Trots stap ik voor de tweeëndertigste keer het enorme gebouw binnen, wat als toegangpoort voor de Efteling fungeert. Opnieuw sta ik verwonderd stil omhoog te kijken, naar één van de vijf spitsvormige rieten daken die boven mij uittorenen. Elke keer dat ik hier ben geloof ik weer mijn ogen niet. Elke keer als ik thuiskom, denk ik dat ik het gedroomd moet hebben, dat ik het mij mooier inbeeldde dan het was. Elke keer als ik hier weer sta, probeer het beeld dit keer wat beter in mijn geheugen te prenten. Als in het pretpark sta, sla ik mijn ogen even dicht en probeer ik mijn jeugdherinneringen naar boven te laten drijven. Ik loop verder met mijn handen iets gespreid, naar mijn zijkanten toe. Even lijkt het alsof ik de handen van mijn ouders in de mijne voel, terwijl ik in gedachten tussen hen in loop. Een adrenalinestoot uit het verleden herinnert mij eraan dat er nog heel veel te zien is, en dat de tijd daarvoor beperkt is. Net als vroeger probeer ik mijn pas te versnellen en in mijn gedachten hoor ik mijn moeder weer glimlachen terwijl ik haar aan haar hand voorttrek.

Ik blijf even staan bij het volgende hek dat uitnodigend open staat. Het iets verweerde figuur van een heks vertelt mij dat ik in het goede gedeelte van het enorme park ben; het sprookjesbos. Ik laat de hand van mijn moeder los en beklim de glibberige treden die mijn moeder nooit durfde te betreden. Ik zwaai even naar haar als ik haar via een andere route uit mijn geestesoog zie verdwijnen. Bovenaan de trap gekomen zie ik Doornroosje liggen. Na al die jaren slaapt ze nog even vast, getuige de rustige wijze waarop haar borst op en neer gaat. Ik grinnik even als ik denk aan de eerste keer dat ik haar gezien had. Ik was toen op mijn tenen gaan staan om haar te kunnen zien. Ik was op slag verliefd geworden en had het plaatje van Doornroosje bijna elke dag wel in mijn Efteling platenboekje opgezocht. Maar wat graag had ik haar verlost van haar eeuwige slaap door haar wakker te zoenen. En dat zegt heel wat voor een jongen die volop in zijn ‘meisjes zijn vies’ tijdperk zat.

Zittend op een zingende paddestoel nuttig ik een zelf meegenomen broodje. Het sprookjesbos is de enige plek in de Efteling die niet voorzien is van enige vorm van commercie. Dit siert hun, aangezien de ‘geestelijk vader’ van het sprookjesbos, Anton Pieck, zelf een enorme hekel aan commercie had. Zo heeft de Efteling Anton ooit geëerd met een eigen plein in de Efteling. Het bord met ‘Anton Pieckplein’ erop was bij de onthulling verhuld met een reklamebord. De man die de menigte toesprak had Anton al kwaad zien kijken naar het bord dat zijn plein ontsierde waarop hij hem vroeg om het bord dan maar te verwijderen. Zelfs Anton Pieck, een stug man van weinig woorden moest een traantje wegpinken toen hij zijn naam op het plein zag prijken. Dit gevoel van ontroering, is het gevoel dat ik heb als ik het muziekje in de paddestoelen beluister. Met een brok in mijn keel slik ik de laatste hap brood met kaas door.

Na urenlang genoten te hebben van oude herinneringen, die in de Efteling nog fier overeind staan, stap ik het sprookjesbos uit. Voldaan zet ik koers naar de nieuwe attractie ‘De vliegende Hollander’, een achtbaan van wereldformaat. Hoewel de nieuwe attracties voor mij niet de charme hebben die de, soms wat knullige, oude sprookjes hebben, kan ik tevreden stellen dat ook voor mijn kinderen er in de Efteling genoeg nieuwe herinneringen te maken zijn.

Categorieën: Algemeen

25 reacties

SIMBA · 13 december 2007 op 13:18

Jeetje Tree, al 32 keer in de Efteling geweest, je bent een verslaafde! 😀
[quote]Als in het pretpark sta[/quote]
Jammer, een woordje vergeten.

Mup · 13 december 2007 op 13:51

[quote]probeer het beeld dit keer wat beter in mijn geheugen te prenten. [/quote]

Hier ook een, maar je bezoeken en de beschrijving ervan zijn onvergetelijk.
Ik heb er nog vakantiewerk gedaan, in ‘Het Witte Paard’ was jij degene die altijd de opener die vastgeschroeft zat, zocht?

En dan straks zelf met een kleine aan de hand naar binnen, en in de traptreintjes, feli!

Groet Mup.

FatTree · 13 december 2007 op 13:57

Ja, ik ben er inderdaad pittig verslaafd aan. Ik woon er ook niet echt in de buurt ofzo, dus het is altijd een hele reis.

@Mup: Haha, nee niet dat ik het mij kan herinneren, maar best kans dat ik dus een keer aan je balie gestaan heb 😉

KingArthur · 13 december 2007 op 14:52

Ik moest even terugdenken aan een verslagje dat ik jaaaaren geleden heb geschreven na mijn eerste bezoek aan de Efteling. Onlangs na vele jaren ben ik hier voor een tweede maal geweest. Alle vernieuwingen ten spijt, het sprookjesbos blijft mij het meeste aanspreken. Leuk om even terug te gaan in die herinnering.

Nu ben ik hier zelf ook geen ster in maar moet de ‘wat’ in de eerste zin niet vervangen worden door ‘dat’ of die? Ook zat ik me even af te vragen hoe een glimlach klinkt. Volgens mij is een kenmerk van een glimlach dat je deze juist niet hoort. Maar goed…

pally · 13 december 2007 op 15:56

jij bent echt een ras eftelinger, FT!
Leuk geschreven column.

een dingetje: sla ik mijn ogen even dicht

volgens mij ‘slaat’ eventueel een ander je ogen dicht, zelf ‘doe’ je ze open 😀

groet van Pally

sorry, quoter werkt niet!
Hebben meer mensen daar last van? :eh:

lisa-marie · 13 december 2007 op 16:31

Heerlijke column.
32 keer is wel veel zoveel haal ik niet.
Ga wel altijd een keer per jaar met een helft van de family.
En dan genieten wij net zo als je beschrijft.

[quote]Zittend op een zingende paddestoel [/quote]

Kijk ben ik toch niet de enige volwassene die dat doet. 😆

arta · 13 december 2007 op 20:52

Een heerlijke column vol nostalgie.
Ik krijg altijd de neiging om te gaan rennen in de Efteling, bang om ’s avonds thuis te komen en iets gemist te hebben…
😀

vanlidt · 13 december 2007 op 21:26

Ik geloofde dat al die sprookjesfiguren de echte waren, en bang dat ik was voor de heks van de indische waterlelies…. 😉

nighthawk · 13 december 2007 op 22:18

Azijn, je hebt erom gevraagd…

[quote]Elke keer als ik thuiskom[/quote] als… dan, elke keer wanneer ik thuiskom

[quote]probeer het beeld[/quote] probeer ik

[quote]Bovenaan de trap gekomen zie ik Doornroosje liggen[/quote] gekomen mag weg denk ik

[quote]En dat zegt heel wat voor een jongen die volop in zijn ‘meisjes zijn vies’ tijdperk zat.[/quote]verleden en tegenwoordige tijd

[quote]Dit siert hun[/quote]Attilla de Hun, hun auto, hun aanpak siert hen.

[quote]reklamebord[/quote]reclame

Verder wordt er opgemerkt dat ik harder en harder mijn best moet doen om een serie te scoren. En dat het goed gedocumenteerd en geschreven is…

KawaSutra · 13 december 2007 op 22:40

Jaren geleden ook weer eens een bezoek gebracht aan het sprookjesbos met de herinnering van 30 jaar eerder. Best bijzonder dat weerzien.
Leuk verhaal.

Li · 13 december 2007 op 23:32

[quote]Ik was op slag verliefd geworden en had het plaatje van Doornroosje bijna elke dag wel in mijn Efteling platenboekje opgezocht.[/quote]

Wat leuk dat je het boekje noemt. Omdat de Efteling aan de prijzige kant was/is hebben de kinderen Li nog jaaaaarenlang nagenoten van de plaatjes. Ik heb het boekje nog. Beduimeld en verkreukeld. Ik koester het.

