Ik heb hem ingeruild voor een ander. Voor een jonger exemplaar die niet zoveel aandacht vraagt steeds. Eentje die gewoon zeer zelfstandig is en die met slechts een klein gebaar van mij, doorziet wat ik van hem verwacht. Eentje die mij minder claimt. Het werd hoog tijd ook! De sleet kwam erin, zoals ik elke relatie op den duur. Kleine irritaties groeide uit tot grote onoverkomelijkheden, die weer tot uitbarstingen mijnerzijds leidde en tot nukkig stilzwijgen van zijn kant. Ik ben niet zo beheerst als ik graag zou willen zijn. Daarmee heeft hij een punt. Wanneer ik gewoon wat geduldiger zou zijn, dan zouden we ook deze tijd met zijn barstjes en scheurtjes best overleven. Desnoods met deskundige hulp van buitenaf, maar zo zit ik niet in elkaar.

Oh, ik heb het echt wel geprobeerd hoor! Denk nu niet dat ik afwachtend heb zitten toe kijken hoe de klad erin kwam. Nee, ik heb mijn uiterste best gedaan om te redden wat er te redden viel. Ik heb voor mijn doen zelfs extreem veel geduld opgebracht. Ik heb mijn kalmte bewaard toen het weer eens de spuigaten uitliep met zijn gedrag. Ik ging tegelijkertijd ook bij mezelf te rade; wat kon ik er aan doen om de situatie te verbeteren?.Ik wilde hem diep in mijn hart immers niet kwijt? Dat dit gevoel mede door mijn luiheid ingegeven werd, omdat ik ook absoluut geen zin had om de markt weer te verkennen, schoof ik terzijde. Er zijn er genoeg die mij willen, en zich zelfs schaamteloos aanbieden, dat is het ‘m niet. Maar voordat je weer zover bent dat je weet wat je aan elkaar hebt, ben je meestal alweer een tijd verder… En daar had ik simpelweg geen zin in. Ik wist namelijk wat ik had en niet wat ik zou krijgen.

Dus sudderde ik maar voort, leed soms in stilte, maar genoot ook nog van de momenten waarop we elkaar wèl aanvoelde. Momenten die we in volstrekte harmonie samen doorbrachten. Ik koesterde ze. Ik heb hem, toen er zich weer een crisis voordeed, laten merken hoezeer ik hem nodig had. Ik heb het hem zelfs gezegd! Ik, die zó graag onafhankelijk wil zijn, heb hem gezegd dat ik hem zo nodig had! Hij bleek daar echter ongevoelig voor te zijn en hulde zich opnieuw in een stug stilzwijgen. Ik kon het niet verdragen om genegeerd te worden. Een groot gevoel van ongeloof, maakte zich van mij meester. Zo koud en ongevoelig was hij nog nooit eerder geweest. Deze kant had hij dus al die jaren voor mij verborgen weten te houden. Ik kon er niet mee om gaan. Diep gekwetst nam ik een besluit.

Ik wees hem de deur. Hij was degene die maar moest maar verhuizen. Er waren immers genoeg plaatsen waar hij terecht kon, terwijl dat voor mij heel anders lag. Mijn geduld was op, de maat was vol! Ik weigerde nog langer geconfronteerd te worden met een voortdurend falen. Ik wilde mezelf weer terugvinden en wilde weer kunnen genieten. Het heeft een tijdje geduurd voor ik vond wat ik zocht; een jeugdig exemplaar met een strak uiterlijk. Eentje die onvermoeibaar door kan gaan…en hiermee een glimlach op mijn gezicht weet te toveren. Eentje die mij dag in dag uit weer verwent!

Ik heb een nieuwe vaatwasser!

Categorieën: Diversen

21 reacties

WritersBlocq · 24 september 2005 op 17:15

Leuke column! Ik dacht eerst gelijk op het verkeerde been gezet te worden. Daarna twijfelde ik, het was toch een kerel. En toch weer niet haha, of eigenlijk wel, vaatwasser is mannelijk 😉 want het rijmt op plasser 😀
Je hebt wel hier en daar enkelvoud gebruikt in werkwoorden, terwijl het om jullie samen ging.
In de 4e alinea begin je voor mij te vaak met ‘ik’, dat vind ik niet lekker lezen.
Maar de column vind ik harstikke leuk! Groetje, Pauline.

bert · 24 september 2005 op 18:09

Persoonlijk vind ik dit een steengoede column, als je de laatste zin weg had gelaten.
Het maakt me dan ook in het geheel niet uit of die scheiding echt zou hebben plaats gevonden en of het verhaal echt zou zijn gebeurd in jouw leven.
Die glazenwasser, die totaal niet past bij de strekking van deze column, verpest uiteindelijk het gehele verhaal. Maar dat is mijn mening. 😕 😕 😕

