Pijn,
Gisteren mijn oom begraven, Ja dan zie je de dingen voor een dag weer anders. Je overdenkt je leven tot nu toe, ziet mensen die een groot deel van je jeugd belangrijk waren en die je ook mede gevormd hebben, zoals je nu bent. Mensen die mekaar pijn doen en te trots zijn om het verleden te laten rusten en in de toekomst te kijken. Op zo’n emotionele dag waar iedereen geconfronteerd wordt met het leven dat ineens afgelopen kan zijn, en waar je niets meer tegen mekaar kan zeggen. Alleen verdriet en pijn kan delen met diegene die zich dan nog onder de levende bevinden. Ik kwam de kerk in zag daar me dierbare, ja want ook de mensen die je niet met regelmaat ziet kunnen je na aan het hart liggen. Je kijkt rond en denkt zal zij er ook wezen je ziet haar niet maar je weet zeker ze komt. Ineens krijg je het gevoel en kijk je achterom en ja daar staat zij. Een zus met een groot verdriet die zij zichzelf aandoet, en waar zij geen weg in kan vinden. Trots heeft ze, zo’n grote trots dat ze er zelf in verdrinkt. Je ouders zitten voorin en je ziet hun verdriet, en vooraan staat een kist, het bewijs dat het tijd wordt voor praten en trots opzij te zetten. Voor de rest van ons gezin doet het pijn verschrikkelijk veel pijn. Je voelt je machteloos. Mijn broers en zusters die proberen er een weg in te vinden slaan machteloos en luchtledig om hun heen. Vertellen aan beide partijen wat ze moeten doen, maar dit moeten zij zelf oplossen en zolang dit niet gebeurd is er veel verdriet en pijn!!!!!

Categorieën: Diversen

7 reacties

pepe · 27 augustus 2004 op 08:16

[quote]Mensen die mekaar pijn doen en te trots zijn om het verleden te laten rusten en in de toekomst te kijken.
Je ouders zitten voorin en je ziet hun verdriet
[/quote]

Een aardig stukje over wrijving binnen een gezin als ik het goed begrijp.
Als column vind ik hem een beetje kort en niet helemaal duidelijk. (maar dat is mijn mening)

Wel een moeilijk, mooi onderwerp gekozen…

Welkom en suc6 bij het verdere schrijven 🙂

Mup · 27 augustus 2004 op 14:11

Ik ga met de reactie van Pepe mee. Ik denk er uit te halen dat het om problemen binnen een gezin gaat. Misschien heb je het zo beschreven om de mensen in je naaste omgeving wat ‘anoniem’ te houden, maar ik kan er ook naast zitten,

Groet Mup.

Mosje · 27 augustus 2004 op 15:21

Beste Jatino,

In tegenstelling tot de vorige lezers snapte ik je stukje direct. Overigens begrijp ik wel waar hun vraagtekens vandaan komen, want een groot aantal van je zinnen loopt niet zo heel erg lekker.
Als je vaker wilt schrijven zou ik je aanraden daar goed op te letten.

Succes ermee, je kunt het vast en zeker!

sally · 27 augustus 2004 op 21:15

heel gevoelig
komt ook wel over
ik vind het niet zo erg als er wat te raden over blijft.
ben benieuwd naar je volgende column
groeten Sally

ignatius · 28 augustus 2004 op 00:04

Qua zinsopbouw sluit ik me bij mosje aan.
Wat mij betreft had je de thematiek van je column wat dieper c.q. meer mogen uitwerken. Anderzijds is het niet het makkelijkste thema dat je gekozen hebt, en dat mag ook gezegd worden.
Genoeg gezeurd. Welkom op cx.
🙂

tontheunis · 28 augustus 2004 op 09:03

Jatino,

Je hebt het gevoel en het conflict goed omschreven. Je hebt prima kenbaar gemaakt dat er verdriet is en dat daar ‘een’ geschiedenis aan ten grondslag ligt. Dat het feitelijk zorgt dat mensen er meer over willen weten, is geen zwakte maar naar mijn mening eerder een sterkte. Als iets zo persoonlijk is, is het te begrijpen dat de bewoordingen kort zijn.

Je Nederlands laat wel veel te wensen over. Het verschil tussen me en mijn, bijvoorbeeld. Het gebruiken van leestekens. Dat is een kwestie van leren tijdens het verder schrijven. Wie met zijn hart schrijft, kan altijd verder.

Welkom bij ColumnX.

TT

Louise · 28 augustus 2004 op 09:07

Een mooi stukje en het is ook helemaal duidelijk waar het over gaat.
Ik mis alleen een einde. Niet een einde aan het familiedrama, maar een geschreven einde.

Welkom hier en ik hoop snel weer iets van je te kunnen lezen!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder