Mijn mobieltje snerpt. Geluid van een sirene! En het komt uit mijn binnenzak waardoor het lawaai enigszins gedempt wordt. Moet er nog wat aan wennen. Ik had eerst de negende van Beethoven maar die klonk zo timide dat ik alle oproepen miste. Maar aan de andere kant; om negen uur ’s morgens een loeiende sirene uit je binnenzak horen komen heeft hetzelfde effect op je zenuwgestel als koude erwtensoep met slagroom eten op dezelfde tijd.

Afgezien daarvan, zit ik op mijn fiets in een plensbui met plu en dan is het lastig manoeuvreren. Wanneer ik eindelijk dat mobiele kreng uit mijn zak heb gevist komt er een tweede berichtje binnen.
Eerst het eerste berichtje. Blijkt mijn vriendin Dinah te zijn: Koffie?? Het tweede berichtje is ook van Dinah: Hallo????
Dinah is ,SMS technisch gesproken, altijd kort van stof. En ze houdt niet van wachttijden.Het liefst wil ze binnen een seconde antwoordt. In dat licht moet haar tweede berichtje dan ook gezien worden.
Als ik bij haar binnenloop, zit ze aan tafel de krant te lezen. Zonder op te kijken wijst ze met haar vinger naar de keuken: “doe zelf even”. Dus pak ik een kop koffie .
“We gaan zo meteen een slotje voor de voordeur halen”, mompelt ze, gewoon doorlezend.
Ik ken haar, dus snap ik wat ze bedoelt. Haar auto, een veertien jaar oude Seat, heeft wat ouderdomsverschijnselen. Het slot van het linkervoorportier heeft het opgegeven waardoor zij via het andere portier de auto binnen moet kruipen. Of via de kofferbak.
Is een beetje lastig als je ’s nachts wordt opgeroepen om bij een bevalling te assisteren, en je snel weg moet…

Tien minuten later stappen wij in haar auto op weg naar de sloperij, want daar liggen nog wel wat slotjes voor een veertien jaar oude Seat. Dinah wurmt zich via het rechterportier naar binnen en ik volg haar.
Eenmaal gezeten zien wij dat alle ramen beslagen zijn. Om haar te helpen draai ik het raampje aan mijn kant open waardoor de aanslag langzaam naar beneden zakt. Het raampje overigens ook. Het zakt vrolijk, zonder mijn hulp, langzaam verder naar beneden. En terwijl ik verwoede pogingen onderneem om het weer omhoog te draaien, zie ik uit mijn ooghoek de vlammende ogen van Dinah op mij gericht.En ik voel mij verstijven. Zo moet een vlieg zich voelen vlak voor hij de ultieme doodklap met een krant krijgt.
“Wat doe jij nou????. Jezus!! Je weet toch dat je dat raampje niet moet opendraaien!!!
Dat heb ik je vorige week toch al gezegd???” Transpirerend draai ik als een bezetene om het raampje weer omhoog te krijgen. Lukt niet. “Ja, ga nog effe lekker door, dan krijg je het helemaal niet meer dicht”, fluistert Dinah liefdevol kijkend.
“Ik probeer het straks wel”, zegt ze hoofdschuddend en vervolgens scheurt ze met grote snelheid weg.
Picture this: nul graden, ijzige wind, snelheid 90km, raampje aan mijn kant open.
Halverwege doe ik mijn bijna bevroren mond open om haar voor te stellen het nog eens met het raampje te proberen maar een blik op haar gezicht weerhoudt mij daarvan. Mijn mond blijft openhangen. Dichtdoen kan alleen als ik even gelegenheid krijg om mijn hoofd vijf minuten in een magnetron te laten opwarmen
5 kilometers verder weet ik alleen nog van horen zeggen dat ik een rechteroor heb.Het ding is volledig stijf bevroren maar Dinah rijdt door. Nog steeds kwaad vanwege het raampje.
Na een eindeloos lijkende rit stoppen wij eindelijk bij de sloperij. ”Probeer het nog eens”, zegt ze met opeengeklemde lippen.
Dus begin ik weer aan het raampje te sjorren en zowaar, het gaat omhoog. Totdat het halverwege blijft steken. Geen beweging meer in te krijgen en ik zie dat het een beetje scheef hangt. Ik kijk maar niet naar Dinah. Dat hoeft niet. Ik voel haar liefdevolle genegenheid zo ook wel op mij afstralen.
“Laat mij het maar doen, sukkel”, roept ze gefrustreerd ,en ja hoor. Ze draait krachtig aan het zwengeltje en het raampje zoeft zonder problemen omhoog.Triomfantelijk kijkt ze me aan.
En nu nooit meer aankomen, zegt ze met stralende ogen. Of vlammende. Ligt eraan hoe je het bekijkt. “Help me te herinneren dat ik het straks met plakband vastlijm”
De sloper ziet ons aankomen en ziet ook Dinah’s gezicht. In no time hebben wij een nieuw slotje en rijden weer terug naar huis.
Als geestigheidje doe ik net of ik het raampje weer ga opendraaien. Ze ziet het niet.
Achteraf maar goed ook. Anders had ik nu nog staan te liften.

