Met een bruut geweld klieft de bijl de gezaagde stam in tweeën. Ondanks de zachte winter verdween mijn voorraad stookhout als sneeuw voor de zon maar gelukkig kon ik weer een fikse partij ophalen. Zo kan ik het tot het staartje van de winter uitzingen en heb ik alvast een voorraad voor een volgende koudeperiode. Het enige dat nog diende te gebeuren, was deze drie kuub hout kloven. Een heerlijke bezigheid om, met de winterzon op mijn gezicht, de opgekropte woede in mij kwijt te kunnen en de storm in mijn hoofd te doen luwen. Terwijl ik een volgende stam op het kloofblok gereed leg en aanhaal om deze te splijten, gaan mijn gedachten terug naar het telefoongesprek dat ik afgelopen week voerde met mijn moeder en het verdriet dat ik hier na afloop over had.

Lul, die ik soms kan zijn! Bij elke gesloten vraag die zij, als een professionele call center medewerkster, aan mij stelde, raakte ik steeds geïrriteerder. Koud geantwoord op de voorgaande vraag kreeg ik alweer een volgende voor mijn kiezen waardoor ik het idee had dat er geen oprechte interesse was en dit telefoontje enkel uit beleefdheid werd gepleegd. Een moeizaam gesprek dus waarbij elk onderwerp dat zij aanhaalde door mij met de botte bijl werd afgekapt. Waarom blijft de diepgang in de relatie met deze vrouw, die toch een bijzondere plaats in mijn hart heeft, beperkt tot een uitwisseling van de lokale weersomstandigheden? Leven wij in zulke verschillende werelden dat een brug van begrip niet meer mogelijk is?

De relatie moeder kind is te vergelijken met de verschuivingen van de continenten van moeder aarde. De Pangaea, die er tijdens de zwangerschap is, behoort direct tot het verleden met het doorknippen van de navelstreng. Naarmate de tijd vordert, drijven de continenten langzaam uit elkaar. Dit wordt nog eens kortstondig versneld door een eruptie tijdens de pubertijd. Je mag dan hopen dat tegengestelde convectiestromen de continenten weer langzaam kunnen samenbrengen. In plaats daarvan heb ik het gevoel dat deze stromingen de relatie juist verder uit elkaar drijven met daartussen achterlatend een oceaan van tranen uit onbegrip. Ondanks de wederzijdse pogingen om deze kloof te overbruggen, lijkt dit maar niet te lukken en is de relatie met mijn moeder voorlopig nog brandhout.

Categorieën: Algemeen

11 reacties

Avatar

Ma3anne · 2 februari 2005 op 13:14

Mooie column. Ja, de band tussen moeder en zoon verandert en er ontstaat afstand. Niks mis mee op zich. Ik heb net ook zo’n afstandelijke fase met mijn zoon (24) achter de rug. We zien elkaar niet zoveel en ik moet mezelf beheersen om geen interviewster te worden, benieuwd als ik ben hoe het hem gaat. Het vereist soms van beide kanten laveerkunst om het contact optimaal te houden.

Intussen begint de warmte in de relatie tussen ons weer op te bloeien. Geef niet op, King. Misschien toch eens met haar hierover praten?

Avatar

Louise · 2 februari 2005 op 14:01

[quote]Naarmate de tijd vordert, drijven de continenten langzaam uit elkaar.[/quote]
Maar vaak drijven ze ook weer terug…

Gevoelig onderwerp, gevoelig beschreven.

Avatar

Li · 2 februari 2005 op 18:09

Ik sluit me bij de reactie van ma3anne aan.

