Hij was oud. Zo oud zelfs, dat het stof al op zijn lippen stond. Als verzorger deed ik mijn werk naar behoren maar zijn lippen liet ik onaangeroerd. Zoveel had hij toch niet te vertellen en als hij iets probeerde te zeggen dan piepte en kraakte het slechts. “Houd alsjeblieft je lippen op elkaar”, dacht ik dan. ”Je bent stokoud en je hebt vast al meer dan genoeg gezegd”. Vroeger sprong hij op en over muren. Nu zat hij er alleen nog tussen. Ik vroeg me af waarom hij niet gewoon stierf. Het was puur egoïsme van hem om zijn leven zo te rekken. Het grootste gedeelte van de dag sliep hij toch alleen maar. Zijn gesnurk ging door merg en been. Er was werkelijk niets aantrekkelijks meer aan zo’n oud lijk. De contouren van zijn schedel werden iedere week duidelijker zichtbaar. Het vervulde me met walging. Hij herinnerde mij aan mijn eigen sterfelijkheid. Het liefst had ik ferm mijn handen om zijn magere keel gesloten. Het zou een zachte dood zijn geweest en bovendien: dan gebeurde er nog eens iets in zijn leven.

Het meest afstotende vond ik het om hem te zien eten. Met zijn ruwe tong gleed hij schaamteloos over zijn bord waarna zijn baard vol met etensresten zat. “Ik ga het niet meer schoonmaken”, dacht ik vaak: “het is een hopeloze zaak, ik blijf ermee bezig”. Na het eten viel hij steevast in slaap. Soms zelfs met zijn kop in zijn bord. Ouderdom is zoiets weerzinwekkends. Het is bijna gênant om aan te zien hoe iemand ongewild al zijn waardigheid verliest in ruil voor wat rimpels, twee trillende handen en een stel hersens als een gatenkaas.

Vroeger kon ik nog met hem lachen. Soms speelden we zelfs met elkaar waarna we uiteindelijk liefdevol in bed eindigden. Het voelde heerlijk zacht aan, zijn behaarde lijf zo tegen het mijne. Qua intimiteit zijn we altijd hecht geweest maar ik kende mijn grenzen: ik was tenslotte zijn verzorger. En zodra hij er geen zin meer in had was hij de eerste die het bed uitsprong. ”Ga maar weer”, snauwde ik dan, “jij hebt je pleziertje weer gehad, dat is duidelijk”.

Ach, vandaag of morgen is het toch met hem gedaan. Mijn taak als verzorger zit er bijna op. Ik hoef niet meer om hem te rouwen. Het stadium van afscheid nemen ben ik al gepasseerd. En wanneer hij definitief het loodje heeft gelegd komt er wel weer een ander voor in de plaats. In het asiel zitten er genoeg te wachten op een baasje als ik.

Categorieën: Algemeen

14 reacties

Avatar

champagne · 24 mei 2005 op 15:02

Jouw afschuw van het aftakelingsproces is wel duidelijk. De opzet om me op het verkeerde been te zetten ook. Mooi beschreven, hoewel ik inhoudelijk niet zo met je mee kan gaan hierin.
Ik vind het nogal hard.

Avatar

Troy · 24 mei 2005 op 15:22

Ik wil er even bij vermelden dat dit verhaal puur fictief is. Ik ben zelf van mening dat het ouder worden een heel mooi proces kan zijn…Ik zie liever een doorleefd gezicht met rimpels (denk aan Keith Richards) dan een strakgetrokken botox-hoofd. Iedere overeenkomsten tussen de verteller en mij berusten dan ook op puur toeval 😉

Avatar

Mosje · 24 mei 2005 op 15:36

Zo, dus jij hebt iets tegen oude honden. Goed dat ik het weet.
😛

Avatar

Wright · 24 mei 2005 op 17:10

[quote]Ik ben zelf van mening dat het ouder worden een heel mooi proces kan zijn…Ik zie liever een doorleefd gezicht met rimpels (denk aan Keith Richards)[/quote]
Waarom worden toch alleen mannen mooi oud?
Ik lees nooit iets over een prachtig oud geworden, rimpelige BB bijvoorbeeld. 😕
Je had me mooi op het verkeerde been gezet, Troy.
Kan je stijl van schrijven erg waarderen!

Avatar

Troy · 24 mei 2005 op 17:29

Misschien komt dat omdat vrouwen toch eerder dan mannen naar de botox neigen. Ook is het helaas een feit dat vrouwen naarmate ze ouder worden minder in “the picture” staan dan mannen. Karakter rollen komen toch meestal de mannen op leeftijd toe (denk aan Anthony Hopkins). Er zijn vast ook veel mooie rimpelige “oude(re)” vrouwen…uhmmm…mijn moeder? 😛

Avatar

Raindog · 24 mei 2005 op 18:16

Ik wist niet eens dat Mosje een baasje had…

😀

Avatar

Louise · 24 mei 2005 op 18:49

De kunst van goed schrijven is de lezer bij het begin te grijpen en hem pas aan het einde los te laten. Je kreeg het weer voor elkaar. Ik begon nieuwsgierig, ging via geschokt en vol afgrijzen naar verrast.
Ik mag deze niet-alledaagse schrijfstijl wel 🙂

Avatar

KawaSutra · 24 mei 2005 op 20:21

[quote]Het is bijna gênant om aan te zien hoe iemand ongewild al zijn waardigheid verliest in ruil voor wat rimpels, twee trillende handen en een stel hersens als een gatenkaas.[/quote]
Heel slim van je, Troy, om hier het onderwerp te veralgemeniseren. Dan ga je toch echt als lezer denken: “meent hij het nou echt”. 😕

[quote]In het asiel zitten er genoeg te wachten op een baasje als ik. [/quote]
Nu zou je nog kunnen denken aan een bejaarde asielzoeker die een baan zoekt, maar dat is toch wel te ver gezocht zeker. 😀

Weer mooi beschreven, Troy, al zal een dierenliefhebber wellicht een vervelende nasmaak hebben. 👿

Overigens vind ik het knap van je dat je de ik-vorm durft te gebruiken bij verhalen als deze omdat je al snel met de mening van de verteller geassocieerd wordt. Je moet je altijd achteraf gaan verontschuldigen, lijkt het. Dat is voor mij best een dilemma, zeker op CX.

Avatar

Ma3anne · 24 mei 2005 op 20:28

We bevinden ons hier zo’n beetje in de terminale fase van onze Eckeltje. Het verval slaat akelig toe ineens. Bobbels, kale plekken, doof en minder goed ter poot. Het is inderdaad soms niet om aan te zien, maar die oogjes staan nog zo wakker en ze heeft nog zo’n plezier in haar leventje, dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen dit vrolijke liefdevolle bolletje chaos in te laten slapen.

De confrontatie met het ouderdomsverval in sneltreinvaart is niet misselijk.

Keihard geschreven deze column, kan ik me niet in vinden, maar evengoed weer top!

Avatar

sally · 24 mei 2005 op 23:17

Hoewel ik niets met honden heb, behalve Mosje dan, 😉
vind ik `m zeer aangrijpend geschreven.
Echt sneu voor die hond dat het baasje niets meer met `m heeft, na bewezen diensten.
Zo gaat het helaas met veel vrouwen ook na hun vijftigste…
Erg goed geschreven…
groet
Sally

Avatar

KingArthur · 24 mei 2005 op 23:28

JA, sprakeloos goed. Genoten!

Avatar

Li · 25 mei 2005 op 00:06

[quote]Zo gaat het helaas met veel vrouwen ook na hun vijftigste…[/quote]

Valt reuze mee hoor Sally.:-D

Avatar

Dees · 25 mei 2005 op 09:09

Grappig! Ook grappig dat mensen het zo in het persoonlijke trekken trouwens… Je raakt dan iig wel een snaar.

Wat oude(re) vrouwen betreft, als die nou zelf eerst eens stoppen met zichzelf naar beneden te halen… En wie zegt dat mannen naarmate ze ouder worden aantrekkelijker worden, die snapt iets niet. Sean Connery sexy? Het is gewoon een opa! Leuk voor als ik zelf oma ben misschien, maar nu absoluut niets sexy aan. Voor mij dan.

Avatar

Ma3anne · 25 mei 2005 op 09:56

Tijd voor een column over de moderne 50+ vrouw, zie ik wel. Sally en Dees, bedankt voor de inspiratie. 😀

Alle Dolle Mina’s van toen verzamelen! :warn:

Geef een antwoord