Waar zijn ze gebleven, de Sint Bernhard-honden die je, als half lijk in de sneeuw gelegen, opmonterden met een straaltje rum uit een houten vaatje? Het was een troost in moeilijke tijden: de uitermate vriendelijke kop van een hondenbeest, die boven je verschijnt als je zojuist door de ‘Bergrettung’ uit een benarde positie bent bevrijd. Een mooie droom. Waar zijn ze toch gebleven, die goedmoedige hondenbeesten? Ik kan het jullie niet vertellen, maar in deze tijden van dierenemancipatie, met zelfs ‘de partij voor de dieren’ in onze volksvertegenwoordigingbanken, zal het wel iets te maken hebben met een verbod tot dierenarbeid.

Eergisteren moest ik op een dik besneeuwde helling, volkomen onverwachts, volop in de ‘skiremmen’. Mijn grote lijf was niet meer te houden en een forse schuiver was mijn deel. Nog wat verdoofd, meer van de schrik dan van lichamelijke schade, keek ik op……..midden in het gelaat van een kwispelende Jack Russell!!!!

Ik zag het dit jaar voor de derde keer: een hond die als een dolle, zigzaggend achter zijn skiënde baas, kwam aanrennen. Van links naar rechts, alleen maar oog voor die baas en niet voor de skiënde omgeving. Ik heb er geen woorden voor.

Mijn mooie droom van de Sint Bernard is inmiddels vervangen door een nachtmerrie van ‘honden op de piste‘. De Jack Russel, een grote worst op korte pootjes, werd door mijn superscherpe ski’s in plakjes gesneden en afgevoerd in een ‘dierebanaantje’ (alleen kop nog zichtbaar vanonder de oranje afdekking). En beneden kreeg het slachtoffer van een Sint Bernhard een slot heerlijke rum.

Ik zou denken aan één waanzinnig incident, als ik het dit jaar niet drie keer als zo’n waanzinnig incident had waargenomen. De dieren beginnen met mensproeven!

Ik vraag de ‘partij voor de mensen’ dringend om mij hiertegen te beschermen.

Categorieën: Diversen

Hans Schoevers

Flashbackpacker. Schrijver van columns; dikwijls met een knipoog naar vroeger. Tot december 2017 ook actief geweest als zanger/entertainer. Elts sprekt fan myn sûpen, mar nimmen fan myn toarst.

5 reacties

Dees · 18 maart 2008 op 09:42

Inderdaad gewoon over eentje heen skieën, dan is het snel genoeg afgelopen. Worst aan de Jack Russell!

Dat beeld van die levensreddende St. B, heerlijk. Het contrast en het waanzinnige van je drieluik aan incidenten is een beetje mager uitgewerkt, jammer. Maar leuk stukje verder, leuke uitsmijter ook…

pally · 18 maart 2008 op 13:13

Leuk stukje, Schoevers, had van mij wat uitgebreider gemogen en dat is een goed teken.
Idioot inderdaad, eigenaars met honden op de piste. Had hij soms ook hondenskietjes aan? En zijn er al hondenliftjes die kunnen blaffen en kwispelen?En die redbanaan had beter in de vorm van een kluif kunnen zijn. Je ziet, jouw column wakkert mijn fantasie aan 😀
Hopelijk begint je schrijf-bron weer te stromen.
Dit is een goed begin,

groet van pally

arta · 18 maart 2008 op 15:28

[quote]De Jack Russel, een grote worst op korte pootjes, werd door mijn superscherpe ski’s in plakjes gesneden [/quote]
Heerlijk voor bij de après-ski:-D

Leuke column, Schoevers!

Neuskleuter · 18 maart 2008 op 15:55

Ik vind het leuk geschreven en het is heel beeldend geworden, maar verder weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik er nou van moet vinden. Voor een column tegen de partij voor de dieren klinkt het wat te lief en te soft. Ik merk wel dat je tegen honden op de piste bent (wat grappig beschreven is) maar ik heb het idee dat je daarin ook niet ver genoeg gaat.

Maar ik heb wel een glimlach na dit stukje!

Mosje · 18 maart 2008 op 20:03

Eergisteren nog op een besneeuwde helling, en nu je stukje al hier. Erg knap.
😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder