De angst sloeg, de altijd van gezondheid blakende, KingArthur om het hart toen hij midden in de nacht wakker werd met een felle steek in zijn rechterzij. “Rustig blijven, dat trekt vanzelf wel weer weg.”, dacht hij optimistisch. Veel meer viel er dan ook niet te doen want door het grote wantrouwen dat hij heeft in de hedendaagse chemie was er ook niets in Camelot aanwezig dat een steentje kon bijdragen om de pijn enigszins te verlichten. Na twee uur regendansen in zijn woonvertrek, omdat KingArthur niet meer wist hoe hij moest staan, zitten of liggen en drie maaginhouden later, leek het hem misschien wel een goed idee om een kwakzalver te bellen die mogelijk de pijn kon verzachten. Het was een moeizaam gesprek waarin KingArthur steen en been klaagde. Maar na veel vijven en zessen werd het de koele kikker aan de andere kant van de lijn toch duidelijk dat de King hier echt een probleem had zodat er vijf na zessen uiteindelijk een koerier langskwam met een heerlijk goedje dat via een vreemde weg verlichting bij hem bracht en de nachtwake plaats kon maken voor een dagrust.

Na deze rust was KingArthur van mening toch maar een echte geneesheer te bezoeken om te achterhalen wat nu de werkelijke oorzaak was van deze helse pijnscheuten en de onderste steen boven te krijgen. Een vermoedelijke diagnose van de geneesheer bracht hem linea recta naar een hospitaal waar dit vermoeden direct werd omgezet in een zekerheid.

De diagnose: het virus van de samenleving had ook in KingArthur wortel geschoten, en hij begon langzaam in steen te veranderen. Beginnend bij zijn gal. Haal deze knikkerzak uit hem voordat deze ziekte zich zou uitbreiden naar bijvoorbeeld zijn nieren of erger nog, zoals bij zovelen al is gebeurd, naar zijn hart.

Categorieën: Algemeen

14 reacties

John_van_Leverdingen · 21 oktober 2004 op 17:22

Heerlijk doordachte column. Het enige gemis is eigenlijk de steenpuist.

Door ervaring ontgaat mij het verschil tussen kwakzalvers en geneesheren trouwens. Sinds enkele jaren weet ik dat de verschillen daarbij minimaal zijn.

Raindog · 21 oktober 2004 op 17:31

Erg slim inelkaar gezet Arthur. Hoop dat alles nog goed met je gaat ;-).

sally · 21 oktober 2004 op 17:41

Ja, ik weet van iemand hoeveel pijn dit doet.
Knap dat je er zo`n humoristische column over hebt geschreven.
Een steengoeie column zeg maar
Misschien kunnen wij een steentje bijdragen i.v.m. je genezing. Of doet lachen ook nog pijn?
Beterschap
liefs Sally

pepe · 21 oktober 2004 op 21:40

😀 Ik hoop de schade mee gevallen is.

Mosje · 21 oktober 2004 op 22:03

Zal ik een steentje bijdragen aan de positieve reacties?
😉

Ma3anne · 21 oktober 2004 op 22:28

Gelukkig maar, dat je na die steekpartij nu niet meer op de stenen hoeft te slapen.

Mooie compacte column in onvolprezen King-stijl.

melady · 21 oktober 2004 op 23:50

[quote]een koerier langskwam met een heerlijk goedje dat via een vreemde weg verlichting bij hem bracht[/quote]

Eerst stelt mijn dirty mind de logische vraag: ‘welke vreemde weg’?
Domme vraag.

Maar daarna komt mijn vakgebiedkennis mind (leuk scrabblewoord, maar dat terzijde) bovendrijven…’een koerier met een heerlijk goedje..’
Eh..gokje: valium.. xtc..coke..morfine?

Steengoede column King!

Melady 🙂

Dees · 21 oktober 2004 op 23:55

Smart column! Ben ook wel benieuwd naar de ware aard van de kwakzalver trouwens, heb ook zo het idee dat het niet om Bachbloesemdruppeltjes is gegaan. Do tell more 😉

WritersBlocq · 22 oktober 2004 op 09:41

Hoi King, supergoed geschreven en inderdaad knap hoe je je traumatische pijn hebt omgezet in deze dosis humor.
Al buikpijn van het lachen? Sorry… kon het niet laten!

Mup · 22 oktober 2004 op 10:38

Kei goeie beschrijving,

Groet Mup.

TheBug · 22 oktober 2004 op 10:52

Arthur, jouw column “steent grote tijd”!
Hulde! (En beterschap)

ignatius · 22 oktober 2004 op 11:11

Lekkere metafoor, King. Klasse.
Hoop dat deze steen voor jou niet zo’n kwelling wordt als Sisyphus moet ondergaan. 😉

tontheunis · 22 oktober 2004 op 11:42

En niet eens zwartgallig, die humor. Toch zou ik mij maar snel gaan houden aan wat de pillenschrijver je aanraadt, Koninklijke Hoogheid. Want een ezel, over ’t algemeen, stoot zich niet twee maal aan dezelfde steen.
Overigens bedacht ik mij zojuist dat de kreet ‘Stenig hem! Stenig hem!’ dus ook een andere betekenis kan hebben. Iemand heeft ergens een grondige hekel aan het koninklijk huis, zullen we maar zeggen…

Sterkte.

TT

KingArthur · 23 oktober 2004 op 18:55

Na 20 minuten als speldenkussen te hebben gefungeerd, loopt deze jongen weer vrolijk rond.

Allen dank voor de reacties.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder