Verschrikkelijk vond ik het, iemand in te moeten werken. Ik moest mijn plaatsje afstaan en zij ging mijn werk doen, zij nam mijn plekje binnen het bedrijf in. Ik voelde een vreemd soort jaloezie en onzekerheid. Stel nu dat ze het beter doet dan ik of dat ze haar aardiger zullen vinden. Belachelijk om dit te denken, want ik was toch zelf degene die dit alles heeft veroorzaakt. Dat heb je nu eenmaal als je zwanger wordt. Er komt een tijd dat het kindje er toch echt uit wil. Toen mijn collega’s me hadden uitgezwaaid, moest ik toch even een traantje wegpinken. Bijna een half jaar zou ik ze niet zien. Een half jaar thuis zitten, ik moest er eerlijk gezegd niet aan denken. Wat moest ik doen al die tijd? Tuurlijk had ik een kind te verzorgen, maar verder? Wat zou mijn wereldje klein worden en onbelangrijk. Daar gaat mijn sociaal leven. Ik dacht dat ik tegen de muren op zou vliegen, dat ze me na een paar maanden op zouden kunnen nemen in het ziekenhuis of erger, dat ik dood zou gaan van verveling.

5 maanden was ik alweer thuis intussen. 5 maanden en ik had me nog geen moment verveeld. Sterker nog, mijn dagen waren te kort. Normaal ben ik een tiepje wat zichzelf heel moeilijk kan vermaken. Ik ben niet iemand die, als ik me verveel, de poetsdoek in mijn handen neem of de zolder op ga ruimen. Nee, ik ben wat dat betreft een slechte huisvrouw.
Ik genoot met volle teugen. Van het in bad doen van mijn kleintje, van het weer, wat maar niet slecht wilde worden, van de lange wandelingen, van uren de krant kunnen lezen, van het spelen met en voeden van mijn zoontje en van het koffie leuten bij mijn moeder. Heerlijke maanden waren het en ik heb weinig momenten aan mijn werk gedacht. Ik heb zelfs aan ‘nooit meer werken’ gedacht.

Nu het einde van mijn verlof in zicht komt, verveel ik me nog steeds niet, maar ik ga merken dat het sociale leven toch wel op een heel laag pitje komt te staan. Was het eerst nog leuk om te luisteren naar de levensverhalen van de vakkenvullers in de plaatselijke supermarkt, nu begin ik me eraan te ergeren en draai soms mijn hoofd om. Ook de koffie van mijn moeder komt mijn neusgaten intussen al aardig uit. Wandelingen, die maak ik nu over polderwegen, zodat ik zo min mogelijk mensen tegen kom. Zelfs tegen mijn vriendin heb ik weinig meer te melden. Normaal gesproken kunnen we makkelijk een uur vol lullen, maar nu heb ik gewoon echt niks nieuws meer. Ik kan haar wel vertellen dat de poep van mijn zoon van kleur en substantie veranderd is, maar of zij daar op zit te wachten, betwijfel ik.

Ik heb de auto genomen en ben naar mijn werk gereden. Beetje zenuwachtig was ik wel. Ik deed de deur open en werd direct met open armen ontvangen. “We missen je Wen”, kreeg ik te horen. Ik kreeg een gelukzalig gevoel en straalde van oor tot oor. “Wanneer kan ik weer beginnen?”, vroeg ik. “Ik heb er weer zin in.”

Categorieën: Algemeen

19 reacties

Eddy Kielema · 6 november 2005 op 12:13

Hopelijk blijf je nog regelmatig leuke columns insturen, Wendy!

Troy · 6 november 2005 op 13:05

Inderdaad, waar moet je het over hebben met een moeder die thuis zit vanwege zwangerschapsverlof behalve dan over de baby? Ik heb nu (plotseling) twee zwangere vriendinnen en ik vrees dat ze de komende tijd/paar jaar ook weinig spannends meer te melden hebben. Tuurlijk zijn kindjes best leuk, maar voor iemand zonder kinderen is het niet altijd even interessant. Leuke, pretentieloze column.

wendy77 · 6 november 2005 op 13:32

@Eddy, ik zal mijn best doen!

