R.K. Veulpoepers B.V.

Eind jaren zeventig was ik een frequent bezoeker geworden van concerten en festivals in de regio. Op 3 juni 1979 fietste ik ’s middags samen met een goede vriend naar Eindhoven, waar het derde Folk-us Pinksterfestival zou plaatsvinden. Op het programma stond o.a. een optreden van de Veulpoepers uit Hilvarenbeek, de band die enkele maanden daarvoor nog een klein hitje had gehad met de single den Egelantier. Dat nummer hadden wij met onze vriendengroep per direct geadopteerd als clublied en werd door ons dan ook te pas en te onpas ten gehore gebracht.

Het was een echte zomerse dag die 3^de juni en dientengevolge erg warm in de zalen van het Jorishuis waar de diverse muzikanten acte de presente zouden geven. Wie traden er allemaal op? Dat is me inmiddels grotendeels ontschoten. Ene Rini Schilders staat me nog bij, een troubadour pur sang die zijn publiek van begin tot einde wist te pakken met een ingetogen voorstelling. Gerard van Maasakkers, die toen een beetje in de folkscène zat, zagen we wel rondlopen maar zijn naam stond niet op het programma.

Wij waren die dag speciaal voor twee bands naar Eindhoven gefietst: de Veulpoepers natuurlijk en Pegasus. De laatste band was weer een uitvloeisel van de in de regio toentertijd bekende folkrockgroep Deirdre, maar wie kent die formatie heden ten dage nog? Tegen het einde van de middag moesten de Poepers aan de bak en die gasten besloten, vanwege het warme weer spontaan en in koor; “we kunnen net zo goed buiten spelen.” Alles wat ze aan materiaal bij zich hadden werd naar het terrein achter het Jorishuis gesjouwd en daar opgebouwd. De band stelde zich in het midden van het veld op en het publiek vormde een ring rond het gezelschap. Bij het inzetten van het eerste nummer door leadzanger Zjef Naaijkens gebeurde er iets. Publiek, band en muziek smolten als het ware samen tot een eenheid. Mensen begonnen te dansen, mee te zingen. Een meisje, gekleed in een frivool zomerjurkje, raakte in een soort van trance en liet zich helemaal door de muziek meevoeren. Er zat die middag iets in de lucht en dat was niet alleen wietrook. Het hele plaatje klopte, bij wijze van spreken. Wij zagen het allemaal gebeuren en wisten dat het goed was. Na afloop van deze set volgden nog verschillende bands, maar het optreden van de Veulpoepers is me altijd bijgebleven. Aan het einde van de avond sloot Pegasus het programma af, waarna wij weer naar huis fietsten, onderweg zingend en een beetje lallend: “Ja d’r was nog nooit beter bier, dan in café den Egelantier”.

In Mierlo, halverwege onze route, passeerden we inderdaad een café en op het buitenterras zaten nog mensen. We parkeerden onze fietsen, zochten en vonden twee vrije stoelen en bestelden ieder een biertje. Het was een hete zomernacht en het gerstenat smaakte ons nu op zijn best. Uit de speakers klonk Bob Marley’s, Stir it up. We genoten van het moment, we waren jong, de verre toekomst lag voor ons en we meenden dat we wereld aankonden.

Later heb ik de Veulpoepers nog vaak zien optreden, maar zoals op 3 juni 1979 in Eindhoven; zo een muzikale openbaring heb ik nooit meer meegemaakt.