Passie

Koken is een heerlijke passie. Maar soms kan ik het haten omdat het slapstick wordt. Dat euvel doet zich vooral voor als ik meerdere dingen tegelijk wil doen. Deze keer was dat een pan soep maken in mijn pas aangeschafte designsnelkookpan en meteen ook een nieuw pastarecept uitproberen.

Eerst de soep: alle zooi met water in die superpan gegooid. Groente, soepvlees, een botje en nog veel meer mikmak. Dan laten koken tot er een stoompje uit zijn chique tuitbekkie komt. Vergrendelen en wachten op pufjes stoom. Ach, zo lief, net een locomotiefje.
Tot zover niks aan de hand. Op laag vuur lekker zachtjes in haar eigen sop gaar laten koken.
Ondertussen beginnen met het nieuwe ovenrecept van aubergines, uien, tomaten en verse kaas in rolletjes lasagne. De hapjespan lijkt mij prima geschikt om de vulling in te maken. Maar hoe rol ik nou toch in godsnaam die harde lasagnevellen op?
Oké, zucht, een pan met heet water opzetten, laten koken en de vellen erin laten zwemmen om ze zachter te maken. Op de achtergrond tuft het stoomtreintje schijnheilig braaf en geduldig.

Mijn tamelijk nieuwe gasplaat heeft verhoogde gaspitten en die zijn een beetje glad. Vraag me niet wat voor beweging ik maak, maar een doffe plof klinkt en het hele sappige mengsel en de omgekeerde hapjespan liggen plotseling op de houten keukenvloer. Aubergineblokjes, glibberig samengeklonterd met verse kaas, flinters rode ui en stukken tomaat vormen daar een abstracte compositie. Precies op dat moment verschijnt er voor mijn keukenraam een koerier met een pakketje. Als ik dat met vette handen aanpak zegt hij: ‘Het ruikt echt heerlijk hier, mevrouw.’
Een ’tzal best’, pers ik grimmig tussen mijn tanden door.

Na wat grommen en vloeken zeg ik streng tegen mezelf.’ Hou je kalm, mens, raap alles op en stop het gewoon weer in de pan’. Daar luister ik naar, dat is verstandige raad. Met een grote lepel schep ik alles terug in de hapjespan. Die blijkt half vierkant geworden en ook wat minder vol. De vloer is spekglad. Die stomme lasagnevellen hebben zich intussen als drenkelingen aan elkaar vastgeklampt in hun kookwater. Ik scheur ze ruw in stukken. Want wat gevulde rolletjes? Niks gevulde rolletjes. Ik maak toevallig zelf wel uit hoe ik een recept uitvoer. De vloervulling en de stukken lasagne stamp ik in rommelige lagen in een vuurvaste schaal, bechamelsaus en geraspte kaas erop. En hup, een half uur de oven in. Geen flauwekul.

Oh ja, de snelkookpan met groentesoep. Die moet nodig uit. Eerst de stoom laten ontsnappen door het ventielding los te maken. Nou, niks sjiek fruttelmondje meer. Een viesvettige stroom wordt ordinair met enorme kracht tegen mijn keukenraam gespuugd. Er komt geen eind aan. Hoe kan er nou zoveel uit komen? Na een kwartier is haar orgasme eindelijk voorbij. De soep in de halflege pan is bloedheet en dik.

We hebben heerlijk gegeten, met een glaasje Italiaanse wijn erbij. Neem mijn vloerrecept gerust over. Echt een aanrader.