In mijn werk loop ik vaak tegen het problematische verschijnsel aan dat klanten niet tevreden zijn met het resultaat wat ik hen voorhoud. Helaas ligt dit regelmatig terugkerende probleem niet binnen mijn macht om te voorkomen of tegen te gaan.
Dit vaak uitgebreid toegelichte ongenoegen heeft echter meer betrekking tot de persoon in kwestie dan het resultaat van mijn inspanning. Met name de toch al gehate identificatiepasfoto wordt met schering en inslag afgekeurd en vervolgens in tienvoud overgemaakt. De totaal geshockeerde reacties van ‘de kruk’ worden richting camera afgevuurd en sporadisch wordt er zelfs getwijfeld aan de kwaliteit van het display.
Persoonlijk zie ik over het algemeen geen gegronde reden voor al deze commotie. In schril contrast met het bij mensen veelvoorkomende verschijnsel, liegt de camera niet.
Ontzet wordt er gestaard naar het boze, ontevreden, chagrijnige of ronduit negatieve aangezicht. Ongelovig wordt vervolgens tijd noch moeite bespaard in een poging om de uitkomst te veranderen. Vaak ten spijt. De zogenaamde wonderdoos die het beeld tegen wil en dank aan zijn bron tentoonstelt, wordt zelfs in twijfel getrokken. Alle mogelijke oorzaken van het zeer verontrustende plaatje worden aangehaald en meestal moet de fotograaf het op deze momenten dan ook ontgelden.

De term “iemand een spiegel voorhouden” wordt vaak gebruikt in situaties als deze.
Het spreekwoordelijke gezegde beschrijft de persoonlijke confrontatie met het karakter of vervelende eigenschappen. Zelfreflectie. Maar bij de daadwerkelijke handeling, blijkt het beeld juist helemaal niet realistisch.
Reden hiervoor is dat de spiegel, diegene met een exact symmetrisch gezicht buiten beschouwing gelaten, niemand van ons het juist beeld voorhoudt.
Wat de omrande reflectie namelijk in strijd met de grote veronderstelling laat zien, het beeld dat je aanstaart iedere dag (bij de één met een grotere frequentie dan de ander) juist het verkeerde, of liever gezegd het totaal tegenovergestelde plaatje van de realiteit is.
Wij zien onszelf dus nooit zoals onze omgeving ons ziet. Geen enkele weerspiegeling, hoe mooi omlijst dan ook, geeft de realiteit weer.
Dus een foto, de verschijning van een plaatje door middel van het doelgericht gebruik van licht, is de enige ware afspiegeling voor onze uiterlijke karaktertrekken.
Geen wonder dat wij onszelf vaak niet herkennen in de voorgehouden analoge of digitale beelden! Het laat ons zien wat wijzelf op geen enkele andere manier kunnen aanschouwen; namelijk hoe onze medemens ons ziet, en hoe verassend of vreemd dan ook; wie wij werkelijk zijn!

Categorieën: Algemeen

7 reacties

Avatar

pally · 22 maart 2008 op 14:10

Het is heus geen slechte column, Grace. Maar waarom dat opgeklopte taalgebruik? Het is bijna plechtig, Dat kan toch niet je bedoeling zijn? Zo
praat je toch ook waarschijnlijk niet?

[quote]Dit vaak uitgebreid toegelichte ongenoegen heeft meer betrekking tot de persoon in kwestie dan het resultaat van mijn inspanning.[/quote]

poeh, poeh, wat een zin! Hierin verslikte ik me al meteen. Het is bovendien nog : ‘betrekking hebben op’ en niet ‘tot’.En plechtige zinnen verkeerd gebruiken werkt lachwekkend als je niet uitkijkt.
Succes met je volgende column, hopelijk heb je iets aan deze reactie.

groet van Pally

Avatar

Mosje · 23 maart 2008 op 10:15

Ben het eens met Pally. Je woorden klinken haast wetenschapelijk, en je schrijft erg beschouwend.
Terwijl dit onderwerp zich juist leent voor een losse, ironische manier van schrijven.
Let it go, maak er een vrolijk verhaaltje van of zo.

Avatar

Neuskleuter · 23 maart 2008 op 19:03

Wie weet worden je portretfoto’s ooit nog eens veel geld waard. Rembrandt portretteerde ook al mensen zoals ze waren, in plaats van hoe ze eruit wilden zien. Goed, wel eens in fantasiesferen. Maar toch. Kijk eens hoe het die beste man nu vergaat! 😉

Avatar

Grace · 24 maart 2008 op 12:02

Allebei bedankt, ik ga er zeker weer mee aan de slag!

Groetjes Grace

Avatar

Grace · 24 maart 2008 op 12:10

Grappig dat je het over Rembrandt hebt, want die staat juist bekend over zijn enorme aantal zelfportretten!
Maar ach, het is nu een digitaal tijdperk, dus alles moet toch weggewerkt worden! 😉

Avatar

Bitchy · 25 maart 2008 op 05:19

Ik haat foto’s van mezelf, het verstoort mijn zelfbeeld: beeldschoon, maatje 36 en ongeveer 20 jaar oud 😉

Avatar

Grace · 26 maart 2008 op 12:18

😀 ik kijk gewoon niet meer…

Geef een antwoord