Elke zin die in mij opkomt blijft onafgemaakt. Het maagdelijk witte papier onder mijn hand weigert mijn teksten, door ieder vers geschreven woord te verbleken tot een lege leegte. De tijd vertelt een verhaal dat niet geschreven wil worden. Ik haal diep adem en kijk naar de afbeelding op de voor mij uitgestalde kaart. Een rode roos. Perfect vormgegeven door de natuur. Een roos uit duizenden. Met haar zijdezachte, glooiend omgekrulde blaadjes toont zij haar bonte kleurenpracht van scharlaken tot koraalrood. De binnenste blaadjes als beschermende handpalmen rond haar kwetsbaar hart. Een hart dat symbool staat voor de liefde, de bron van alle levensvreugd.

Iedere roos is uniek en onvervangbaar. En daarom van onschatbare waarde. Vooral voor degenen die haar geplant hebben, verzorgd en gekoesterd. Voor hen aan wie zij haar schoonheid heeft prijs gegeven. Voor hen voor wie zij haar geuren heeft verspreid. Eigenlijk voor iedereen met wie zij de aarde heeft gedeeld. Want een aarde zonder haar aanwezigheid, zonder haar uitstraling, is kleurloos en stemt droef.

Een roos is ook sterk. Ze straalt kracht uit. Geen rozen zonder doornen. Want dat wat waardevol is moet zich kunnen verdedigen. En juist de jonge roos, pas ontloken en vol levenskracht, zal haar stekels scherpen tegen de haar omringende rozenstengels om zoveel mogelijk te vangen van de uitbundige zonnestralen, onmisbaar voor haar groei en bloei.
En als zij dan tot volle wasdom is gekomen, zij haar geuren en kleuren als een warme deken over de aarde spreidt, dan laat zij van zich spreken. Met een uitbundige levenslust weet zij ieder in het hart te raken en straalt zij haar stralen als een aureool om zich heen.

Een egaal rode bloemenzee wuift in de wind. Maar dan, plotseling, geheel onverwachts, wordt die ene stralende roos uit de bodem weggerukt. Zonder enige reden. Een lege plek achterlatend. Vanuit welke hoek je ook kijkt, die lege plek, hoe klein ook, valt altijd op. En zolang dit rozenbed nog zal bloeien, zal het zichtbaar zijn. Maar het is net of de kleur van de omringende rozen een tintje warmer is geworden.

[i]
Lieve Roos

Sprakeloos heb je ons achter gelaten
In verwarring en vol verdriet
Je hebt gevochten voor het leven
Helaas kwam je redding niet

Je hebt ons wel veel meegegeven
Van openhartigheid en spontaniteit
Daar kan ieder veel van leren
Des te droever dit abrupt afscheid

Jouw prachtige roos zal nooit verwelken
Zal eeuwig in ons geheugen staan
Lieve Roos, jouw geuren en kleuren
Zullen op deze aarde nooit vergaan
[/i]

Categorieën: Algemeen

Avatar

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

20 reacties

Avatar

KingArthur · 29 november 2007 op 14:40

Weer mooi en met gevoel geschreven. Toch blijf ik even kritisch (gepast of ongepast). Bont roept bij mij de asociatie op van een diversiteit aan kleuren en niet een kleur in al zijn tinten. Maar dat kan aan mij liggen. Volgens de Dikke heb je namelijk wel gelijk.

Avatar

Mup · 29 november 2007 op 15:51

Ben ook een tintje warmer geworden, en tegelijkertijd kouder, heel indringend en mooi verwoord Kawa,

Mup.

Avatar

dj_Eddy · 29 november 2007 op 16:11

Bijzonder indrukwekkende column.

Avatar

Ma3anne · 29 november 2007 op 17:43

Hoe kwetsbaar en sterk geschreven tegelijk.
Prachtig, Kawa!

Avatar

lisa-marie · 29 november 2007 op 18:16

Hij is prachtig zo mooi,integer en vol kleurrijke emotie geschreven.
Het ontroert mij en heb genoten van het geheel. 🙂

Avatar

WritersBlocq · 29 november 2007 op 18:26

……………

slik.

Zwart-witte woorden worden kleurrijk, zoals jij ze afschildert. Eeuwig zonde dat je ze voor haar hebt moeten schrijven, nu al.

Veel sterkte, en Roos: goede Reis.

Liefs, Pauline.

Avatar

SIMBA · 29 november 2007 op 18:33

De mooiste roos die ik ooit gezien heb.

Avatar

pally · 29 november 2007 op 18:57

Ach, Kawa, mooi en triest. Dat ze rustig mag slapen als een roos, de roos die ze is.
Maar, vastgelegd door jouw tekst met gedicht verwelkt ze niet.

:kus: Pally

Avatar

Happyturf · 29 november 2007 op 19:23

Kwasutra, het gevoel bedekt prachtig de wazige details. Mooi artikel!

Happyturf

Avatar

arta · 29 november 2007 op 21:13

Jeetje, wat is dit mooi geschreven!
Het leven kan soms zo oneerlijk zijn…
Sterkte, Kawa!

Avatar

bert · 29 november 2007 op 21:27

Ik ben sprakeloos, dit komt heel diep uit jouw hart.

Avatar

vanlidt · 29 november 2007 op 22:23

[i]Once I had the rarest rose
that ever came to bloom
cruel winter chilled the bone
and stole my flower to soon
oh loneliness, oh hopelessness
to search the end of time
for there is in all the world
no greater love than mine[/i]

Annie Lennox

Avatar

Li · 29 november 2007 op 23:25

Pfffff.
Ik lees en voel mee.
Diep.

Li

Avatar

Beryl · 29 november 2007 op 23:43

Heel mooi afscheid, Kawa. Sterkte!

Avatar

Trukie · 29 november 2007 op 23:55

Mooi Kawa.
Die slotzin, een tintje warmer, zegt veel.

@ Hallo Bert.

Avatar

weathergir · 30 november 2007 op 07:54

Kawa…

het is prachtig…

Sterkte…

Avatar

pepe · 30 november 2007 op 08:16

Geweldig goed geschreven.
Je hebt de lege leegte bijzonder mooi gevuld.

Avatar

Ineke · 30 november 2007 op 12:32

Kawa, prachtig geschreven. Erg indrukwekkend!

Avatar

Anne · 30 november 2007 op 13:08

Beste Kawa, de tekst krijg betekenis door het gedicht. Ik voel het verdriet eronder.

Avatar

bert · 1 december 2007 op 19:00

Hoi Trukie !!!
Ik ben er nog, ik lees nog en wie weet schrijf ik ooit nog.

Geef een antwoord