Vervlogen vlucht

Het is druk op straat. Met moeite kom ik vooruit. De enorme mensenmassa beweegt zich voort als een dikke stroperige pap. Het is zeker koopzondag.
Een grote elleboog beukt zich tussen mijn ribben. Ik doe een stap opzij en de stroom versnelt zich. De druk neemt toe en de warmte van de vreemde lijven waarin ik gevangen zit beneemt mij de adem. Het verstikkende gevoel is overweldigend. Bang kijk ik om mij heen. Maar de gezichten naast mij kijken niet om. Paniek giert door mijn lijf.
Ik kijk omhoog en zie een stralend blauwe lucht. Ik hap naar adem.

Tot de dood ons scheidt

Daar, tussen de vodden en de vuiligheid zag ik je voor het eerst. De lichte blos op je wangen stak grimmig af tegen de grauwe omgeving waar jij je zo gracieus in voortbewoog. De ontzielende oorlog was aan jou voorbij gegaan. Onaangeroerd. Althans zo leek het. Later zou je mij vertellen dat je te trots was geweest om je over te geven aan de weemoed en wanhoop. Net als ons vaderland was ik verloren. Verliefd volgde ik gewillig jouw voetstappen en vergezelde je gretig naar iedere dagelijkse bestemming.

Catastrofale carnaval

Tevreden kijk ik naar het eindresultaat van uren graaien in de ‘oude doos’. De onophoudelijke kriebel op mijn hoofd probeer ik weinig succesvol te negeren terwijl de baleinen van het korset bij iedere beweging in mijn heupen prikken.
Eén voor één druppelen mijn mede eigenaardig geklede vrienden binnen. De opwinding zoemt zachtjes boven de opzwepende muziek en iedereen is helemaal klaar voor wat komen gaat.

Eén voor allen, allen voor één

Slingers wapperen hoog boven de straten, vlaggen hangen uit en verwachtingen zijn hoog.
Iedereen en niemand heeft oog voor elkaar. Vriend en vijand verenigen zich, en als één vaderlandslievende menigte verdringen wij elkaar om een glimp op te vangen van het miniatuurtje op het podium.

Totale Eclips

Het ziet zwart voor mijn ogen. Ik weet, hoop dat ergens in de duisternis die me benauwend omsluit, de zon wacht om tevoorschijn te komen. Ik grijp om mij heen in een poging naar houvast maar iedere slag die ik maak eindigt in het niets. Ik probeer mijn weg naar een heldere plek te vinden maar zonder zicht blijft het slechts bij strompelen.
Verward en gedesoriënteerd weet ik niet meer welke koers ik aan moet houden.
Vooruit, achteruit, rechts, links, het is allemaal om het even.

Tatadatata…tapas

Als echte Bourgondiërs kunnen mijn vriend en ik nergens zo van genieten als een lui, verzorgt culinair etentje uit. Fantastisch, geen gedoe met pannen of afwasontwijkend gedrag. Gewoon lekker verwend worden door vriendelijke mensen die het totaal geen moeite vinden om nog een wijntje voor je te halen. Niet dat wij veeleisende gasten zijn, absoluut niet. Wij zijn zelfs zo gemakkelijk te plezieren dat wij met grote regelmatig over het hoofd worden gezien.

Picture Perfect?!

In mijn werk loop ik vaak tegen het problematische verschijnsel aan dat klanten niet tevreden zijn met het resultaat wat ik hen voorhoud. Helaas ligt dit regelmatig terugkerende probleem niet binnen mijn macht om te voorkomen of tegen te gaan.
Dit vaak uitgebreid toegelichte ongenoegen heeft echter meer betrekking tot de persoon in kwestie dan het resultaat van mijn inspanning.

Waterafstotend

Met een diepe lange zucht draai ik mijn sleutel voor de laatste keer om. De laatste weken heeft mijn schattige ‘meisjes’- appartementje zich ontwikkeld tot een ware heks from hell.
Niets heeft ze nagelaten om het afscheid zo lang en slepend mogelijk te maken.

De zwarte doos

Ik kom uit een stevig nest. Niet al te groot, zeker niet te luxe met verschillende soorten mos of dergelijke accessoires die het leven vergemakkelijken. Gewoon een simpel degelijk takjes nest. Goed gesprokkeld tegen een redelijke prijs. Mijn vader is dan ook wel een echte koopjesjager. Ik heb zijn voorbeeld gevolgd, en heb mij dan ook de lijfspreuk aangemeten; waarom duur als het ook stukken goedkoper kan?!

Tsunami

Ik ben niet bepaald vergevingsgezind. Wrok is mijn middelnaam. De term vergeven en vergeten is niet aan mij besteed. Wanneer ik mij verongelijkt voel is er voor mij maar één oplossing… Opkroppen. Zoals het een echte binnenvetter betaamd, blijf ik mijn rode action emmertje zorgvuldig vullen met alle aan mij geadresseerde misplaatste kritiek,
ongeïnteresseerdheid en ronduit kwetsende handelingen. Consequent als ik ben zal ik het vollopen natuurlijk ook geen enkele keer onderbreken met een vorm van protest of een poging tot zelfbescherming, tot dat moment.