Ik heb mijn poëziealbum teruggevonden. Het heeft een zwarte kaft met daarop typisch Franse tafereeltjes zoals clochards bij de Seine en danseresjes die pirouettes maken tussen de Eiffeltoren en het Louvre. Het album is vijftig jaar oud. De vergeelde bladzijden laten los en de inkt is aan het vervagen. De eerste twee bladzijden van het album zijn leeg. Die waren bestemd voor mijn vader en moeder, die nooit inspiratie vonden om een wens voor mij te schrijven. Verder zijn alle bladzijden voorzien van gedichten en versjes. Opgesierd met glitterplaatjes van bloemen, hartjes en poezen. Wat was ik blij met het versje dat de meester van klas 3 in het album schreef. Hij was een vrolijke jonge vent van midden twintig die nog maar net voor de klas stond. Met groene inkt en met sierlijke letters schreef hij:

Pluk de rozen die op aard,

Bloeien voor je voet

Pluk ze met een dankbaar hart

En een blij gemoed

Vind je er soms dorens aan

Denk dan dat wee en wel

In dit leven samengaan

Naar Gods wijs bestel.

Als tienjarige snapte geen drol van de tekst, maar ik was wel supertrots dat hij deze wens speciaal voor mij had geschreven. Tenminste, dat dacht ik destijds. Nu realiseer ik mij dat het invullen van stapels poëziealbums tijdrovend lopendebandwerk was voor de juffen en meesters. En vooral voor deze zeer populaire meester. Die, zo hoorde ik tijdens een reünie, op jonge leeftijd een einde aan zijn leven maakte. De dorens uit zijn versje heeft hij niet kunnen ontwijken en hebben hem lelijk geprikt.

Het allerleukste versje staat maar liefst drie keer in mijn album.

Li zat op vaders wagen.

Tussen kool en tussen biet

Alles is te koop zei vader

Maar mijn Li krijg je niet

Geweldig vond ik dat versje. Je zult toch maar arm zijn en alle centjes bij elkaar moeten schrapen. En dan schreeuwt vader door de straten dat zijn dochter niet te koop is! Dat vond ik de allergrootste vorm van vaderliefde die je maar kon bedenken.

Mijn kinderen zijn opgegroeid met vriendenboekjes en zij vinden poëziealbums truttig. Heel even heb ik overwogen om te vragen of zij de lege bladzijde voorin het album willen invullen. Ik heb dit voornemen laten varen omdat ik vrees dat ze er een eigentijdse versie op loslaten. Zoiets als:

Li zat in vaders wagen

Tussen hasj en tussen wiet

Alles is te koop zei vader

Ook Li. Als je maar genoeg biedt.

Op dit soort poëziealbumvervuiling zit ik niet te wachten dus laat ik de eerste bladzijden ongemoeid. Ik denk maar zo: mijn vader en moeder vonden vast geen versje mooi genoeg om hun liefde voor mij te beschrijven.

Categorieën: AlgemeenLiefde

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkte 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep. Sindskort gepensioneerd.

16 reacties

pally · 4 april 2013 op 16:05

Ik vind dit helemaal leuk, Li. Zo’n poeziealbum, dat vertegenwoordigde wel wat. Het maakte je tot een persoon, ook al was je nog te jong om die meestal brave moralistische versjes te vatten. En wat een geinig slotversje!
Herken je deze?
Het licht gaat uit/ de inkt verdunt /ik eindig met een dikke punt. ( die punt was dan een inktvlek)

En deze:
Er zat een olifantje aan het strand
Hij poetste zijn tandjes met wit zand
Lieve Li’tje laat je hartje zo rein
Als dat olifantje zijn tandjes zijn 😀

groet van pally

SIMBA · 4 april 2013 op 16:59

:deadrose: rozen verwelken, scheepjes vergaan maar mijn liefde voor jou blijft altijd bestaan…… Dat zette -heel gewaagd- een jongen in mijn poëzie-album! Ik vond het zo genant dat ik die bladzijde eruit heb gescheurd, stel je voor dat anderen het zagen hahaha!
Vriendenboekjes zijn véél minder leuk!

Ferrara · 4 april 2013 op 17:12

Wat een enig verhaal. Heb meteen mijn album uit de kast gehaald en heerlijk zitten lezen.

Wees als de bloemen der Lente
Een beeld tijdens uw jeugd
Het schoonste wat een meisje kan sieren
Is netheid, eenvoud en deugd

Harrie · 4 april 2013 op 17:27

Jij bent als lucht voor mij. Maar zonder lucht kan ik niet leven. Zucht … Leuke column Li. :yes:

KingArthur · 4 april 2013 op 21:55

Aardige tekst. Memory lane, de dingen die voorbij gaan en hoe zaken veranderen. Toch, begrijp me niet verkeerd, ik mis de echte diepte een beetje. Misschien had dit zich beter geleend voor een wat langere tekst en misschien ben ik wel te kritisch.

