Ringspelen

In mijn TARDIS drijf ik door een zwarte ruimte op zoek naar licht. Mijn lijf voelt zwaar. Dat heeft ongetwijfeld te maken met mijn lichaamsgesteldheid. Die is nog steeds metafysisch ingesteld op planeet Aarde. Daar waar de zon ver van de Aarde afstaat zweef ik rond. Op zoek naar tumult. En die is er. Op een klein stukje Aarde dat Nederland heet. Ik dacht dat het ringsteken tot de Middeleeuwen behoorde. Maar niets is minder waar. Het heeft zich alleen verplaatst naar andere tijden en onthult zich in een ander gedaante. Heden wordt met modder gegooid. Met zand gestrooid. Hakken worden in het zand gezet. De spot gedreven met alle regels. Stokken worden er wielen gestoken. Rekstokken. Repke en Zwammes laten van zich horen. Het liefst verbreken ze de banden met bonden die stiekem fout binden. Hoge heren met witte pruiken hebben met recht uitgesproken, datgene wat krom is moet weer recht. Met kromme rekstok is het per slot van rekening moeilijk pieken. Hopelijk vertaald de kleine dramatiek zich naar grote heraldiek. Hopelijk zet het de boel op de juiste spanning. Geen focus op duistere limieten maar op stralend goud. Het ringspel moet nog op het hoogste niveau gespeeld worden. In vijf ringen verbonden en gevlochten is de wijde wereld in afwachting van eerlijke gevechten. Wie houdt zijn rug straks het meeste recht en wie landt er op gestrekte tenen? Wordt het Repke of wordt het Zwammes? Ach, het zal oranjelieden worst wezen. Zolang de driekleur maar zegeviert en in top gehangen kan worden. Zolang de oranjelieden in het Bavariahouse hun keeltjes maar mogen rekken dan komt alles goed. Hef de gezangen maar alvast liederlijk aan. Want hoed u London wij komen er subiet aan.