Ik hoor hem het nog zeggen: ‘Wat er van jou moet worden? Dat wordt nooit wat!’ Met die woorden kon ik het doen, aan het einde van de zesde klas (nu groep 8). De woorden die hij eerder dat jaar in de klas tegen mij had gezegd, zijn te afschuwelijk om hier te vermelden. Zijn negatieve uitlatingen over mij en mijn werk(vooral taal en rekenen) waren misschien nog wel het ergst, omdat hij dit deed waar de hele klas bij was.
In ieder geval had deze meester bereikt dat mijn zelfvertrouwen gedaald was tot ver onder het nulpunt. Hij maakte mij goed duidelijk dat ik niets kon, niets waard was.

Het gevoel niets waard te zijn in de maatschappij, het gaf mij in die tijd het ‘was-ik-maar-nooit-geboren-gevoel.’ Naar school gaan was een noodzakelijk kwaad, ik haatte het van uit mijn diepste binnenste! Als ik in die tijd groter en sterker was geweest had ik een moord kunnen plegen.
Maar in die tijd behoorde je nog te geloven wat meesters (en andere volwassenen) je vertelden, zij wisten wat waarheid was en tegenspraak werd niet geaccepteerd. Een kinderstem telde toen helemaal niet mee. Mijn gevoelens speelden al zeker geen rol, ik moest mij schikken in wat zij dachten dat goed voor mij was.

Gelukkig zat er altijd al, diep in mij een stemmetje die het tegendeel beweerde, het fluisterde zachtjes dat die meester van de zesde klas het mis had. Hij kende mijn diepste binnenste helemaal niet, alleen ik wist wat ik dacht en voelde.
Ik bleef een voorzichtig, onzeker en verlegen ding, ook de volgende jaren op het voortgezet onderwijs. Ik deed mijn best op een school, waar ik liever nooit heen was gegaan, maar er was geen andere keus geweest.

Enkele jaren terug organiseerden wij een reünie, ik was degene die meester K. belde en hem uitnodigde voor een weerzien. Maar meester K. wilde niet komen.
Durfde hij niet? Echt een goede reden had hij niet.
Ik had hem graag eens gevraagd of hij wist wat hij een kind aandeed, door zijn negatieve gedrag naar een weerloos kind. Nog steeds is hij een meester en nog steeds kan hij kinderen breken.

Het gevecht dat bij mij plaatsvond van binnen, was die strijd waard. Ik ben geworden wie ik ben, niets meer en zeker niets minder.
Van het verlegen meisje is niet veel meer over, met rekenen en taal verdien ik nu mijn geld.


14 reacties

arta · 16 februari 2007 op 21:11

Ik ga een poging wagen: Ma3anne!
Dat idee heb ik door de laatste zin, en het foutloos Nederlands. Ik ben benieuwd!

Heel mooi neergezet hoe één leraar invloed kan hebben op de rest van je leven!

pally · 16 februari 2007 op 22:03

Ja, ik denk ook Ma3. Ze praat n.l over de 6e klas9 dus niet meer piep en (profiel)verdient haar geld in het onderwijs….. 😀

groet van Pally

Heel mooi verwoord hoe leraren funste kunnen zijn voor kinderen en wat een macht ze hebben. 🙄

Ma3anne · 16 februari 2007 op 22:04

Ik zeg niks! 😀

pally · 16 februari 2007 op 22:05

Ik geloof dat ik acuut dyslectisch aan het worden ben als ik mijn reactie lees 😮

sorry , Pally

WritersBlocq · 16 februari 2007 op 23:53

Heeeee gaaf, RWIB weer afgestoft!

Ik weet wie het niet is, namelijk Ma3.

Wie wel… Ma3 weet het, dus wordt de CX-vijver kleiner. Zo oud hoef je niet te zijn om niet in groep 8 ipv de 6e klas te zitten, of ben ik ook al een ouwe taart 😡
Het is absoluut een moeder die ziet, weet en voelt dat haar kind(eren) (en die van anderen) ook een schooltijd hebben, kwetsbaar zijn. Iemand die bijzonder in de maatschappij staat. Een bijzonder mens, ver weg en toch dichtbij.

Mup!

Trukie · 17 februari 2007 op 00:05

Met rekenen en taal hoef je natuurlijk niet alleen in het onderwijs terecht. Stel je voor dat al die rekenwonders voor een klas relschoppertjes gaan staan. Dan zou het slecht met de economie gaan.
Meneer K staat nog steeds voor de klas. De leerlinge moet ongeveer een veertiger zijn.
🙄

Wie uit die groep kan zich het RWIB wachtwoord nog herinneren?
Ik ben het vergeten :oeps:

DreamOn · 17 februari 2007 op 00:10

Ik weet het ook niet meer !!!! Moet je bij WB zijn..maar: vergeten we niet om mee te doen aan de thema-column? Ik ben tot nu toe de enige… :oeps:

Trouwens: leuke column! Deed me denken aan Hans Teeuwen… 😀

WritersBlocq · 17 februari 2007 op 00:26

Weetebeetje heeft hier niets te vertellen, wahaaa! Ik kan je wel doorverwijzen naar de red-actie, die hebben het ww voor RWIB.
Ik heb niets, en daardoor ben ik happy 🙂

Prlwytskovsky · 17 februari 2007 op 00:33

Leraar? Onderwijs? Laat ik het op Trudy houden dan, dus, maar, …… :eh:

SIMBA · 17 februari 2007 op 09:58

Pally, ook ik heb nog in de zesde klas gezeten hoor en ik ben nog piepjong (ahum) 🙂
Ook mijn “meester” zei steeds dat er niks van mij zou terecht komen, toen ik hem later nog eens tegenkwam en vertelde dat ik HBO deed zei hij:”altijd al geweten dat jij het ver zou schoppen.” 😕

Dees · 17 februari 2007 op 10:03

Ik dacht eerst: Kees. Want ook tegen hem is wel eens gezegd dat er niets van hem terecht zou komen, meen ik me te herinneren. Nu denk ik… Trudy?

DreamOn · 17 februari 2007 op 11:36

Nee, ik ben het niet…
Ik denk Pally 😀
Ook vanwege de column: Koning Kind

Li · 18 februari 2007 op 13:05

Ha, ik denk dat het Trukie is!

Li

pepe · 20 november 2007 op 18:41

Grappig dat niemand heeft geraden dat deze van ondergetekende is.

Dit is een eigen ervaring en helaas is het ook nu nog steeds mogelijk dat een leerkracht een kind zo de grond in kan boren.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder