Alle Belgen zijn lief. Na een maandlang embedded journalism en eindeloze observaties is dit de enige conclusie die mogelijk is. België is het land van de glimlach, Antwerpen de stad van de vriendelijkheid. Mijn kennis over onze zuiderburen reikte nooit verder dan dat het dat land was waar je met de auto doorheen zoefde op weg naar zonnigere oorden en waar je vooral niet uitstapte, het land van de Vlaamse frieten en het Belgisch bier. Nu is alles anders. Nu, alweer een maand of wat terug uit het schone België, vraag ik me slechts een ding af: hoe komt een volk dat ligt ingesloten tussen arrogante Fransen en botte Nederlanders in godsnaam zo vriendelijk?

Het begon eigenlijk na een week pas echt op te vallen: waar waren de chagrijnige gezichten, de dodelijke blikken die voorbijgangers je toewerpen bij een toevallig oogcontact en de verveelde verkoopsters die “Je ziet toch dat ik bezig ben?!” snauwen als je voorzichtig vraagt of ze deze broek ook in maatje M hebben? Niets van dit alles in Antwerpen. Bij de supermarkt, -“Hebt u misschien uw klantenpaske bij u?”- en bij de schoenenzaak –“Zal ik kijken of we nog een ander modelleke voor u hebben?”- , overal waar ik kom word ik hartelijk begroet en wordt er vrolijk gelachen.
Maar ze kunnen niet altijd vriendelijk zijn, besluit ik de laatste week van mijn verblijf, het kán niet. Om het lot te tarten ga ik op zaterdagmiddag om vijf voor vijf tijdens de uitverkoop naar de H&M. De H&M is de plaats waar je moet zijn als je houdt van bergen vol troep, gescheurde kledingstukken die her en der over de grond verspreid liggen en chagrijnige verkoopsters achter de kassa. Dé plaats dus om de Belgen te betrappen op een spoortje onbeleefdheid.
Om drie voor vijf reken ik een paar sokken à 2,90 euro af. “Zakske erbij?” vraagt het meisje met een glimlach. Ik glimlach vrolijk terug, want nu kom ik pas echt in actie: om een minuut voor vijf besluit ik voor exact hetzelfde bedrag ook nog eens een paar oorbellen aan te schaffen. En omdat de Belgen de een en twee cent nog niet hebben afgeschaft en mijn portemonnee dus overloopt van deze nutteloze muntjes, besluit ik contant te betalen. “Dat is twee euro veertig, twee eenenveertig, twee drieënveertig…” De verkoopster telt geduldig met me mee, vanuit de groeiende rij achter me hoor ik geen enkele zucht.
“…en dat is dan twee negentig, alsjeblieft,” zeg ik minuten later, terwijl ik de muntjes naar haar toe schuift. “Zakske erbij?” vraagt ze en ze lacht. Ze lacht! Ik had mezelf allang een stoot op mijn oog verkocht, maar zij lacht! Het is overduidelijk: de Belgen zijn geslaagd voor hun examen in vriendelijkheid. Cum laude.
De terugkeer naar Amsterdam was dan ook een lichte schok. Al veel te snel herinnerde ik me weer hoe het thuis was en al veel te snel kwam ik zelf weer in het ritme van onbeleefdheid en chagrijn. Maar ik ben België nog niet vergeten: elke dag, als het ochtendhumeur dat zich tot ver in de middag uitstrekt weer eens van mijn gezicht af druipt, probeer ik aan hen te denken. Ik denk aan de Belgen, en ik glimlach.


7 reacties

Dees · 22 augustus 2006 op 13:51

Haha, leuk geschreven… Ik vraag me eerder af hoe Nederlanders, met name in winkels, zo bot kunnen doen, met zulke vriendelijke zuiderburen.

KawaSutra · 22 augustus 2006 op 21:50

Inderdaad, hele leuke column. Eigenlijk niks op aan te merken. 😛

Matzness · 23 augustus 2006 op 10:28

Hey, wat een leuke column 🙂
Ik ben het met je eens hoor, in het zuiden zijn en praten ze allemaal zo veel vriendelijker. Niet alleen in België, maar in Limburg en Noord-Brabant heb ik dat ook al wel. Je voelt je er gewoon veel meer welkom.

Belgen zijn ook wel erg grappig, vorig jaar op Lowlands zij een vriend van me tegen een Belg: Belgen he, die zijn altijd zo aardig!
Waarop de Belg riep: Oh, racist!!
Geweldig. Keep on columning! xox, Matzz.

Ma3anne · 23 augustus 2006 op 13:59

Hier wordt de Randstad weer voor heel Nederland aangezien en dat stoort me een beetje.

Kom gerust eens een paar dagen naar het oosten van Nederland, waar veel mensen ook nog aardig zijn voor elkaar en gewoon met een glimlach groeten op straat.

Maar de Belgische steden zijn heerlijk om te vertoeven. Dat ben ik helemaal met je eens!

Goed en helder geschreven. Leuk om te lezen.

Mosje · 23 augustus 2006 op 15:33

Erg leuk stukje. Zakske erbij?, zou ik eraan willen toevoegen.

Zeg Ma3, zelfs al zou dat dorp van jou een H&M hebben met vriendelijk personeel, dan zou ik er nog niet komen hoor. Zelfs niet als de sokken € 2,95 kosten.

Li · 23 augustus 2006 op 22:46

Helemaal mee eens. Als je wilt onthaasten of ontnorsen dan moet je naar Belgie gaan.
Of naar de Achterhoek 😀

Li

DreamOn · 23 augustus 2006 op 23:55

Leuke column! Ik ben het ook helemaal met je eens. Wij hebben vrienden uit Antwerpen, die we tijdens de vakantie hebben ontmoet. Toen ik aan die vriend vroeg, wat hij voor werk deed, antwoordde hij: “Ik werk bij de kapotte kiendjes”. Hij bedoelde daar verstandelijk gehandicapte kinderen mee, maar het klonk zo ontzettend lief!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder