“Wil je…wil je…met me trouwen?”, kwam er stamelend uit terwijl ik verlegen mijn gezicht verstopte in mijn hoofdkussen. Maandenlang liep ik al met het idee rond om het haar te vragen. Maar ik leek het lef niet te hebben deze vraag ook daadwerkelijk te stellen. Duizenden keren had hij in mijn hoofd rond gezongen en lag hij klaar op het puntje van mijn tong om gelanceerd te worden. Maar telkens weer vond ik een excuus om hem snel, op het allerlaatste moment, in te slikken. Eindelijk had ik me nu in een positie gemanoeuvreerd dat ik er niet meer onderuit kon. Na een kortstondig warmer/kouder-spelletje had ze haar verjaardagscadeau gevonden, twee ringen. Dat ging allemaal volgens plan alleen, wat kwam die vraag er toch klungelig uit. Voorzichtig tilde ik mijn hoofd op en keek haar diep in de ogen.
“Ja”, kwam er volmondig uit met een gelukzalige glimlach op haar gezicht. Opluchting. Het jawoord werd bezegeld door het bedrijven van de liefde waarna we, in de wolken, droomden over wat de toekomst ons nog allemaal brengen zou.

De weken erna werden plannen gesmeed, een locatie bepaald, een datum geprikt en mensen geïnformeerd over het heuglijke nieuws. De vreugde was helaas maar van korte duur toen wij zes weken later, uitgeput van al dat plannen, weer in bed lagen.
“Ik moet je wat vertellen…ik ben verliefd op een ander, dat moet toch niet kunnen in een relatie?…Het is uit tussen ons.”, kreeg ik te horen. Ofschoon we zo dicht bij elkaar lagen, was de afstand tussen ons nog nooit zo groot geweest. Ik geloofde mijn oren niet en was ervan overtuigd dat ik al ver in een, zij het vervelend, dromenland vertoefde. Dit was een grap. Hoe kon dit nu? Bijna zes jaar lang hadden we op elkanders lip gezeten waarbij de omgang toch wonderbaarlijk goed verliep. Begrip leek vanzelfsprekend. Eindelijk stond nu alles stevig genoeg op de rails om een volgende stap op ons levenspad te zetten. De gemeende bedoeling van deze mededeling drong pas tot mij door toen ze de volgende morgen, na een slapeloze nacht, de deur achter zich dichttrok. Om voorgoed uit mijn leven te verdwijnen.

Jaren zijn voorbij gegaan, waarin ik de scherven van mijn wereld weer stukje bij beetje bij elkaar heb geraapt. Ik ontdekte mezelf opnieuw en was versteld van wat ik allemaal zonder haar aankon. Ondanks haar jawoord, het moment zoals ik haar voor altijd wil blijven herinneren, ben ik ondertussen gelukkig getrouwd. Met mezelf, want om te trouwen moet je eerst vertrouwen.

Categorieën: Algemeen

16 reacties

Avatar

Dinah · 9 oktober 2005 op 20:11

[quote]Met mezelf, want om te trouwen moet je eerst vertrouwen.[/quote]

Mooie column en met deze uitspraak ben ik het helemaal eens.

Avatar

KawaSutra · 10 oktober 2005 op 02:05

[quote]Ofschoon we zo dicht bij elkaar lagen, was de afstand tussen ons nog nooit zo groot geweest. [/quote]
Waarschijnlijk wel, maar je was verblind. Gelukkig zijn je ogen geopend, gezien de laatste alinea.
Mooi en openhartig stuk, uitgaande van de ik-figuur.

Avatar

Troy · 10 oktober 2005 op 02:35

Weer een bewijs van iets dat ik altijd al heb gevonden: af en toe een relatie verbreken kan geen kwaad. Bevordert alleen maar je zelfontwikkeling en zelfstandigheid. Totdat je zo blij met jezelf bent dat je nooit geen relatie meer hoeft.

Ok, dat laatste is overdreven;-)

Mooie column.

Avatar

Wright · 10 oktober 2005 op 08:04

[quote]Ik ontdekte mezelf opnieuw en was versteld van wat ik allemaal zonder haar aankon[/quote]Jezelf verliezen gebeurd gauw binnen een relatie, jezelf blijven levert echter op den duur veel meer op. Mooi geschreven, King.

Oh ja Troy, Ik maak het uit! Groei ze.. 😕

Avatar

sally · 10 oktober 2005 op 10:32

Tja, gek op alles wat maar een beetje met romantiek te maken heeft.
Hier zit alles in, van hartstocht,twijfel, tot intens verdriet, dan weer met beide benen op de grond.
Mooi geschreven.
liefs
Sally

Avatar

klungel · 10 oktober 2005 op 11:44

Wat ik me afvraag,
Heeft er nog iemand geholpen met lijmen?

