Nummer 43

“De volgende, nummer 36…”roept de vlijtige man. “Een droge worst” hoor ik een heer antwoorden. Uitbundig zwaaiend met zijn nummertje geeft hij de rest van de aanwezigen bijna zegevierend het nakijken. Ik, met mijn nummertje 44 in de hand heb nog wel even de tijd om te zien wat er zo al in de aanbieding staat. Mooi, maar ik weet ook dat ik naar gewoonte toch op ongeveer dezelfde artikelen zal terugvallen. Honderdvijftig gram vleessalade, vier schelletjes hesp…..
De vrouw voor mij is nieuw, ik bedoel, niet van hier. Althans, ik heb haar nog nooit eerder gezien. Ze kijkt duidelijk ongeduldig rond. Het is alsof ze iets speciaals zoekt. Haar zware bril ietsje naar voor geschoven op de neus laat me toe de donkere mascara, overmatig aangebracht rond de ogen, te zien. Die speuren nieuwsgierig richting aanbod en bijpassende prijs. De pukkel op de ene wang had die morgen wel enkele tjoefen gekregen van het borsteltje maar is niet meegegaan met de rest van de ongelijk verdeelde doffe blush. Bijna uitdagend staat hij er eigenzinnig te wezen. De ook al te dik aangebrachte dieprode lippenstift is al bezig met krakkeleren.

Ik schat haar niet meer dan vijftig jaar. En, maar dat blijft natuurlijk gissen, een beetje doorleefd, versleten, slachtoffer van de jaren. Heeft ze kinderen?
Als ze zich voorzichtig verplaatst richting fijne vleeswaren waggelt ze een beetje wegens een weliswaar gering overgewicht. De pelsmantel is eens duur geweest maar had zij waarschijnlijk tweedehands gekocht. Of, het is namaak, dat kan ook. Een echte pelsmantel zou niet gepast hebben bij de rest van het plaatje. De versleten schoenen en de draagtas met reclame van een grote winkelketen staan in schril contrast met wat een pelsmantel echt zou moeten omringen. De legging met tijgermotief toont zelfs een beetje hoerig.
Haar te rode haren met een lelijke uitgroei onderlijnen mijn sober beeld van haar. De te grote gouden ring aan de rimpelige linkerhand kan de boel niet redden.

Automatisch wordt de dame in mijn brein onder de noemer ‘oninteressant’ verticaal geklasseerd. Daar ben ik niet fier om. ‘Het is toch ook een mens!’ roept het engeltje van op de rechter schouder. Mijn antwoord ‘ Het zal me worst wezen’ doet me eventjes glimlachen bij deze toepasselijke omstandigheden.

‘Nummer 43!’

Aarzelend geeft ze te kennen wat ze wil. Bij iedere benoeming kijkt ze even schichtig om zich heen alsof ze niet zeker is van haar stuk, alsof spiedende ogen haar nerveus maken. Haar rokerige stem krijst een beetje. Het vreemde accent bevestigt mijn eerdere bedenking dat ze niet van hier is.
Veel heeft ze niet nodig en ook de hoeveelheid gewicht van het gekozene is gering. Alleenstaand? Zou kunnen. Eenzaam? Zou kunnen.

Met een gemeten vriendelijkheid verlaat ze de zaak. Even kijkt ze me recht in de ogen alsof ze me van iets wil beschuldigen. Gelukkig is er de luide stem van slager Tom. Die brengt me terug bij de dagdagelijkse werkelijkheid.

‘ Nummer 44!’

‘Hm… he…honderdvijftig gram vleessalade…’