Het leven is een ballentent. Met ballentent bedoel ik in dit geval geen teleurstellende kroeg maar een attractie waarvan er op iedere kermis nog wel één te vinden is. De pacifistische tegenhanger van de schiettent. Je houdt de kansen letterlijk in eigen hand. Drie ballen voor een euro. Hoe meer blikjes er omvallen, hoe groter de prijs. Waarom het leven een ballentent is? In de ballentent draait alles om een stel opgestapelde blikjes. En jij bent één van die blikjes in die stapel. Om je heen staan in verband gestapeld de andere blikjes; je familie en je vrienden, eenieder die je dierbaar is. Een solide en beweegloos geheel zelfs in het geval van een kleine woedende storm. Ook tegen een buitje is de stapel bestand want de blikjes zijn van roestvrijstaal. Niks aan de hand dus, je merkt er niets van dat je leven een ballentent is. Totdat je kennis maakt met de bal, de enige bedreiging voor de solide stapel van staal. Tot zover gaat de vergelijking tussen eenieders leven en een ballentent nog op. Er zijn echter twee grote verschillen. Allereerst levert in de ballentent des levens een rake klap door de bal juist geen prijzen op. In tegendeel, een goedgemikte worp levert schade op die niet te herstellen is. Geen verzekering die je schadeloos kan stellen. Het tweede verschil is dat de bal, of die nu raak is of niet, ditmaal niet gegooid wordt door een kermisklant maar door, ja door wat eigenlijk?

Vanaf het moment dat je leven vorm heeft gekregen, het moment dat de stapel met blik is neergezet, wordt die hechte stapel op onvoorspelbare momenten getart door die onzichtbare ballengooier. Op de meest ongunstige momenten besluit die ballengooier om de rust in de (ballen)tent te verstoren. De ene keer door het gooien met rampspoed en de andere keer door het smijten met ziektes. Soms is die worp mis, tot opluchting van jou en het staal om je heen. Maar bij iedere bijna-raak realiseer je je dat er een dag komt dat het wel raak is, dat er een moment komt dat je afscheid moet nemen van één der dierbaren uit je stapel. Dan is het gedaan met de ordelijke stabiele stapel staal.

Als het moment gekomen is dat die onzichtbare ballengooier met pijnlijke precisie het blikje, dat zo dichtbij jou staat, heeft weten te raken, dan rammelt het in de ballentent. De voorheen zo solide stapel van roestvrijstaal wankelt nadat er één van je geliefde blikjes dankzij een bal vol ellende is gevallen. Het blikje onder je waar je altijd op kon steunen is er niet meer. Die leegte die in de stapel met blikjes is ontstaan kan niemand meer opvullen. Maar die leegte hoeft niet te betekenen dat de ooit zo solide stapel op instorten staat. Door de krachten te verenigen kunnen de nog nabevende blikjes zorgen dat de berg met blik overeind blijft staan ondanks het ontstane gat. Want ook in een ballentent betekent de val van één blikje niet het einde van de gehele stapel. Jij, je familie en je vrienden zijn sterk genoeg om te blijven staan ondanks die onopvulbare leegte, want het leven is een ballentent!

Categorieën: Algemeen

11 reacties

Avatar

Mosje · 30 augustus 2005 op 14:23

Als je het over leven hebt, denk ik eerder aan de snoeptent.
Het leven is een pijpkaneel.
Ieder zuigt er aan en krijgt zijn deel.
😉

Avatar

Geertje · 30 augustus 2005 op 16:10

[quote]Jij, je familie en je vrienden zijn sterk genoeg om te blijven staan ondanks die onopvulbare leegte, want het leven is een ballentent! [/quote]

En dan blijken vrienden op een hand te tellen 😀 Familie, die nog nooit te maken heeft gehad met een ballengooier!

[quote]Maar die leegte hoeft niet te betekenen dat de ooit zo solide stapel op instorten staat. [/quote]

[quote]Je houdt de kansen letterlijk in eigen hand.[/quote]

En als je die kracht in jezelf gevonden hebt, kun je weer uitdelen!!!

Mooie bespiegeling van het leven. 🙂

Avatar

Trukie · 30 augustus 2005 op 20:12

Een mooi stuk van een levensloop.
Toch hoop ik meer op een ballengooier die niet kan mikken en met de poedelprijs naar huis gaat.
Wel mooi beschreven.

Avatar

WritersBlocq · 30 augustus 2005 op 22:50

[quote]Allereerst levert in de ballentent des levens een rake klap door de bal juist geen prijzen op. In tegendeel, een goedgemikte worp levert schade op die niet te herstellen is.[/quote]
Hier zijn jij en ik het niet mee eens, dat weet je wel al, maar je gevoel laat je nog even in de steek denk ik.
In de tweede helft van je column kan ik mij helemaal vinden, jij ook, anders had je het niet geschreven 😉

Avatar

prikkels · 30 augustus 2005 op 23:01

Hoewel je column mooi geschreven is, geloof ik niet zo in jouw stellingname. Een ieder is de auteur van zijn eigen leven. Met of zonder ballengooier.

Avatar

KawaSutra · 31 augustus 2005 op 01:25

Maar wie is nou die verdomde ballengooier!

Avatar

alpeko · 31 augustus 2005 op 08:50

De boodschap is blijkbaar niet duidelijk. Deze column beschrijft de gevolgen van het verlies van een dierbaar familielid aan de gevolgen van een ziekte. Vandaar dat je dus geen invloed hebt op de ballengooier (het lot). En voor degene die denkt dat hij/zij de auteur is van zijn eigen leven, die komt er dan nog wel achter dat het slechts in beperkte mate het geval is.

WriterBlocq , ik heb dan ook geen idee waar jij op doelt wanneer je zegt:

[quote]Hier zijn jij en ik het niet mee eens, dat weet je wel al, maar je gevoel laat je nog even in de steek denk ik.[/quote]

Dit heeft weinig met gevoel te maken volgens mij en ook weinig met het er mee eens zijn of niet. Leg uit.

Avatar

Ma3anne · 31 augustus 2005 op 19:13

De vergelijking klopt niet helemaal. Bijv. Wanneer het bovenste blik wordt omgegooid, merkt de rest van de stapel niets. Alles blijft stabiel.
En dat gegeven kan ik niet in je verhaal passen.

Toch een aardige vergelijking.

Avatar

bert · 31 augustus 2005 op 21:38

Soms kan het leven inderdaad wel op een ballentent lijken. We hebben niet alles in de hand.
De plaats waar je zelf in de stapel staat maakt je soms erg kwetsbaar voor jezelf maar ook voor anderen. Aan de andere kant kun je op die zelfde plaats toch ook anderen weer steun bieden.
Volgens mij staan de ouderen bovenaan en de jongeren op de plank.
Ik vind dit persoonlijk toch wel een mooie vergelijking met het leven. 🙂 🙂 🙂

Avatar

Li · 31 augustus 2005 op 22:22

Hoewel de blikken hier en daar wat rammelen, vind ik de vergelijking fantastisch gevonden.

Li

Avatar

WritersBlocq · 31 augustus 2005 op 23:09

Hoi Alpeko,
Jouw column is door mij inderdaad anders geïnterpreteerd. Ik dacht dat je het over tegenslagen had die je overkomen, laten vallen en weer opstaan, sterker maken. Na jouw uitleg heb ik hem nogmaals gelezen. Ik snap jou nu wel, en ik snap dat je mij niet snapte. Hopelijk heb ik de ruis hiermee opgelost.

Geef een antwoord