Ik ging werken, op een dag als alle andere. Ik materialiseerde in mijn bureaustoel en startte rustig de verschillende inwendige protocollen op waarmee ik kan functioneren op de werkvloer. En aldus geschiedde. Op een gegeven moment kreeg ik wat kramp in mijn buik. Niet heel bijzonder, en in het begin lachte ik de pijntjes dan ook weg. Maar toen ochtend middag werd, besefte ik dat er toch écht iets niet ging zoals de Lieve Heer het bedoeld had toen hij de sixpackjes uitdeelde. Er was inmiddels Echte Pijn. Deed mijn neocortex iets met dat besef? Neuh. Ik bleef lekker doorploeteren.

De volgende akte begon toen ik besefte dat ik al een uurtje of wat voornamelijk bezig was met het anticiperen op de volgende pijnscheut. Een genadeloos, loom samentrekken van de darmen, twee drukgolven vanuit de liespunten naar het midden en met vereende krachten omhoog stuwend naar het kuiltje net onder mijn zonnevlecht. En die smeerlappen hadden er pleziér in, want hoe kun je anders keer op keer zo wetend je gastheer onderwerpen aan een marteling? Want dat was het inmiddels geworden: een marteling. Ik mag me er dankzij verschillende secundaire geslachtskenmerken graag op laten voorstaan dat ik een echte vent ben, maar dit werd me teveel. Ik had letterlijk nog nooit zo’n pijn gevoeld, en toen ik na een drietal steeds wateriger verlopende toiletbezoeken in de spiegel keek, keek de spiegel zonder genade terug in mij.

Ik zag een zombie.

Achteraf kan ik me er over verbazen waar het door UV-fertilisatie verwekte pigment uit mijn huidje gebleven was (zo intens wit was ik), maar die vraag kwam op dat moment suprême niet in me op, kan ik jullie verzekeren! Ik stond te trillen op mijn benen, en vanaf dat moment – via een huisartsbezoek met een hulpvaardige collega en een van ellende jankende mij, langs een geruststellende en ontstekingsloze diagnose, tot een paracodeïnepil en een enkeltje thuis – beleefde ik alles in een waas, die eindigde in een passende dagafsluiting: een koudrillende koortsslaap, gekleed in een vest, een shirt, een broek en een dampend laagje zweet. De nacht beleefde ik voornamelijk in geometrische figuren (en vraag me alsjeblieft niet wat ik dáár mee bedoel!).

De volgende dag was verbazingwekkend rustig en bijna kramploos. Helaas blonk er ook iets anders uit in afwezigheid: mijn stoelgang, waarop je normaal een atoomklok gelijk kunt zetten. Hoe ik me ook wendde of keerde, mijn kringspier gaf geen krimp. Angstig dat op deze manier de resten in mijn darmen zouden verworden tot fossiele brandstoffen besloot ik het recht in eigen hand te nemen en een paar roze laxatievriendjes te eten.

Zo gezegd zo gedaan. Na een poosje begon het geweld in mijn buik opnieuw, maar dit keer verbeet ik met satanische genoegen de pijn. Mijn God! De wind huilde uit alle donkere gaten (zelfs uit de poriën op mijn aars), er kwam volgens mij licht uit het einde van de tunnel, en terwijl ik mezelf naar het dichtstbijzijnde toilet sleepte begon het huis op zijn grondvesten te schudden. Ik zal jullie de details van het daaropvolgende Wal(g)halla besparen (en ranzig was het!), maar in mijn herinnering maakt de weg naar mijn plee nu deel uit van het achtvoudig Pad naar de Verlichting van de Yogi’s. Je ruggengraat verlengen, lekker kleien, even Gullit uit de selectie verwijderen… mooie woorden, maar ze doen geen recht aan een lekker potje primair S C H I J T E N.

Toen de lucht weer enigszins was geklaard, ik het zweet uit mijn wenkbrauwen had gewrongen, en de strijd met meters WC-papier in mijn voordeel was beslecht, slaakte ik een oerkreet. Een waardig afscheid voor datgene dat in het porceleinen sculptuur onder mij zijn verre reis naar het onbekende zou beginnen. In het grote schema der dingen was weinig veranderd, misschien alleen een herschikking van wat onbelangrijke variabelen; alleszins geen aanleiding om een nationale feestdag in te stellen. Maar ik was bevrijd.

Met een laatste zucht trok ik het toilet door, en vervolgde mijn leven.

Categorieën: Diversen

19 reacties

Avatar

Mosje · 2 juli 2005 op 13:13

Jeetje Archangel, als jij een lichte aandoening als indigestie of obstipatie al zo beschrijft, dan vraag ik me af wat we van je kunnen verwachten als je eens echt wat mankeert.
😛
Prachtig beschreven.
Maarre, wat bedoel je precies met het beleven van geometrische figuren?

