Ik loop met mijn vriendinnetje terug van onze lagere school naar huis. Het is winter en in de verte zien we de lichtjes van de kolentrein langzaam de berg van de Staatsmijn Wilhelmina op kruipen. Op de weg van Heerlen naar Aken worden we ingehaald door een militaire colonne met bruine jeeps, vrachtwagens, tanks.

Zij is met haar 8 jaar een jaar jonger dan ik en denkt dat ik alles weet. “Wat zijn dat voor auto’s, wie zijn die mannen met helmen en waar gaan ze naar toe?” Ik vertel haar dat het een oefening is. “Wordt het dan oorlog?” “Nee hoor, ze oefenen alleen maar”, stel ik haar gerust. “Maar als er geen oorlog komt, waarom moeten ze dan oefenen?” Ik weet het ook niet maar vertel dat ze oefenen voor als er ver weg oorlog is, dat ze dan kunnen helpen. “Dus we krijgen hier nooit meer oorlog?” “Nee hoor, wees maar niet bang, de oorlogen blijven altijd ver weg van hier.”

Vijfenveertig jaar later, in Eijsden, staan twee kisten naast elkaar in het crematorium. De zaal is vol met familieleden, vrienden, collega’s die ieder voor zich eigen herinneringen met zich meedragen en hun eigen rouwproces doorstaan.
Op elke kist staat een foto. Een van hem, een van haar; ze lachen ons toe.
Samen gingen ze op reis maar kwamen terecht in een oorlog die niet de hunne was; boven de Oekraïne werden zij uit de lucht geschoten.

Broers en wat vrienden delen hun herinneringen aan de twee en op schermen verschijnen foto’s uit hun jonge jaren en van hun leven samen.
Er wordt verteld van hun jeugd, die ook de mijne was. Van te laat thuis komen na het stappen, van paarse en groene slaapkamermuren en visnetten met flessen in rieten manden. Van Supertramp, Deep Purple en Puchs met hoge sturen. Maar ook van hun liefde voor elkaar en voor het reizen.

Als de laatste woorden geklonken hebben en de aanwezigen verzocht worden afscheid te nemen begint het buiten hoorbaar te regenen.

Maastricht, 24 september 2014

Categorieën: Algemeen

C@rl@

'Het leven kan pas achteraf begrepen worden, maar moet voorwaarts geleefd worden'

8 reacties

pally · 8 oktober 2014 op 12:05

Heel erg mooi geschreven, Carla. Het raakt me. Zo goed ook dat je op het eind de regen gebruikt als synoniem voor tranen, die je niet expliciet noemt.
Sterkte

arta · 8 oktober 2014 op 12:22

Mooi geschreven, zeg!

De overgang van alinea twee naar drie vond ik in eerste instantie groot, maar verder lezend precies gepast, qua impact.

Ook van mij veel sterkte!

Meralixe · 8 oktober 2014 op 12:32

Ik vind deze column, ondanks een reeds een beetje te uitvoerig aan bod gekomen thema, stukken beter dan uw vorige. :yes:
Deze opmerking heeft niets te maken met het respect voor de slachtoffers.

evil-ine · 8 oktober 2014 op 12:58

Mooi. Groot contrast van begin en eind, Maar dat past ook bij de triestheid ervan. Het laat sporen na.

Sterkte :rose:

Dees · 8 oktober 2014 op 14:03

Het raakt mij ook. Mooi geschreven.

Frans · 8 oktober 2014 op 14:04

Moeilijk om hier iets van te zeggen. Het verdriet is treffend verwoord. Het is alleen het mijne niet. Bij degene die vandaag een dierbare verliezen, regent het net zo hard. De foto´s op de kisten doen me denken aan de rouwdienst in Alphen aan den Rijn. Er stonden er zes. De zevende, die van de dader stond er uiteraard niet bij. Hoe rouwen die ouders om hun dode zoon die zoveel ellende heeft veroorzaakt. De schietpartij is pas drie jaar geleden en wie denkt er buiten de nabestaanden nog aan. Maar ook dat verdriet is gelukkig het mijne niet.

Mien · 8 oktober 2014 op 16:39

Oorlog tussen neus en lippen door. Zo lijkt het voor velen. Niets is minder waar. Treffend geschreven. Het raakt.

trawant · 8 oktober 2014 op 17:19

Ontroerend stukje, je roept veel op met weinig woorden.

Geef een antwoord