Polderwetenschap

Voor mij was een motor nooit een serieuze optie. Van de fiets heb ik slechts een korte tussenstop in de vorm van een mobyletje gekend alvorens ik bij de auto uitkwam. Met motorrijders had ik ook niet zoveel. Ik kende ze niet. In mijn directe omgeving kwamen ze niet voor. Het beeld van de motorrijder heb ik dan ook van afstand opgebouwd. Voor mij waren het net even te stoere en te onberekenbare mannen die bij het minst geringste tot ontploffing kwamen. Ongedefinieerd boos. Dat dacht ik tenminste. De vrouwen die zich in de buurt van de motoren bevonden daar keek je verlekkerd naar. Ze hadden het stempel geil maar waren voor een wat zoekende jonge man zonder al te opzichtige spieren of tattoos onbereikbaar. Ook dat dacht ik tenminste. Al met al was het gevolg dat de motor in mijn leven geen rol van betekenis ging spelen. Dit ondanks de drang naar vrijheid, autonomie en verzet als basishouding die, zo begreep ik later, typerend is voor de gemiddelde motorrijder. Op die vlakken hadden wij elkaar mogelijk kunnen vinden. Het is er niet van gekomen. Ik heb me daarbij neergelegd.

Het beeld was duidelijk. Soms echter moet je je beelden bijstellen. Eigenlijk moet je je beelden continu bijstellen.

Ik moest er aan denken toen ik vanmiddag onder een bleek zonnetje door de polder fietste. Zeker een keer of vier werd ik gepasseerd door een stoet van 10 tot 15 motorrijders. In colonne, keurig 50 rijdend en strak in het leren pak. Achterop was geen geile meid te zien. Slechts grote glimmende koffers waarin ik met de beste wil van de wereld geen spoortje verzet of vrijheidsdrang kon herkennen.
Slechts een appel en een lekkere boterham voor onderweg.
Dat dacht ik tenminste.