Mijn zoon is 25 en wij drijven ook langzaam uit elkaar. Moederliefde kan een verstikkend gevoel geven. En als moeder is het moelijk om niet te nieuwsgierig, niet te bettutelend, niet te bezorgd en niet te bemoeizuchtig te zijn. :dunno:

Loslaten noemen ze dat. Maar soms denk ik dat de navelstreng van onzichtbaar elastiek is.:-)

Dat knorrige herken ik ook. Dat doet af en toe pijn. Maar als er iets aan de hand is, weet hij mij te vinden om zijn hart uit te storten of om raad te vragen. Dan maakt mijn moederhart vreugdesprongetjes.;-)

Mama Li

Avatar

sally · 2 februari 2005 op 20:31

Heel erg mooi en aandoenlijk geschreven.
Het raakt mijn “moederhart.”

veel liefs
Sally

Avatar

Raindog · 2 februari 2005 op 22:28

Vergeleken bij al die warme reacties van ‘de moeders’ is er weinig dat ik toe kan voegen. Misschien dit, omdat ik zelf een zoon ben: zonen verlaten hun moeders. Zo is het altijd al geweest en zo zal het altijd blijven. Toen ik zelf het huis uit ging had mijn moeder daar de nodige moeite mee, zichtbaar ook. Niet hoorbaar want ze wist dat ze me moest laten gaan. Mijn vader daarentegen voegde me toe dat hij me zou missen maar dat het goed was zo, dat het zo hoorde, dat het goed was dat ik mijn eigen weg zou gaan. Inmiddels ben ik niet meer alleen ‘de zoon van’ maar vooral ook gewoon ‘een man’ en zo zien mijn ouders mij nu ook. Wat blijft is de bloedband en dat is volgens mij het sterkste wat er is.
Als de relatie met je moeder kachelhout is, zouden jullie kunnen overwegen om de fik er eens in te gooien. Kan heel [i]louterend[/i] werken.
Mooie column. Ik zou het kunnen begrijpen als je nog 6 kuub hout zou bestellen.

Avatar

melady · 2 februari 2005 op 22:35

Prachtig geschreven! Mooie woordspelingen met een ingetogen snik.

Een column die hout snijdt.

Melady 🙂

Avatar

pepe · 2 februari 2005 op 23:15

O jee wat staat mij nog te wachten…
Ooit al eens geschreven hier over de skaterskloof tussen zoon en moeder, die hier in huize pepe aanwezig is.
Twee jongens die nog groot zullen worden en eens de kloek zullen loslaten. Ik zucht…

Daar bij een die jouw naam draagt, wens mij vast sterkte!

Dan wens ik jou nu sterkte en ik denk jij er wel uit komt!!

Avatar

Mup · 3 februari 2005 op 14:19

Pittige column, waaruit ik (gelukkig) proef dat het je zeker niet koud laat. Daar hou ik me als loeder dan maar aan vast, tegen de tijd dat ze hier uit gaan vliegen,

Groet Mup.

Avatar

tontheunis · 3 februari 2005 op 15:37

Moet ik hier nu uit lezen dat een end hout ingeval van opgroeiende kinderen soms de beste oplossing is?

TT

Avatar

KingArthur · 3 februari 2005 op 20:18

Allen dank voor de reacties. Ter geruststelling, de soep wordt nooit zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Schrijven is voor mij: zaken bespreekbaar maken, zo ook met deze tekst.

@ TT: 🙂 Dat zijn jou woorden. Hoewel ik denk dat enige discipline in de opvoeding zeker geen kwaad kan. Welk middel je daarbij kiest laat ik aan jou over.

Avatar

Mosje · 3 februari 2005 op 22:19

[quote]Moet ik hier nu uit lezen dat een end hout ingeval van opgroeiende kinderen soms de beste oplossing is?[/quote]Tuurlijk Ton, we praten hier natuurlijk wel over het pedagogische houtje, maar dat zijn zachte houtjes hoor, een soort zoethoutjes, eigenlijk geen houtjes maar strijkstokjes, van die stokjes waar je alleen maar mee kunt aaien en strelen, zeer verantwoord dus, het schept een band tussen ouder en kind, je zou het eigenlijk troostdoekjes moeten noemen, zakdoekjes zijn het dus, totjes.
Nou ja, zoiets.
😛

Geef een antwoord