Nachtzuster · 4 april 2013 op 22:25

Gewoon lief en nostalgisch!! En misschien moet je wel een vrouw zijn om die nostalgie te voelen.

Ma3anne · 4 april 2013 op 23:02

[quote] Nu realiseer ik mij dat het invullen van stapels poëziealbums tijdrovend lopendebandwerk was voor de juffen en meesters [/quote]

Ik heb altijd voor al mijn leerlingen zelf versjes gemaakt. Nee hoor, geen lopende bandwerk. Bij mijn weten deden ook mijn collega’s hun best er iets moois van te maken.

Dus: koester dat versje van die meester maar, ik ben ervan overtuigd dat hij je iets mee heeft willen geven.

Mien · 5 april 2013 op 08:10

Nostalgie, altijd hartverwarmend.
Net als de lente.
Hij … eh … zij komt eraan !

[img]http://www.marcomprint.nl/cms/upload/koon/Artikelen2009/186_Poezieplaatjes.jpg[/img]

Yfs · 5 april 2013 op 08:47

Alleen al bij de titel zag ik mijn ‘poesiealbum’ meteen voor me. Het deed me naarstig afvragen waar het is gebleven. Misschien heeft iemand het op een rommelmarkt gekocht voor 50 cent. Een verjaardag thuis was altijd een feest want dan konden alle Omes en Tantes er een versje in schrijven. Kortom, bringing back sweet memories. Heel leuk geschreven!

Wie je ook bent,
Wat je ook doet
Doe alles met een glimlach
en verlies nooit de moed :-))

R@@F · 5 april 2013 op 11:52

Zelfs ik de überhork krijg hier bijna een brok van in mijn keel. Hoewel ik vroeger wel ernstig toegesproken ben door de directeur na mijn versje in het album van Chantal Verbeek. Het versje ging zo:
Chantal dat geile loeder
Zat nog in de kut van haar moeder
Maar wist zich zo te draaien
Dat haar vader haar ook kon naaien

Konden ze niet waarderen, vreemd! 😀

pepe · 5 april 2013 op 12:29

Li, wat heerlijk hierin weg te zwijmelen. Heel soms lees ik mijne ook door, herkenbaar dat die woorden van toen later pas hun waarde krijgen.
Met plezier weer gelezen.

groet Pepe

Pierken · 5 april 2013 op 13:37

Dat was dus meer voor in de poesie van haar moeder bedoeld, Raaf? Ik vond nog een album van een meisje in mijn la. Dat is wel erg, he? poëziealbums (of poesiealbums) zijn best wel documenten waar je zuinig op bent. En dat ben ik dan ook. De (inmiddels) vrouw in kwestie is nog steeds een bekende van mij en na 30 jaar heb ik dan vorig jaar eindelijk een getekend versje voor in haar poesie gemaakt (en op youtube gezet). Uiteindelijk werden het er twee, maar één is genoeg: http://www.youtube.com/watch?v=ubz7CLaPXns

Wat leuk Li, dat je zoveel losmaakt. Zelfs bij de mannen of misschien juist bij de mannen?! Zij/wij hebben blijkbaar nog steeds de behoefte om aan jullie haren te trekken. De jongens tegen de meisjes!

Harrie · 5 april 2013 op 15:48

Duizend bommen en granaten,
Een heel leger vol soldaten,
Verslind ik liever heel en al,
Voordat ik jouw vergeten zal,

Mijn pappa had net de laatste Kuifje gelezen.
Maar hij heeft in ieder geval wel iets neer geschreven.

Leuke column!

Groetjes, Harrie

DreamOn · 5 april 2013 op 15:49

Leuke column, Li! En herkenbaar. Mijn album stond vol met gereformeerde rijmpjes, zoals deze:

‘Als Trudy zit te dromen, en de meester kijkt haar aan,
zegt ze steeds hetzelfde: “Ik? Ik heb het niet gedaan!”
Eens zat ze weer te dromen, en de meester die het zag, vroeg:
“Trudy, wie heeft alles geschapen, de zon, sterren en de maan?”
Trudy zat van angst te beven en zei: “Ik? Ik heb het niet gedaan!”

Die is me altijd bijgebleven… 🙂

WritersBlocq · 5 april 2013 op 21:08

Wat een schitterende column, Li. Zo mooi en waar, en zo lief hoe je je Pap weer aanhaalt. En inderdaad: laat die pagina’s alsjeblieft leeg 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder