Mijn rechterbeen wankelde op de derde tree van boven en de andere stelt hing doelloos in de lucht te zwaaien. Mijn linkerarm leunde tegen de muur en in mijn andere hand hield ik een bureau vast. Een lichtelijk onhandige positie, al zeg ik het zelf. Het bureautje had ik dan wel in mijn vingers geklemd, maar trok aan heel mijn lijf als een sleepwagen. Hoe kom ik hier uit, dacht ik bij mezelf terwijl het zweet van mijn lijf afgutste. Het schrijfding moest naar beneden en als er niet snel iets gebeurde ging dat geheel automatisch vanzelf. Alleen dat resultaat streefde ik niet na. Dat leek me duidelijk.

Oké, ik had de enigszins vervelende situatie zelf veroorzaakt, dus nu moest ik het zelf ook maar uitzoeken. Hallo, riep ik nog maar het huis was leeg. Dat wist ik wel. Natuurlijk had ik iemand om hulp moeten vragen, maar ja als er iets in mijn kop zit moet het ook maar nu gebeuren. Normaliter ben ik een planner, iemand die alles rustig bekijkt en dan pas tot daden overgaat. Toegeven, dat bekijken duurt een behoorlijke tijd en sommigen noemen het luiheid. Dat mag, maar ik zie dat toch anders. Met beleid, past beter bij mij. En al een hele tijd bekijk ik diverse zaken die dringend aangepakt moeten worden. Maar op de een of andere manier ben ik er nog niet uit. Ad hoc doe ik bijna nooit iets. Nou ja, nu even wel dus.

Maar met al dat gepieker kreeg ik het bureau niet naar beneden. Toch werd de situatie langzaamaan wel precair. Deze hachelijke situatie hield ik nooit lang vol, dat wist ik. Mijn bovenlichaam boog steeds verder door en mijn hand verloor grip op het gladde hout. In gedachten zag ik het geval beneden al kapot kletteren. Even schoot het door mijn hoofd om maar gewoon los te laten, maar iets weerhield me daarvan. Mijn lichaam boog nog verder door en plotseling raakte een punt van het tafelblad een tree. Jawel, ik had een bruggen hoofd verovert. Ik vouwde mijn lijf verder dubbel en vond meer ondersteuning voor het aan zwaartekracht onderhevige bureau. Gelukt. Snel reageerde ik door meer steun te vinden voor de voeten en mijn nog vrije hand. Zie je wel dat het in je eentje kan, dacht ik.

Toen was het een makkie. Vrolijk hupte het bureau de laatste treden naar beneden en stond helemaal gaaf in de hal. Precies zoals ik bedacht had, of althans bijna. Opgelost dus. Wat nog restte was een kort tilletje naar de nieuwe plek. Gaat toch best snel zo’n kleine interne verhuizing. Bureautje van boven naar benden en het andere geval de omgekeerde route. En zomaar ineens heb ik een nieuw kantoor waar ik een beetje Arbo-veilig kan werken. En een kleine verhuizing pak je meteen aan en heb je geen hulp voor nodig. Even de spulletjes over doen van de ene lade in de andere en voila. Wat rest is het bureau dat benden stond en nu in de hal staat. Dat ga ik eens rustig bekijken hoe ik die boven krijg. Het staat niemand in de weg.

Categorieën: Diversen

11 reacties

Trukie · 27 augustus 2005 op 19:01

Dit soort situaties probeer ik me altijd letterlijk voor te stellen en ik sta nu jouw aanwijzingen op te volgen Maar het dansje van kabouter Plop (nu op TV) leer ik sneller.

Een column om van te smullen

prikkels · 27 augustus 2005 op 19:19

Een leuk gegeven en lekker geschreven.

Ma3anne · 28 augustus 2005 op 00:03

Doe eens gek, zet jezelf klem op de trap met een bureau. Grappig hoe je dit als een heel avontuur beschrijft. Voor zo’n chaoot als ik is een activiteit als deze dagelijkse kost. Het inzicht hoe het beter had gekund, komt bij mij altijd achteraf.

Louise · 28 augustus 2005 op 07:50

Een erg leuke tot in detail beschreven scène, die me maar al te bekend voorkomt.:-D
Ik ben in tegenstelling tot jou, van het roekeloze soort en start te pas en te onpas hele verbouwingen zonder te plannen of zelfs zonder in te schatten of ik het aankan.
Heeft me al vele gevaarlijke situaties opgeleverd.

Geertje · 28 augustus 2005 op 09:42

[quote]En zomaar ineens heb ik een nieuw kantoor waar ik een beetje Arbo-veilig kan werken.[/quote]

Na een Arbo-onveilige interne verhuizing. 😕

Leuk beschreven!

bert · 28 augustus 2005 op 10:04

[quote]Het bureautje had ik dan wel in mijn vingers geklemd, maar trok aan heel mijn lijf als een sleepwagen.[/quote]
Leuke column. Gedetailleerd verslag.

Li · 28 augustus 2005 op 14:04

Ha, ha. ik zag het helemaal voor me 😛
Ik ben ook zo’n impulsief type dus het is heel herkenbaar. Een tip. Haal de laden eruit, verwijder eventueel het uitschuifblad van de computer en keer het bureau om. Met de pootjes in de hoogte als grip. Dan kun je de hele handel zo naar beneden zoeven. Jijzelf als contragewicht zorgt ervoor dat het bureau niet naar beneden dondert. Andersom gaat ook, is mijn ervaring. Als je flink wat contragewicht nodig hebt dan bel je maar. 😀

Li

ietje · 28 augustus 2005 op 21:29

Met heel veel plezier gelezen en ook voor mij was deze column herkenbaar. Ik heb vaak dit soort onhandige fratsen uitgehaald; het enige nadeel wat ik er dan bijvoorbeeld nog bij heb is dat zo’n bureau dan eindelijk beneden is (met veel beschadegingen aan de muur,trap, bureau en aan mij) en dat het dan door geen enkele deur blijkt te passen en dus weer naar boven moet…eigenlijk is het bij jou dus prima gegaan!

WritersBlocq · 29 augustus 2005 op 00:05

Hee Fred, leuke column maar voor jouw doen zitten er wel teveel foutjes in.
Ik wilde ze gaan quoten, maar dat vond ik zo bot staan. Mocht je ze over pb willen hebben of alsnog hier, ter discussie, dan roep je maar!
Deze quote kan ik niet laten liggen:
[quote]Hoe kom ik hier uit, dacht ik bij mezelf terwijl het zweet van mijn lijf afgutste.[/quote]
Ik moet ineens denken aan hoe ik tussen Li en jou in zat te rijden, sorry hoor, maar nu komt er een enorme proestbui van mij over je beeldscherm 😛
Groetje, Pauline.

KingArthur · 29 augustus 2005 op 09:00

Ik heb die positie op de trap ook eens uitgeprobeerd na je gedetailleerde beschrijving. Het is mij niet welgevallen :-).

KawaSutra · 29 augustus 2005 op 09:35

Prachtig en spannend verhaal. Ook ik heb al vaker dit soort momenten meegemaakt. Is dat soms schrijvers eigen: alles zelf willen doen en nooit hulp willen vragen? 😀

Geef een antwoord