Categorieën: Diversen

13 reacties

pepe · 5 februari 2004 op 08:24

Oeps… vrouwen en auto’s ik geloof niet dat dat goed samen gaat. Maar goed ik sta mijn mannetje wel als het moet, ik was toevallig al begonnen aan een column daarover. Weet niet of ik hem nu wel in stuur?
Hij las weer lekker weg, ik zag het voor me, een diepvries-Kees 😉 op de snelweg. Ik hoop je daarna weer goed ontdooid bent.

deZwarteRidder · 5 februari 2004 op 11:08

Pjoeoeoeoeoeoeiiiii dus maar even geen volendam denk ik zo….heb nog wel een ander simmetje voor je mobieltje misschien kan je zo ontsnappen..
strakke column lekker lezen dat is dus (SCLZ)
Rich@Rd

Eftee · 5 februari 2004 op 12:32

De kat zat me aan te kijken of ik misschien niet goed werd. Schitterende column. Mooiste vind ik, altijd zo je onverwoestbaar doen tegen de mannen, die je in je columns voorbij laat komen. Zie ik je, hier bij Dinah, voor me als iemand waar volkomen overheen gewalst wordt.

Ma3anne · 5 februari 2004 op 13:01

Kees, geweldige column weer! 😀

Om in haar vlammende ogen stralende ogen te willen blijven zien getuigt van moed!

Kees Schilder · 5 februari 2004 op 13:35

Eftee, je hebt gelijk.Bij vrouwen ga ik volledig onderuit en zeker bij Dinah die geweldig is en waar ik ontzetten veel mee lach.
En Ma3anne, Dinah heeft echt stralende ogen maar je moet niet vergeten dat ze met mij omgaat en dat vergt wat van een mens 😀

Li · 5 februari 2004 op 14:05

Lekkere column weer en…helaas herkenbaar. Ik hoef maar naar iets in de auto te kijken of het stopt, breekt, scheurt of valt. Mijn zoon ( met 14 jaar oude fiat) wil me niet eens meer vervoeren… 😕

Suus · 5 februari 2004 op 15:32

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo gelachen heb om een column. Echt geweldig….

viking · 5 februari 2004 op 15:51

Jouw schrijverstalent helpt je hard op weg de lieveling van de CXvrouwen te worden… (kan ik van mijzelf niet zeggen geloof ik 😉 )

Ma3anne · 5 februari 2004 op 16:35

[quote]Jouw schrijverstalent helpt je hard op weg de lieveling van de CXvrouwen te worden… (kan ik van mijzelf niet zeggen geloof ik )[/quote]

Gewoon een beetje liegen over hoe leuk vrouwen in de sportschool zijn en hoppa, je hebt er fans bij. Wedden? (nee hoor, grapje, lekker blijven wie je bent)

Groetjes,
Marianne
(een geheime vikingfan)

Mosje · 5 februari 2004 op 22:00

Kees, er zijn twee dingen die je bij een vrouw nooit moet doen. Aan hun auto komen (om redenen zoals door jou zo beeldend beschreven), en in hun handtasje kijken. Daarin bewaren zij soms vriendjes waarvan zij niet willen dat jij weet dat zij ze hebben.

Liz · 6 februari 2004 op 09:24

Heerlijk om met zo’n verhaal wakker te worden 🙂 Zag het helemaal voor me.
Vertoont je oor nog bevriezingsverschijnselen?

Enne denk eraan, voortaan handjes thuishouden 😉

Mup · 6 februari 2004 op 23:47

Top! Geeft me moed als ik weer eens op hoop van zegen mijn ouwe FIAT start,

Groet Mup.

suryaschilder · 7 februari 2004 op 11:59

zo dat begint al lekker heh?dat ze nou echt boos werd dat geloof ik dus niet hoor!want jij hebt mij toch echt een keer duidelijk gezegt dat ze bijna nooit echt boos werd.groeten suryaschilder

Geef een antwoord