@Troy:
[quote]Tuurlijk zijn kindjes best leuk, maar voor iemand zonder kinderen is het niet altijd even interessant.[/quote]
Nee dat klopt en daarom wil ik er vriendinnen die geen kinderen hebben er ook niet teveel mee belasten. Gevolg is wel dat je iets minder hebt te vertellen in het begin, maar een paar jaar is wat overdreven Troy 😛

[quote]Leuke, pretentieloze column[/quote]
Bedankt! Ik dacht maar even een paar luchtige columns ertussen te gooien voordat ik heel CX op mijn nek krijg, haha

Troy · 6 november 2005 op 13:56

@Wendy: ik moet erbij vermelden dat ik graag overdrijf 😀

Outsider · 6 november 2005 op 14:08

[quote]Normaal gesproken kunnen we makkelijk een uur vol lullen, maar nu heb ik gewoon echt niks nieuws meer. Ik kan haar wel vertellen dat de poep van mijn zoon van kleur en substantie veranderd is, maar of zij daar op zit te wachten, betwijfel ik. [/quote]

Gezien de columns die je de laatste maanden hebt geschreven, heb je toch nog wel aardige gespreksstof. En hoe vreemd en raar het misschien klinkt, de kleur van de poep van je zoon vind ik eigenlijk interessanter dan het gelul van menig modern dichter, zoals bijv. Gerrit Kouwenaar.

Outsider · 6 november 2005 op 14:15

[quote]spel hoe men zich weervindt in dit haast vervleesde[/quote]
[quote]voortdurend kortstondige zelvige grondstuk, lijf[/quote]
[quote]lijk als weefsel, ik zijnde, wijn wikkend, zeker[/quote]

Dit zijn enkele zinnen uit het werk van Kouwenaar, zodat je weet wat ik bedoel.

Li · 6 november 2005 op 19:23

[quote]We missen je Wen [quote]

Wat een heerlijk bericht ik vermoed dat je , met auto en al, naar huis bent gehuppeld.
Zorg je er wel voor dat wij je niet hoeven te missen?:-)

Li

wendy77 · 6 november 2005 op 21:09

@Outsider, ja als je het zo stelt zijn strontverhalen altijd leuker he, hihi

@Li, wat lieeeeefffff (bloos, bloos)
En ja, ben zeker naar huis gehuppeld. Iedere keer als ik in de autospiegel keek, werd ik aangekeken door pretoogjes en breeduit toegelachen 🙂

Wessel · 6 november 2005 op 22:19

Dat is het geniepige van werk. Uiteindelijk ga je het toch missen,… maar werk is de B-film van je leven. Je kunt beter in de pauze naar huis dan tijdens de aftiteling.

Ma3anne · 7 november 2005 op 09:06

Heerljk dat je zo genoten hebt van je zwangerschapsverlof en er nu weer helemaal zin in hebt te gaan werken.

Leuke column!

Dees · 7 november 2005 op 09:30

Lieve column 🙂

KingArthur · 7 november 2005 op 10:22

Het maakt niet uit wat je doet. Juist de afwisseling in alles maakt dat het leuk blijft. En als die er niet meer is moet je snel iets nieuws zoeken.

klungel · 7 november 2005 op 10:59

Hij is weer leuk Wendy 🙂

Trukie · 7 november 2005 op 16:30

En…… is het al zo ver?
En…….hoe was ut?

wendy77 · 7 november 2005 op 17:09

@Trukie: volgende week maandag 😉

Raindog · 7 november 2005 op 21:26

Sluit me bij Troy aan; lekker pretentieloze column. Een en ander zal denk ik dan betekenen dat we minder van je krijgen te lezen? Tenminste, ik ga maar bij mezelf uit hoe dat werkt en dan moet ik nog zwangerschapsverlof krijgen.

Mag ik even off-topic?
Dankje.

@Wessel; berust er copyright op die uitspraak? 😉

Louise · 8 november 2005 op 07:35

Mooi geregeld eigenlijk. Door je werk waardeer je thuis en je weekenden en thuis is het andersom
😉
De kunst is om op de plaats zelf te genieten en volgens mij heb jij dat aardig onder de knie!

Hoop dat je blijft schrijven bij je dubbele drukte want dat doe je hartstikke leuk.

WritersBlocq · 8 november 2005 op 09:16

Leuke column Wendy.
Voglende week maandag dus, nou, dat vind ik een mooie dag om eens lekker niet te werken 😛

wendy77 · 8 november 2005 op 09:44

[quote]Voglende week maandag dus, nou, dat vind ik een mooie dag om eens lekker niet te werken [/quote]
Iedere maandag is een mooie dag om NIET te werken, haha.

Iedereen bedankt voor de leuke/lieve reacties en ik hoop dat ik af en toe wat tijd blijf houden om hier wat neer te pennen. Maar dat zal vast wel lukken.

Geef een antwoord