Avatar

Li · 2 juli 2005 op 13:17

Shit, wat een column. 😀

[quote]Angstig dat op deze manier de resten in mijn darmen zouden verworden tot fossiele brandstoffen besloot ik het recht in eigen hand te nemen en een paar roze laxatievriendjes te eten.[/quote]

Is dat wel biologisch verantwoord?

Li

Avatar

Kees Schilder · 2 juli 2005 op 13:18

Fantastisch geschreven Archangel.Zie het a.u.b. niet als leedvermaak als ik zeg dat ik ontzettend moest lachen.Maar..wat had je nu eigenlijk? 😀

Avatar

Raindog · 2 juli 2005 op 13:21

Haha, ik vind dit fantastisch.
Erg wetenschappelijk verantwoord beschreven. De stoelgang (en alles wat daarmee samenplakt, nee, -hangt) moet wel één van de laatste taboes zijn. Dit is een erg mooie en bijzondere manier om daar eindelijk eens verandering in te brengen.
Complimenten.

Avatar

Louise · 2 juli 2005 op 13:23

Heb werkelijk nog nooit een buikgriep zo prachtig beschreven gezien als hier 😀

Avatar

bert · 2 juli 2005 op 13:26

Als ik zelf weer eens problemen met de stoelgang heb, lees ik jouw column opnieuw, maar dan op de bril. 🙂

Avatar

Domicela · 2 juli 2005 op 13:28

Oef! Je kan het maar kwijt zijn ….. 😛 😛 😛

Avatar

Wright · 2 juli 2005 op 14:17

Van de eerste, tot de laatste regel genoten van je schrijfsel.
Een schijtcolumn in optima forma!!
:laugh: :laugh: :laugh:

Avatar

Troy · 2 juli 2005 op 14:44

Ik weet niet hoe je het voor elkaar krijgt om een buikgriepje op zo’n manier te beschrijven. Vraag me af hoe je column eruit ziet wanneer er echt iets ernstigs aan de hand is :-o. Maar wederom was dit wel weer een voltreffer.

Grt Troy

Avatar

WritersBlocq · 2 juli 2005 op 16:29

Wat een gekke vent ben jij zeg! Hoe je het verzint om zoiets in deze woorden te vatten, he-le-maal top! Groetje, Pauline.
[quote]Ik zag een zombie[/quote] 😮 Moet je maar geen pinda’s en chippies eten 😆 (zie column van Kees Schilder)

Avatar

KawaSutra · 2 juli 2005 op 18:10

Ik krijg ook wel eens nare onderbuikgevoelens, maar niet bij deze column.
Sterk geschreven!

Avatar

champagne · 2 juli 2005 op 19:48

Geweldig geschreven!
Zo zie je maar weer, zelfs de bron van inspiratie is soms zelfs shit! 😀

Avatar

Bakema_NL · 2 juli 2005 op 22:50

Ik zou uitvoerig erin willen gaa….eeeehm, er op in willen gaan, maar ik geloof dat ik even moet bouteren……blijft een ver(d)rukkelijk onderwerp.

Avatar

pepe · 3 juli 2005 op 09:49

[quote]en vervolgde mijn leven.[/quote]

Ik hoop dat je dit weer wat vaker schrijvende gaat doen.
Knap geschreven deze pijnlijke gebeurtenis.

Avatar

melady · 3 juli 2005 op 16:53

Kramp in mijn darmstelsel van het lachen!

[quote]keek de spiegel zonder genade terug in mij. [/quote]:-D 😀

Zo kan ik vele zinnen quoten, deze vind ik een juweeltje!

Schrijf je nu wat vaker dan?

Avatar

Ma3anne · 3 juli 2005 op 20:56

Een kind krijgen is er niks bij. :laugh:

Kan die jongen schrijven, zeg! Da’s waar ook. 😛

Avatar

klungel · 3 juli 2005 op 22:33

Ik heb genoten en gelachen en mij heel stiekum een beetje zorgen gemaakt. (zo ongeveer tot na de laatste zin:-))

Avatar

sally · 3 juli 2005 op 23:13

Ik maak me er weer makkelijk vanaf. en sluit me bij alle voorgaande reakties aan. 😀

Een kunstwerkje…

(die keuteldrab)

groet Sally

Avatar

archangel · 4 juli 2005 op 01:09

Hallo luitjes 🙂

Bedankt voor jullie reacties & medeleven! Voor de duidelijkheid: het heeft maar een paar dagen geduurd, wat het precies was weet ik niet (buikgriep maar dan zonder maagklachten, zeg maar: ‘gastero-enteritis zonder gastero’), en Mosje…. het was beslist meer dan indigestie of obstipatie 🙁 Ik heb écht nog nooit zo’n pijn gehad!

Geef een antwoord