het niets probeer ik op deze plek vaak te overdenken wat er gaande is in mijn leven, en hoop ik vaak op antwoord van jou, een antwoord dat echter nooit komt.
Je mooie steen, verweerd door de tand des tijds, staart me koel en mistroostig aan en de letters die ooit de kracht van onze liefde aangaven, zijn gesleten tot vage herinneringen.
Deze plaats waar het verdriet als de eerste ochtenddauw een sluier overheen trekt, is verworden tot jouw huis. En al zal je geest de ruimte willen verkennen, spelend als het kind dat je nooit heb mogen zijn, de wortels van je boombewakers omstrengelen je laatste rustplaats als de omhelzing van de dood.

Mijn gedachten gaan automatisch terug in de tijd, naar het moment dat ik je nog kon kussen, ruiken en voelen, maar deze geur is reeds lang verbannen. Ik heb nooit echt kunnen huilen om jouw verlies maar mag ik dat mezelf kwalijk nemen? Jij was te kort in mijn leven om een blijvende indruk achter te laten, maar de tijd die je er wel was heb ik de moedigste persoon gezien die ik ooit zal zien. Vanaf je geboorte opgegeven door de medische wetenschap, maar iedere, achteraf onnodige, operatie heb je volstaan met een lach op je gezicht. Al was je op het einde doof en blind door de hersentumor, die lach kwam niet van je gezicht, en ik troost me met de gedachten dat dat jouw manier was om ons te danken voor onze liefde voor jou in de korte tijd die je ons gegund was. Slechts drie maanden heb je mogen leven, en al heeft je dood op mijn 14
jarige leeftijd mij voorgoed mijn jeugd ontnomen, toch ben ik blij dat ik je heb gekend want je hebt mij het allermooiste geschenk gegeven dat jij me kon geven, je bent in mijn armen gestorven.

Categorieën: Algemeen

Chucky

Ik probeer CreaBea bezig te zijn door af en toe wat letters aan het "papier" toe te vertrouwen en wat te tekenen en schilderen. In al mijn bescheidenheid erken ik niet de beste schrijver te zijn, maar wel altijd een boodschap in mijn verzinsels te stoppen.

10 reacties

LouisP · 3 oktober 2009 op 14:35

C.
‘k vind ’t mooi geschreven..

gr.
L.

Neuskleuter · 3 oktober 2009 op 15:06

Dat is best heftig… Huilen mag altijd, nabijheid van verdriet is nog altijd mogelijk, ook al ligt er in je woorden nog veel afstand.

klapdoos · 3 oktober 2009 op 15:38

Op zich intents geschreven, maar het laatste stuk toch weggegeven aan de lezer. Details doen er pas toe als het een doel heeft. En dat doel gaf jij al in het begin van het verhaal, heel ingrijpend en kort maar krachtig gesscheven,
groet van leny

maurick · 3 oktober 2009 op 23:56

Wat een mooi stuk. Je afsluiter is echt enorm mooi en ontroerend. Respect mijnerzijds.

Chucky · 4 oktober 2009 op 00:27

Bedankt Maurick , je respect is bij deze in dank aangenomen.

Ma3anne · 4 oktober 2009 op 09:19

Het laatste stuk is m.i. wel degelijk belangrijk. Hoezo weggeven aan de lezer? :eh:
Ik vind het een ontroerend verhaal en krijg er beelden bij hoe je daar staat in je overpeinzingen.

Chucky · 4 oktober 2009 op 09:41

Ik begreep het “wegegeven” ook niet helemaal , maar ieder leest het waarschijnlijk anders. Als er echter iemand is die mij daar ziet staan door mijn verhaal dan heb ik het in mijn ogen goed verwoord. Dus Ma3anne mijn dank.

Avalanche · 4 oktober 2009 op 14:17

Ik houd erg van verhalen die op een eerlijke manier een gevoel verwoorden. Mijn complimenten voor deze column; heb met kippenvel zitten lezen!

klapdoos · 4 oktober 2009 op 16:23

Het “weggeven”is gewoon een uitdrukking dat je al leest wat er komt voordat je aan het einde van een verhaal bent. Veel emoties stonden er al en het is wat je zelf schrijft, het is maar net hoe iemand iets leest..
groet van leny

Mien · 5 oktober 2009 op 10:44

[quote]Je mooie steen, verweerd door de tand des tijds, staart me koel en mistroostig aan en de letters die ooit de kracht van onze liefde aangaven, zijn gesleten tot vage herinneringen.[/quote]

Verweerd verwoord.

Mooi.

Mien

Geef een antwoord