Dodelijk vermoeid kom ik ’s avonds thuis van mijn werk niet bewust wat er zich de afgelopen dag weer in de wereld heeft afgespeeld. In een vast ritme zet ik, bij het binnentreden van mijn woning, eerst de televisie aan om de dagelijkse ellende mijn eigen paradijsje binnen te laten. Wat zal het zijn vandaag? Hongersnood in Afrika, een dreigende milieuramp op onze binnenwateren of toch misschien weer een aanslag in het midden oosten? Maar nee! Vandaag wordt mij weer eens spektakel geboden. Zonder kompleet te zijn, heeft Londen zich aangesloten in het rijtje van New York, Bali en Madrid. Ik luister aandachtig. Bij nader inzien valt het eigenlijk wel tegen. Weer geen record gebroken met slecht vijftig doden en een paar honderd gewonden. Ik steek mijn kop weer in het zand, zet de tv uit en doe de stereo aan. Ietsjes harder dan gebruikelijk om de oneliners te overschreeuwen die nog in mijn hoofd nagalmen. [i]”Have you ever been… in electric ladyland?”[/i] Maar de gebeurtenissen laten mij niet los.

Door mijn rijke inlevingsvermogen… [i]”cause I’m a voodoo child”[/i]…kan ik heel ver gaan in het opbrengen van begrip voor daden van gestoorde geesten. Ik bedoel, door gebrek aan de warmte van liefde en genegenheid kan iemand tot vreemde dingen in staat zijn. Maar een grens nadert voor mij in ijltempo. Hoe groot zijn de oogkleppen van de daders? Wat denken ze te kunnen bereiken? Hoe lang gaat dit nog duren? En hoeveel beheersing wordt nog gevraagd voordat de stoppen werkelijk zullen doorslaan?

In een macabere competitie van de dood met Bin Laden als grote inspirator is het vandaag weer prijs en beangstigend dichtbij. Maar slechts vijftig dooien? Om je ogen uit je kop te schamen. Nog niet eens het aantal maagden dat iemand wordt toegezegd bij uitvoering van een daad als deze. Dat moet toch beter kunnen? Waarom niet een dichtbevolkt land als Nederland nemen? Dit zou toch garant moeten staan voor een werkelijke knaller!

Door opwinding over deze gebeurtenis, de woede, het verdriet, de onmacht heeft een hoofdpijn in mij plaatsgenomen. Tranen schreeuwen om te stromen. Maar juist nu sta ik dat niet toe. Mijn woorden raken steeds verder zoek in de kraters van de aanslagen. Slechts één ding begint mij wel langzaam te dagen. Ik vraag mij echter wel af of tweeenzeventig maagden de man wel voldoende is voor zo’n stel LULLEN!


16 reacties

sally · 13 juli 2005 op 20:51

Natuurlijk ééns met het klotegevoel dat we overhouden aan deze gebeurtenis.

Toch werkt de slotzin me behoorlijk op de lachspieren.Je moet er maar op komen.
Goed stuk weer King.
groet Sally

Louise · 13 juli 2005 op 21:05

Je gaat als een speer, King!
Een goed stuk en heel persoonlijk. Het staat je goed en die ik-vorm past als gegoten 😉

Raindog · 13 juli 2005 op 21:07

Eikels moeten de boom in. Dit soort zorgt daar jammer genoeg zelf al voor.

Bekend gevoel King, bekend gevoel… 😕

[quote]….met slecht vijftig doden….[/quote]

(Volgende keer het esje er even bij? ;-))

Ma3anne · 13 juli 2005 op 21:10

Zo’n rechtstreekse reactie uit het hart doet me meer dan een uitgebreide analyse van het gebeurde. Mooi beschreven, King.

Kritische noot over de vorm:
[quote]Zonder kompleet te zijn, heeft Londen zich aangesloten in het rijtje van New York, Bali en Madrid. [/quote]
Een typische King-zin met een kronkel en ik zie ineens die kronkel. Bedoel je dat jij niet compleet bent in je opsomming van de plaatsen? Zoals je het schrijft lijkt het of Londen niet compleet is.
WB, help me eens, hoe heet deze stijlfout ook alweer?

champagne · 13 juli 2005 op 21:58

King, ik vind hem geweldig!

Mosje · 13 juli 2005 op 22:03

Je weet de verwarring die zich van veel mensen meester heeft gemaakt aardig weer te geven King.

Troy · 13 juli 2005 op 22:46

Een ander stuk dan ik van je gewend ben. Zo had ik mijn gevoel omtrent dit alles ook willen verwoorden, maar het lukte me niet. Knap gedaan. Ennuh..Hendrix still rocks 😉

Grt Troy

KawaSutra · 13 juli 2005 op 22:53

Ik ben het helemaal met je eens, King. Ook wat de muziekkeuze betreft.

Dees · 13 juli 2005 op 23:05

Hoeveel maagden zijn het hiernamaals ingeknald bij slechts vijftig doden… Die zijn toch niet meer aan te slepen….

Een heuze emo-King. Met genoegen gelezen.

bert · 14 juli 2005 op 00:33

Kun jij dan nooit eens een slechte column schrijven?

Kees Schilder · 14 juli 2005 op 08:21

Goed stuk.Heel persoonlijk ook.Zelf heb ik mijn grens allang bereikt

WritersBlocq · 14 juli 2005 op 11:44

@ King: Ik vind het een goeie column.
@ Ma3: [quote]WB, help me eens, hoe heet deze stijlfout ook alweer?[/quote]
Een stijlloos geheel, wat zich in al die -ook niet genoemde- steden heeft voltrokken!

Li · 14 juli 2005 op 12:19

En zo is het King!
Steengoed geschreven.
Alweer.
Li

Stanislaus · 14 juli 2005 op 16:37

Prima column, raak door dit soort columns na korte tijd al verslaafd!
Stanislaus.

KingArthur · 14 juli 2005 op 23:21

Iedereen weer dank voor de reacties.

@ Sally: Hoe triest de gebeurtenissen, relatieveren moet…vandaar
@ Lou: Speer? Ik geef de voorkeur aan zwaarden 🙂
@ Raindog: Aan de heilige eik groeien geen eikels maar ze mogen er wel hangen :-). Thanks voor de tikfout, heb er zelf toch weer overheen zitten lezen
@ Ma3: Hoe een stijlfout een diepere betekenis kan krijgen. Je hebt helemaal gelijk en het was mij niet eens opgevallen. Maar nu laat ik het lekker staan :-). Het zal wel TurboKing zijn.
@ Bert: Wacht maar, die komen vanzelf wel.
@ Stanilaus: Das maar goed ook. Ik hoop dat je hier op CX nog veel plezier mag beleven

Alle anderen: dank, dank, dank. Deze site blijft ook hierdoor een grote inspiratiebron voor mij

pepe · 16 juli 2005 op 06:26

Hihi turbo-king, mooie column weer.
Gelukkig is het aantal columns van jouw hand nog steeds meer dan we aanslagen hebben.
Het aantal columns is ook niet afhankelijk van de aanslagen, wat naar mijn mening ook maar goed is.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder