Geen zin in. En ik vind het stom, het liefst doe ik niks vandaag. Vroeger wist mijn moeder altijd weer de dooddoener te melden: als je geen zin hebt, maak je het maar. Ze heeft nooit het recept gegeven. De enige activiteit die ik wil ondernemen is het koffiezetapparaat activeren. De koffie daadwerkelijk opdrinken, dat gaat me te ver en zou misschien teveel zin opwekken. Maar er moet iets gebeuren. Te lang heeft het stilgestaan en het resultaat liegt er niet om.

De grote schoonmaak is niet langer uit te stellen. De vlokken dwarrelen vrolijk rond en ik zie door het stof mijn huis niet meer. De ramen zijn zo groezelig dat het daglicht niet meer naar binnen wíl komen. De accessoires hebben geen puf meer om er leuk en parmantig bij te staan. Om maar te zwijgen over de badkamer die mij niet eens meer schoon kan krijgen omdat hij liever zichzelf afspoelt.

Voorbereiding is verstandig maar ik heb er geen zin in dus begin ik zonder plan of tactiek. Her en der spullen verzamelend negeer ik mijn tegenzin. De neiging om het huis te ontvluchten weersta ik, wetend dat het zichzelf niet zal opruimen. Misschien moet ik mijn moeder maar opbellen met een SOS bericht. Hier kan ik in mijn eentje niet aan beginnen. Het nummer intoetsend realiseer ik me dat ik volwassen behoor te zijn en dit gewoon zelf moet doen.

Nou, daar ga ik dan. Al kuchend baan ik mij een weg door het huis. Ik kruip in de stofzuiger en zie alle resten van de mottigheid. In de douche ontsnap ik ternauwernood aan een verdrinkingsdood door de douchekop die zo blij is dat hij zijn grenzen niet meer kent. In de keuken vecht ik met aanslag die zich niet zomaar laat wegwerken. De ramen kraken bij elke veeg en het licht verblindt mij. Schrobbend en zwetend werk ik mij door vele sopjes heen. Ik word er zo dorstig van, ik moet uitkijken dat ik het schuimwater niet opdrink.

Na deze overlevingstocht zak ik voldaan achterover in de bank, die mij opgelucht ontvangt nu hij verlost is van de stofvlokken. Een laatste huisstofmijt vermorzelend kijk ik buiten zinnen van blijheid om mij heen, zo hoort het te zijn. Een helder huis met een reine lichtinval maakt mij content. Het is op dit moment belangrijk om niet te denken aan het leger genaamd viezigheid, wat trappelend van ongeduld alweer klaar staat binnen te dringen. Anders zakt de zo hoog opgekropen moed weer naar beneden. Hier ga ik van genieten voor zolang het zal duren.

Nu heb ik zoveel zin te pakken dat ik bijna zin krijg om het huis van mijn moeder schoon te maken.

Categorieën: Algemeen

8 reacties

LouisP · 13 juni 2009 op 09:46

Zuurtje,

het rot gevoel dat men soms heeft als je denkt perse iets te moeten doen maar er geen zin of energie voor hebt om het te doen. Nou, dat heb je goed weergegeven. Leuke eindzin!

gr.
Louis

Li · 13 juni 2009 op 10:38

Nou zuurtje, ik wil je mijn telefoonnummer wel doormailen hoor. Als je toch de zin te pakken hebt, dan kun je net zo goed even doorgaan :hammer:

Li

arta · 13 juni 2009 op 11:38

Na Li ben je bij mij van harte welkom, de weersvoorspelling voor mijn ramen is net zo makkelijk als in Florida: Elke dag mist!
Mijn hobby is het ook niet, schoonmaken, bah, je hebt dat gevoel van weerzin goed neergezet.
🙂

RobertH · 13 juni 2009 op 15:10

Leuke column. Twee zinnen vond ik persoonlijk wat vreemd:

– De koffie daadwerkelijk opdrinken, dat gaat me te ver en zou misschien teveel zin opwekken

en

– In de douche ontsnap ik ternauwernood aan een verdrinkingsdood door de douchekop die zo blij is dat hij zijn grenzen niet meer kent.

Leuk onderwerp ook.

SIMBA · 13 juni 2009 op 15:56

Poetsen is noodzakelijk kwaad, radio aan en verstand op nul….het eindresultaat is wel weer leuk (hoewel vaak van korte duur).
Leuke titel!

Zuurtje33 · 14 juni 2009 op 14:38

Hhhm, ik kan me voorstellen dat de zinnen apart zijn.
Ik wilde het enthousiasme van de douche groter maken en overdrijven.

En die koffie is misschien een beetje vreemd uitgedrukt.

Ik kan er wel wat mee.
Bedankt voor de tips.

En als reactie op de adresjes die ik zou kunnen schoonmaken, hihi.
😆

lisa-marie · 15 juni 2009 op 09:15

ik wacht nog steeds op het recept en kom niet verder dan de koffie. 😀

Van weerzin naar zin heb je goed neergezet.
Goede titel.

Mien · 16 juni 2009 op 11:26

Ik zit nog steeds te wachten op een zinnenzuiger. Die al het stof afklopt van mijn zinnen.

Mien gebruikt liever een kruimeldief

Geef een antwoord