Pesten!

Pesten of gepest worden is iets wat al sinds jaar en dag bestaat. Iedereen heeft wel eens gepest of is wel eens gepest. Maar nu is Tim dood. Dood omdat hij volgens eigen zeggen altijd werd gepest. Hij koos er voor een eind te maken aan zijn leven. Het houdt me bezig. Niet omdat Tim dood is, maar meer omtrent de reacties rondom Tim zijn overlijden. De leraren op de basisschool van Tim geven toe dat ze zelf wel eens onaardig tegen Tim zijn geweest. De middelbare school, wast de handen in onschuld, omdat Tim daar toch nog “gezellig” stage heeft gelopen. De universiteit of het HBO herkent niets van het pesten van Tim. Maar het is stil aan de kant van de zgn. pestkoppen. Doodstil!

Er worden tweede kamer vragen gesteld, mensen schreeuwen van de daken dat er sancties moeten worden genomen om het pesten tegen te gaan. Er moet aangiften bij de politie gedaan kunnen worden. Straffen moeten er worden uitgedeeld! Wat zal dan de beschuldiging zijn “Aanzetten tot zelfdoding dus moord of doodslag?” Vergeet niet, we praten nog steeds over kinderen. Zelfs over kinderen van de basisschool in de leeftijd van vijf tot twaalf jaar.

Zou het niet beter zijn om kinderen weerbaarder te maken? Als ik “vroeger”wel eens gepest werd en bij mijn moeder kwam klagen zei ze steevast: “Dan pak je een stuk hout en sla je er op los. dan is het zo over.” En dan liep ik maar weer naar buiten en ging op zoek naar een stuk hout.

Mijn middelste ging naar de middelbare school. Hij werd daar vanwege zijn vreemde lopen en haperend praten vreselijk gepest. Hij wilde niet meer naar school. De tijd was er niet meer naar om het advies van mijn moeder door te geven. Dat was “not done”, dus kroop ik in de telefoon en besprak het met zijn klassendocent. Er werd in de klas over gesproken en Robin legde uit wat hij mankeerde. Rust dacht ik, helaas, nog geen week later waren we weer terug bij af. Na een maand of vijf was ik het meer dan zat en tegen alle pedagogen in haalde ik toch dat stuk hout weer van stapel. Een paar dagen later kwam hij trots uit school, het pesten was gestopt. Geen stuk hout maar met blote handen had hij de grootste treiterkop duidelijk gemaakt dat het moest stoppen.

Mijn jongste was een jochie die alles in zich had om te worden gepest. Hij was dik, had lange haren en was vrouwelijker dan Marylin Monroe. Ik hield mijn hart vast toen het voor hem tijd werd om naar de middelbare school te gaan. Ik adviseerde hem om eens een kapper te bezoeken of zijn over-de-top-vrouwelijke maniertjes te veranderen in stoere jongenstaal, maar hij weigerde. “Als ze me niet leuk of aardig vinden op VMBO, is dat hun probleem en niet het mijne.” was zijn reactie. Na een week op het VMBO, was Mike het meest populaire jongensmeisje van de klas. Soms helpt praten nou eenmaal niet. Het is de houding van het geplaagde kind en soms dat spreekwoordelijke stuk hout.

Pesten verziekt je schooltijd en dus een deel van je leven, het laat littekens na, maar het mag en kan niet zo zijn, dat alleen het pesten wordt opgegeven als reden om een eind aan je leven te maken. Mensen die dit doen zijn ongelukkig, zitten in een diep zwart gat, in een tunnel zonder een lichtje aan het eind. Tim was dus ziek en heeft het pesten aangegrepen om een eind te maken aan wat een mooi leven had kunnen worden. Door de afscheidsbrief van Tim en het besluit van zijn ouders om deze brief te publiceren heeft Tim zijn ultieme wraak. Zijn “moordenaars” zijn bekend. Zij zullen deze last hun levenlang met zich mee dragen.