Li

Grumpy-old · 14 december 2007 op 01:09

Ik zou me bijna schamen maar ik moet toegeven dat ik vaker in de efteling geweest ben. Makkelijk 40 keer. Ik ga er minimaal 2x per jaar naartoe
en ken de meeste attracties van binnen en van buiten en ondersteboven . Het leukste park van NL
Ben dan ook altijd nog een klein jongetje gebleven. ( iets wat mijn ex me ook vaak verweet )

Toppie Tree

Greetz
Grumpy

Dees · 14 december 2007 op 08:47

Oh, ik ben medejunk. En vanlidt, de heks van de indische waterlelies heeft ook mij in menig enge droom achtervolgd 😀

Trouwens FT, wat las ik nou in de chat? Felies!

FatTree · 14 december 2007 op 08:49

Bedankt voor het aanwijzen, maar punt 3 en 4 is volgens mij echt azijnkakken voor gevorderden.

Bedankt voor het aanwijzen van de rest, ik schaamde mij vooral voor ‘reklamebord’, aangezien ik dat woord echt ALTIJD fout schrijf, ik krijg het gewoon niet goed mijn hoofd in!

FatTree · 14 december 2007 op 08:50

Dat gevoel probeerde ik ook in de column uit te drukken, voor mij is dat ook altijd zo.

FatTree · 14 december 2007 op 08:51

Hier heb ik lang over nagedacht… ik dacht dat het een juiste uitdrukking was?

FatTree · 14 december 2007 op 08:57

Bedankt Deesie! Het blijkt dat ik binnekort een goed excuus heb om naar de efteling te gaan 🙂

Ik moet ook toegeven dat ik er naar uitkijk om weer schaamteloos met speelgoed te kunnen spelen 😉

Ik heb trouwens nog een foto van mij, toen ik 3 was ofzo, waar tussen de rok van mijn moeder mij probeer te verschuilen. Waarom ik zo bang ben? Op de achtergrond zie je de indische waterlelies!

Ik heb thuis nog een stuk of oude 3 fotoboekjes van de Efteling liggen, één van 1985!

Ik zou zo nog 5 columns over de Efteling kunnen schrijven, het blijft een heerlijk park. Dat heb ik dan weer helemaal niet met EuroDisney, superklein en sfeerloos als je het aan mij vraagt.

senahponex · 14 december 2007 op 10:53

Prachtige mijmering, goed geschreven.

SIMBA · 14 december 2007 op 11:47

@Hawk:[quote]gekomen mag weg denk ik[/quote]
doornroosje ligt niet bovenaan de trap hoor, je ziet haar pas liggen als je bovenaan de trap bent GEKOMEN.

Anne · 14 december 2007 op 11:48

Mooi geschreven.

WritersBlocq · 14 december 2007 op 16:41

Owww lèkker! De Efteling, poffertjes en een Bossche Bol. Dat zijn voor mij hedendaagse sprookjes.

Heerlijk geschreven joh. Goed dat ik een mede-azijnzeikerd heb, maar dit móet wel een man zijn, daar verlies ik de wedstrijd ver-plassen egwel van…
[quote]En dat zegt heel wat voor een jongen die volop in zijn ‘meisjes zijn vies’ tijdperk zat.[/quote]
Dit is goehoed!! Eggiewel!!! Als ie in z’n ‘meisjes waren vies’-tijdperk zat, dan zat ie nl. niet in z’n ‘meisjes zijn vies’-tijdperk.
En je bent boven aan de trap aangekomen, of in kilo’s, maar het is óf met aangekomen, of zónder gekomen.
Vlg mij dan 🙂

WritersBlocq · 14 december 2007 op 16:46

Trouwens, ook veel reacties!

WritersBlocq · 14 december 2007 op 16:47

Ow, van jezelluf! 😆 Hier, nog ééntje van mij dan, omdat ik mij weer zo heerlijk kind voel na het lezen van je Efteling, mijn nr 1 park.

KawaSutra · 15 december 2007 op 01:46

[quote]En dat zegt heel wat voor een jongen die volop in zijn ‘meisjes zijn vies’ tijdperk zat.

Dit is goehoed!! Eggiewel!!![/quote]

Dacht het toch eigenlijk niet:
…dat zegt heel wat OVER een jongen…
😀

eno4 · 17 december 2007 op 19:54

Hoewel ik pas 23 ben, brengt deze column bij mij nostalgische gevoelens naar boven. Plots realiseer ik mezelf dat ik mijn dochter van bijna 4 niet heb verblijd met een bezoek aan het leukste park van Nederland. Ik kan niet wachten tot ik haar school kan bellen met de mededeling dat ze ziek is.. 😆

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder