Lines on my face

Er was eigenlijk niets aan de hand. Het was een zonnige dag, hartje zomer. Ik zat in mijn auto. Ik reed van A naar B. Zoals gewoonlijk. Lekker muziekje aan. Een beetje mijmeren. Je zou kunnen zeggen dat ik over de weg zweefde. Vredig. En ineens. Toen gebeurde het. Geen waarschuwing. Geen verkeersbord. Zomaar ineens. Van het ene moment op het andere moment. Van het ene moment op het andere moment reed ik een andere dimensie binnen. Een andere tijdzone. Ik reed de tijdzone binnen van “Lines on my face”. De comfortabele koelte van het witte leder maakte plaats voor het klamme zweet van het versleten omhulsel van een doorgezeten kuipstoeltje. Mijn gechipte donkerblauwe veel te grote directieauto kromp ineen tot een kersenrode Italiaanse variant van de mini. Mijn allereerste auto. Daar reed ik dan. Op weg naar een afspraakje. Met het meisje dat nooit was.

De tijd van “Lines on my face”. Voor mij was het de tijd dat alles nog moest beginnen. Dat het leven nog in de startblokken stond. Op dat moment versmolten mijn ijdele hoop en Peter Frampton’s melancholie. Voor even. Ik was op zoek naar de schim die Frampton gedesillusioneerd achter zich had moeten laten. Op zijn ongeëvenaarde livealbum uit alweer 1976 zong hij over zijn stukgelopen huwelijk. Hij verwoordde het met simpele woorden, rauw en eerlijk. ”I somehow got the feeling that I opened my eyes too late.” En:”I saw where you came from, called out your name, but there’s no answer.” Frampton is geen literair genie. Hij is wel een geniale liedjesschrijver en de sfeer die hij met zijn onnavolgbare gitaarspel oproept achtervolgt mij anno 2012 nog steeds.

Ik heb sinds mijn eerste Fiat 127 nog veel afspraakjes gehad met meisjes die nooit waren. Ik ken de ijle leegte Frampton heeft ge-re-creëerd maar al te goed:”I saw where you came from, called out your name, but there’s no answer.”

Samen rijden met Frampton. Ik doe het al ruim 30 jaar. Ik sta nu stil. Voor een huis met een “Te Koop – bord” in de tuin. Ik blijf in de auto zitten om het staartje van het nummer af te luisteren. Mijn blik wendt zich naar het huis en ik ontwaar het silhouet van een meisje. Ik hoef niet lang te kijken, want ik weet:”Dit is het mooiste meisje van de hele wereld.”

Het slotakkoord klinkt door zes speakers rondom mij. Het is tijd om uit te stappen. Mijn vingers glijden onwillekeurig over mijn gelaat. Geen rimpeltje te bekennen.