Terwijl wij dit jaar ons jongste uit het gezin naar haar laatste rustplaats brachten kwamen er na een periode van lekker doordraaien en janken ( logisch, je bent ineens je maatje kwijt en je andere zus en je broer ook al en dit alles binnen vier jaar) moesten wij toch weer eens op huis aan. In de bossen is het fijn, rustig en kun je relaxed praten over van alles en nog wat totdat je de mededeling krijgt dat twee van onze beste vriendinnen terminaal zijn en ook opgegeven. Welja kan nog meer bij en het jaar is nog niet eens om…Komt daar nog je werk als mental coach bij die mensen kun je ook niet laten stikken, zij rekenen op jou, dus sta je voor hen klaar. Daar heb ik voor gekozen dus vooruit dan maar. Wat kan het schelen. En mijn derde boek lag te wachten op uitgave, mijn columns op diverse sites schoten er bij in, kortom wij moesten wel naar huis.

Al gingen wij twee keer per maand even langs voor de post en de planten en even de buren gedag zeggen zodat studenten die woonruimte zochten in ieder geval zagen dat dit pand wel degelijk bewoond was.

Tegenwoordig kraken ze zo maar je deur open en moet je moet je ook maar wachten wanneer je jouw eigen mandje weer in kan om in alle rust je luiken te sluiten in de hoop dat ze wél de andere dag open gaan natuurlijk…

Het is nu gewoon afwachten wat de toekomst brengt, wij worden elke dag ouder, wijzer wil ik niet zeggen want je denkt altijd dat je de wijsheid in pacht hebt, totdat een ander met een stelling komt waar geen speld tussen te krijgen is. Weg is je wijsheid. Mijn draad is weer opgepakt, de blogs lopen weer, de verhalen komen weer en de gedichten vloeien weer over het toetsenbord. Waar haalt die bolle het toch vandaan. Soms geholpen door een mededichter die volgens mijn bescheiden mening veel meer moet schrijven, hij is beregoed in gedichten…Een co-schap misschien? Peet?

Ik lach maar om de dood, het is de enige overwinnaar in dit leven. Niemand die het wint van numero uno. Dus leg ik mij bij de feiten neer en besef ineens dat ik ook al over mijn helft van mijn eigen leven ben qua leeftijd, het maakt mij niet bang, alleen het besef dat je zuinig moet zijn op elk moment dat je leeft, elke seconde is de hartslag van je leven dat ineens zomaar over kan zijn.
Nee, dat is niet om te lachen. Maar je kan ook niet constant blijven huilen.
Ik kreeg er wallen van onder mijn ogen, had dat nimmer gehad. En dan besef je pas dat je oud wordt.

Laten we dat dan maar hopen.

Categorieën: Diversen

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

6 reacties

Dees · 14 december 2008 op 15:49

Klapdoos, je hebt zo’n associerende springerige manier van schrijven dat het soms wat lastig is om mee te springen. Het is nogal wat wat jij aan dood te verstouwen hebt, het lijkt ervoor te zorgen dat jij in je stukjes vaak geneigd bent veel ziel bloot te leggen. Dat maakt het soms ook wat moeilijk reageren trouwens.

Ik zou je in ieder geval willen aanraden iemand met veel kennis van spelling en grammatica je stukjes na te laten kijken. Ik ‘lag’ om de dood is wellicht een fout uit de emotie van je schrijven, maar het is ergens ook een beetje een pijnlijke fout voor iemand met een aantal boeken op haar naam. Ik hoop dat je me mijn eerlijkheid niet kwalijk neemt, het is niet bedoeld om te kwetsen.

Grtz,

Dees

klapdoos · 14 december 2008 op 16:12

Nee hoor Dees ik heb liever eerlijke kritiek dan
helemaal geen kritiek en mij maar aan laten modderen, maar in deze zal ik wel de fout ingegaan zijn door mijn eigen onduidelijkheid misschien? Ik lach om de dood, was niet de intentie van de lijn van het verhaal maar het stilliggen van alles wat erna kwam dat was de intentie van mijn hoofdtitel.
IK LAG OM DE DOOD…Met andere woorden, alles lag even stil om mij heen, ten koste van mensen die op mij rekenden en er niets mee te maken hadden. Dat kwam er wel degelijk uit, lees maar goed dan is misschien dit misverstand opgelost? Ik had ook kunnen schrijven dat ik me rotlach om de dood. Maar zo lachwekkend is dat niet, het is maar net hoe je het geheel leest en opvat.
Groet van leny

pally · 14 december 2008 op 18:44

Ik ben het heel erg eens met de reactie van Dees, Leny, al klinkt dat altijd wat flauw. Maar het is ook flauw dingen opnieuw te zeggen die al zijn gezegd; Eén ding dan toch maar: zo intensief als je bezig bent met schrijven en naar buiten treden, zo ben je jezelf en je lezers bijna verplicht om erg precies te worden. Als dat moeilijk is(en dat is geen schande)laat iemand je daar dan bij helpen.
Sterkte met alle moeilijks,
Groet van Pally

Prlwytskovsky · 14 december 2008 op 19:16

De dood zie ik niet als een overwinnaar van het leven maar meer als een noodzaak, en een gevolg van het leven.

Even terzijde: WTF is Peet? :oeps:

klapdoos · 14 december 2008 op 19:39

@Peet wabedoelu??? 😆 😆 😆 :oeps: :oeps: :oeps: :pint: :pint: :pint: :pint:

Mien · 15 december 2008 op 10:57

De dood kan wel eens al te vaak om je heen komen te liggen.
Zeker als je ouder wordt.
Hoewel, sommige treft het ook op jonge leeftijd.

Ik kan alleen maar zeggen. Sterkte!

Zonder dood geen leven.
Put daar de kracht uit en je komt weer boven water …

Mien

Geef een antwoord