KawaSutra · 24 september 2005 op 18:34

Prachtig verhaal.
Ik ben wel blij dat je op het laatste moment de clou nog even weggeven hebt want die zou ik zelf niet bedacht hebben. Bovendien een goede reden om hem nog een keer te lezen. 🙂

Enne, Bert: Een vaatwasser is veelzijdiger dan een glazenwasser hoor, en veel betrouwbaarder. Daar weet Louise alles van. 😀

mouche-et-mont · 24 september 2005 op 18:47

Bij de eerste regels meende ik dat het over een ex ging, maar gaande weg proefde ik toch wel dat er iets anders achter zat. Maar wat? Het bleek de vaatwasser te zijn. 😮 🙂

Maarehh, is een vaatwasser niet vrouwelijk? Ik noem den onze Truus….. 😀

champagne · 24 september 2005 op 19:44

De mijne heet ‘James’ 😀 Ik denk dus dat het eraan ligt wie de eigenaar is, of de vaatwasser mannelijk of vrouwelijk is…

bert · 24 september 2005 op 20:03

@ KawaSutra
[quote]Enne, Bert: Een vaatwasser is veelzijdiger dan een glazenwasser hoor, en veel betrouwbaarder. Daar weet Louise alles van. [/quote]
Shit, ik heb me compleet vergist. Ik had inderdaad die glazenwasser van Louise nog in mijn hoofd. Met een vaatwasser kan ik de column wel pruimen. Die kan ik ook niet missen en is inderdaad soms aan vervanging toe! 😀 😀 😀

champagne · 24 september 2005 op 20:21

[quote]Met een vaatwasser kan ik de column wel pruimen.[/quote]

Dank je, dank je…voor dit welgemeende compliment 😉

Wright · 24 september 2005 op 20:39

Dat het om een apparaat van huishoudelijke aard ging, was me eigenlijk in de eerste alinea al duidelijk. Overigens heet de mijne ‘George’. 😛
Lekker vlot geschreven, Champ.

wendy77 · 24 september 2005 op 22:11

Nou, ik stond echt op het verkeerde been hoor. Ik weet niet of het komt door het tijdstip of omdat ik intussen al een paar wijntjes achter mijn kiezen heb, maar ik had hem niet door, haha.
Zo en nu ga ik mijn glaasje in de vaatwasser doen en naar bed 😉

Leuk geschreven trouwens.

Geertje · 24 september 2005 op 23:01

:laugh: :laugh: :laugh: :laugh: Je had mij helemaal op het verkeerde been! Super!

Li · 24 september 2005 op 23:37

En ik dacht aan een auto 😛
Weer goed geschreven met een leuke verhaallijn Champagne.

Bij ons doet James ook al de afwas 🙂

Li

Mosje · 25 september 2005 op 00:09

Welja, neuk eens een vaatwasser. In wat voor bizarre tijden leven we toch.
😛

Louise · 25 september 2005 op 09:55

Hoewel ik ‘m meteen in de smiezen had vind ik dit een lekkere column. Een clou hoeft niet geniaal te zijn als de rest gewoon klopt en smakelijk weghapt 😉

pepe · 25 september 2005 op 10:24

[quote]Eentje die onvermoeibaar door kan gaan…en hiermee een glimlach op mijn gezicht weet te toveren. Eentje die mij dag in dag uit weer verwent![/quote]

De ideale partner… woont bij champagne 😀

Hele leuke column

Ma3anne · 25 september 2005 op 10:47

Hij is leuk! 😀

Eddy Kielema · 25 september 2005 op 11:49

Ik vraag me af of mannen er blij mee moeten zijn dat vaatwassers bij vrouwen dezelfde gevoelens oproepen… 😉 Leuke column!

archangel · 25 september 2005 op 11:55

Best aardig, maar ik heb hier inmiddels al té vaak een verkeerdebeencolumn gelezen om er nog echt door geboeid te raken…

Trukie · 25 september 2005 op 20:12

[quote]Ik heb het hem zelfs gezegd! Ik, die zó graag onafhankelijk wil zijn, heb hem gezegd dat ik hem zo nodig had[/quote]

Nee, dit kan niet over een partner gaan.
Dit gaat over een huisslaaf.

Ietsje te rigoreus. Spanning was te snel weg. Restte de vraag, maar wat is het dan?

sally · 25 september 2005 op 23:09

Weer erg grappig om te lezen zoals al je columns.

liefs
Sally

klungel · 26 september 2005 op 08:53

Die bij ons thuis heeft mijn naam.
Leuk geschreven.

KingArthur · 26 september 2005 op 11:34

en zo ben ik van het weekend gedumpt door mijn magnetron…

Leuke column.

Geef een antwoord