Erg mooie column.

Avatar

Eddy Kielema · 10 oktober 2005 op 11:57

Mooie, bijna onderkoelde column.

Avatar

Trukie · 10 oktober 2005 op 12:36

Prachtige column King.
Zou eigenlijk op de literatuurlijst van ieder mens moeten staan.

Avatar

Dees · 10 oktober 2005 op 12:41

[i]If it doesn’t kill you…[/i]

al zijn er leukere manieren om sterker te worden.

Mooie column.

Avatar

Geertje · 10 oktober 2005 op 13:33

[quote]Begrip leek vanzelfsprekend.[/quote]

Bijna te mooi om waar te zijn en dat blijkt dan ook zo, achteraf, altijd achteraf.

Mooi geschreven, het onderdrukte verdriet, de inmense kracht die het kost om overeind te komen. De eenvoud in het verhaal… 🙂

Avatar

KingArthur · 10 oktober 2005 op 16:24

Allen dank, eindelijk is de afstand groot genoeg voor mij om dit verhaal zo op papier te zetten. Ik wil erbij opmerken dat dit maar een kant van het verhaal is. Elke medaille kent een keerzijde. En naar die keerzijde kan ik enkel gissen, helaas.

@ Troy: Ik denk dat je bedoelt dat het niet erg hoeft te zijn als een mens iets vervelends meemaakt (dat hoeft niet per sé een relatiebreuk te zijn). Hier op de juiste manier mee om te gaan kan leerzaam zijn en je zelfbewust maken. Dat is mij dan ook gelukt, naar mijn idee. Juist in een (goede) relatie kan je ver boven jezelf uit groeien. Want iedere keer een bevestiging/ontkenning van mijn ideeën door mezelf kan ook verkeerd zijn. Daarom ben ik ook altijd blij met alle reactie van anderen hier. Ze leren mij ook op een andere manier te kijken.

@ Wright: Misschien ben ik juist wel teveel mezelf gebleven in deze relatie. En dat is ook niet altijd goed.

@ Kawa, Geertje: Inderdaad verblind denk ik. Het begrip LEEK dan ook vanzelfsprekend. Ik denk dat dit de hoofdreden is geweest van een, nog steeds naar mijn overtuiging, zinloze breuk. Maar life goes on en ik kan nu zeggen dat ik er achteraf ook blij om ben omdat het mij zoveel rijker heeft gemaakt.

@ Klungel: Lijmen? Ja…beperkt heb ik daar pogingen toe ondernomen. Het maakt alles wel extra lastig en pijnlijk wanneer er een derde in het spel is. Het enige en beste dat ik kon doen was loslaten (met pijn in mijn hart) en de ander de ruimte geven die het nodig had.

@ Trukie: Misschien heb je gelijk, het is in ieder geval fijner dan dat je het in levenden lijve moet ervaren. Aan de andere kant, ik vrees dat er velen zijn met een vergelijkbare ervaring en de praktijk blijkt dan weer vaak de beste leermeester.

Avatar

melady · 11 oktober 2005 op 00:07

heel mooi en triest

Avatar

klungel · 11 oktober 2005 op 09:08

King, Ik bedoelde lijmen op een andere manier. Was er iemand die je hielp de brokstukken op te rapen en te lijmen opdat je verder kon met je leven of heb je alles zelf moeten verwerken?
Ik bedoelde dus niet de relatie lijmen. Dat punt leek mij al ver gepasseerd.

Avatar

Wright · 11 oktober 2005 op 13:04

[quote]@ Wright: Misschien ben ik juist wel teveel mezelf gebleven in deze relatie. En dat is ook niet altijd goed.[/quote]
Als je hiermee bedoelt dat je je binnen een relatie soms wat aan moet passen, kan ik het ermee eens zijn. Maar als het ten koste gaat van wie je bent, houdt het wel op.

Avatar

WritersBlocq · 11 oktober 2005 op 15:37

[quote]Wright: Misschien ben ik juist wel teveel mezelf gebleven in deze relatie. En dat is ook niet altijd goed.[/quote]
Als je jezelf niet bent, wie ben je dan? Inderdaad, aanpassen is okee, maar jezelf niet zijn c.q. (laten) veranderen is killing.
Lullig voor je King, die ervaring, maar wie weet wat je gemist had als je met haar was getrouwd.

Avatar

bert · 11 oktober 2005 op 21:29

Dit stuk verdriet uit jouw leven heb je erg mooi op papier weten te zetten, ook dat is weer een heel stuk verwerking van voorbije tijden.
Onthoud in ieder geval de mooie dingen van die relatie !!

Geef een antwoord