Van een kleine afstand bekijk ik geheel in de schemer van de ochtend. Her en der ligt textiel verspreid, in het midden bijeenkomend tot één grote hoop chaos. Mijn ogen proberen het te onderscheiden, maar er is geen beginnen aan. Rood, groen, blauw, een rijke schakering van kleuren in een wanordelijk patroon. Er lijkt beweging in te zitten. Een dierlijke grom klinkt in mijn oren. Verschrikt doe ik een stapje terug wanneer een veel hardere brul mij bereikt. Onder de hoop beweegt inmiddels iets wild op en neer. Het voorspelt weinig goeds. Aan de klank te horen is, hetgeen zich daaronder bevindt, enorm boos. Ik bedwing mijn behoefte eronder te kijken.

Opeens zie ik een arm verschijnen die wild om zich heen slaat. De andere arm maakt zich ook snel bekend, en doet woest mee met zijn evenbeeld. Twijfelend over wat ik zal doen, verschijnen er benen. Ze stampen de vrolijke hoop kleuren van zich af. Het boze grommen gaat onophoudelijk door. Langzaam kan ik er een stem in herkennen.

“Ik wil niet, ik wil niet!”, brult de stem , die toch écht van een mens moet komen, al wijst alles erop dat ik met een monster te maken heb. Gerustgesteld door dat idee probeer ik de conversatie aan te gaan. “Goedemorgen.”, fluister ik. “Néé, geen goede morgen!”, is mijn respons. Met mijn vriendelijkste stem herhaal ik mijn ochtendgroet, hopend dat het dit keer beter valt.

“Jij bent stom, laat me!” Het monster spreekt duidelijke taal. Ik besluit de confrontatie aan te gaan. “Kom op. Het is de hoogste tijd. Opstaan. Nu!” Mopperend verschijnt er een hoofd. De uitdrukking op het gezicht staat in schril contrast met de lieve snoet van de teddy-beer ernaast. Lange haren recht op het hoofd. Ik bedenk me dat haar ochtend-coupe het enige is waarin ze op mij lijkt.

Elke ochtend hetzelfde ritueel. Alle negativiteit hoopt zich in haar op, om er in één half uur per dag ongecontroleerd uit te komen. De rest van de dag is ze het zonnetje in huis. Een prima systeem, zo’n ochtendhumeur. Gegarandeerd gezellige middagen en avonden. In de ochtend ontwijk ik haar, als het enigzins kan!
Mijn monster, mijn dochter, mijn Marie.

Categorieën: Diversen

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

13 reacties

Bitchy · 22 januari 2007 op 13:04

Ik zou ook chaggie worden als iemand heel vrolijk goedemorgen in mijn oor zou gillen 😉

Leuk!!

Chantalle · 22 januari 2007 op 13:23

Hihihi, erg leuk geschreven Arta.

SIMBA · 22 januari 2007 op 13:27

Leuk, een monster dat Marie heet 😀

pally · 22 januari 2007 op 13:55

Wat heerlijk ,Arta, dat dit Marie-monster zo voorspelbaar is! Het is gewoon een soort kapotte wekker die een half uur lang afloopt.
Leuke column! 😀

Pally

DreamOn · 22 januari 2007 op 15:02

Mooi beschreven, zo’n ochtendhumeur! Ik heb ook drie van die monsters rondlopen, die dan ook nog onderling lopen te griepen…en daar word ik dan weer chagrijnig van! Maar na schooltijd is al die narigheid weer vergeten, gelukkig maar! 😀

DriekOplopers · 22 januari 2007 op 19:14

Van wie zou dochterlief dat ochtendhumeur nou hebben? Van haar moeder? 😀 Vast niet. 😉

Mooi opgeschreven verhaaltje uit het dagelijks leven. Top!

Driek :kus:

Dees · 22 januari 2007 op 20:09

Whaha, herkenbaar. De dochter dan 😀

Moedig dat je haar wakker durft te maken!

Ma3anne · 22 januari 2007 op 22:24

Heerlijk, zo’n monster. Als ze het huis uit zijn mis je dat gesjaggerijn ’s morgens. Echt waar! 😉

Anne · 23 januari 2007 op 10:29

Leuk verhaal!

pepe · 23 januari 2007 op 15:32

Erg leuke column over een half uurtje dagelijkse opstartprobleempjes, herkenbaar.

En ja als ze de deur uit zijn mis je het weer ;-), ik zou er best wat voor over hebben ons monster weer even hier te horen en te zien, ook al is het misschien brommen/grommen.

Trukie · 23 januari 2007 op 19:41

Heerlijk heerlijk heerlijk.
Ik zie het letterlijk voor me, zo goed heb je het beschreven.

Li · 23 januari 2007 op 22:43

Herkenbaar! Ooit had ik drie van die huismonsters die precies allemaal tegelijk van de badkamer, de WC, en wat al niet meer, gebruik wilden maken.
Leuke column!

Li

arta · 24 januari 2007 op 09:30

Heel erg bedankt voor de leuke reacties!
@ Driek: Ze heeft het inderdaad niet van mij! Geen idee waar het vandaan komt!
@ Ma3anne, Pepe en Li: Ik kan me nu nog niet voorstellen dat ik het zal gaan missen, maar het zal ongetwijfeld zo zijn!

Enne…mijn monster heet in het echt niet Marie, hoor!

Groetjes,
Arta

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder