Een maand vroeger dan gepland ben ik weer terug op het eiland Bali. Het was heerlijk om op het kleine eiland Raijuwa in de Savu Zee te verblijven, maar ik kon niet meer onbekommerd genieten na een val van een paard waarbij ik twee ribben brak gevolgd door een amoebische dysenterie, wat een verschrikkelijke en voortdurende diarree veroorzaakt. Vermits er geen dokters zijn op Raijuwa heb ik een visser betaald om mij met zijn bootje naar het eiland Sumba te brengen, waar men elke dag een propellervliegtuig naar Bali kan nemen.
Nu ik weer TV en internet kan kijken vernam ik dat er iets verschrikkelijks is gebeurd in Parijs.
Even terzijde: wat mij opvalt is dat er heel veel kaarsen worden gebrand op de plaatsen waar de tragedie gebeurde. Waarom kaarsen? De wind blaast ze uit, en ze vormen een brandgevaar. Waarom geen kleine zaklampen die je in een houder rechtop zet? Waarom het middeleeuws gebruik van kaarsen? Is dat een religieuze reflex?
Wat de tragedie zelf betreft kan ik niet nalaten om de vergelijking te maken met de Blitzkrieg in Londen. Hitler gaf destijds opdracht om Londen te bombarderen, hopend dat de bevolking de moed zou opgeven en dat Churchill vredesonderhandelingen zou beginnen. Hitler begreep niet dat de Engelsen uit ander hout gesneden zijn. Na elk bombardement zag men geen kaarsjes, bloemen of omhelzingen op de plaatsen waar de bommen vielen, integendeel, het puin werd geruimd, de branden geblust, de mensen van onder de ruines gehaald, en dit door de hele bevolking, niet enkel de brandweermensen. Overal verschenen posters: Get on with it, dus leef gewoon door en wees moedig. Zelfs de Britse koninklijke familie verliet Buckingham Palace niet, alhoewel daar ook een bom kon op vallen. Ondertussen vochten de RAF-piloten tegen de Duitse luchtmacht en uiteindelijk hebben zij “the battle of Britain” gewonnen.
Wat ziet men nu? Bloemen, kaarsen, omhelzingen, verlichting in Franse kleuren van monumenten. Onze voorouders hadden dat niet nodig, want zij waren moedig, huilden niet, geen tranen in het openbaar, maar moed, enkel moed en gewoon verder leven.
Ik heb het meegemaakt, hier op het eiland Bali, op 12 oktober 2002, al die mensen die vreselijk verbrand waren, velen zonder armen en benen, kortom verschrikkelijk, maar wij hadden moed en geen tranen of kaarsen.
11 reacties
Meralixe · 19 november 2015 op 12:15
Grrrrrr….. ik vind geen woorden om uw arrogante betweterigheid af te straffen.
Toch het allerbeste met het genezingsproces van uw ribbetjes.
Channe · 19 november 2015 op 12:48
Ik vraag me af waarom iedereen hier zo gemeen doet. Is dat de manier van doen hier? Ik vind t hooguit kinderachtig. Geef iemand liever feedback over de manier van schrijven. En anders kun je misschien beter je mond houden als je t helemaal niks vind. Van die rot opmerkingen voegen totaal geen waarde toe.
Ik ben hier nu pas een week. Ik kan mij vergissen. Maar het lijkt of iedereen enorm boos is. T is toch geen concurrentie wat hier speelt? We houden toch gewoon allemaal van schrijven?
Viktor Z · 25 december 2015 op 11:08
Je hebt kennelijk ‘geen woorden’ omdat je weinig moed hebt maar wel een grote voorraad waxinelichtjes…
Channe · 19 november 2015 op 12:50
Ronduit*
troubadour · 19 november 2015 op 12:53
“Get on with it, dus leef gewoon door en wees moedig”, Pechtold zei het net nog in de tweede kamer. Ik ben niet zo verontwaardigd als Meralixe. Een mens kan niet alles belichten in zijn column. Kleine electrische lichtjes kunnen voor mij ook gerust hoor..
arta · 19 november 2015 op 13:43
Persoonlijk vind ik de symboliek van kaarsen, bloemen en briefjes erg mooi en onderdeel van een noodzakelijk rouwproces. Niks mis met het tonen van gevoel.
@Channe, ik ben het met je eens en vind die reactie ook heel erg onaardig.
Zelf heb ik ook een voorkeur voor positieve opbouwende kritiek, waarbij nooit op de man gespeeld wordt.
Channe · 19 november 2015 op 16:02
Precies, dan heeft diegene er ook wat aan. Ik vond dat er op mij stuk ook meteen zo heftig gereageerd werd. Hier word de sfeer niet beter op en je maakt een ander onzeker. Geef in plaats van dat eens ruimte om iemand te laten groeien. Ik vind trouwens dit stuk erg goed! Fijn geschreven. Goed over na gedacht.
Viktor Z · 25 december 2015 op 11:18
Natuurlijk mag je ‘op de man spelen’ maar kom dan wel met argumenten waarom het je niet met hem eens bent.
Het collectieve ‘rouwbetoon’ met knuffels, waxinelichtjes en andere frutsels is tijdverdrijf van de hedendaagse facebook en twitterschapen .. narcisten die alleen maar blij zijn dat zij zelf niet in de vuurlinie zaten 🙂
Dees · 19 november 2015 op 14:18
Er is toch niets mis met het uiten van solidariteit en met het rouwen om de verloren mensen? Ik vind dat mooi. Het geeft hoop en helpt bij moed. Rouwen, steun betuigen, ze sluiten moed toch niet uit?
@Meralixe, ik weet dat je zelf ook mensen aanspreekt. Bij Wayan vind ook ik jouw reacties op de man en onaardig, zodra hij plaatst spring je erbovenop. Hij schrijft hier al heel lang en ook hij heeft hier een plek. Laat hem dan gewoon links liggen, als je hem niet kunt uitstaan.
Mosje · 19 november 2015 op 14:47
Ik vind het mooi om te lezen hoe de verschillende schrijvers hier omgaan met drama’s als in Parijs.
@Wayan: Er is wat veranderd in de rouwverwerking tussen WO2 en vandaag. Kaarsjes aansteken is een voorbeeld, maar stille tochten eveneens. En wat te denken van de driekleur over je pasfoto plakken zoals op Facebook gebeurt. Of applaudiseren als een lijkstoet voorbij trekt (MH17). Niet dat ik al die dingen nou zelf ook doe, maar ik vind het prima. Gisteravond betrapte ik mezelf op een soort blijmoedige trots bij het zien van de Martinitoren in blauw, wit en rood.
pally · 20 november 2015 op 11:41
In Mosjes reactie kan ik mij prima vinden. Het doet er niet toe hoe je rouwt: met stoerheid of kaarsjes, knuffels of whatever. Het is tijdsgebonden. Gevoel, ook collectief gevoel, kan op allerlei manieren geuit worden. Het ene is niet beter dan het andere. Vrijheid, blijheid of hier misschien; droefheid, vrijheid