Met de winter voor de deur maar ook wel naar aanleiding van het verschijnen van enkele vervolgverhalen op column x, ben ik enkele dagen geleden gestart met…een lang verhaal.
Het is de eerste keer bij mijn schrijvende bedrijvigheid dat ik dit doe. ‘Jan’ is tot nu toe de wel korte hoofding van een reeds acht bladzijden tellende tekst. Ik begon dus in de eerste plaats met het verlangen om eens iets langs te schrijven. Verder zocht ik onder andere niet naar een soort avontuurlijke story. Ik had ook een beetje schrik van autobiografisch geïnspireerd gelul daar een lange tekst, als men wil hebben dat deze blijft boeien beter niet over het ‘saaie’ leven van een zestiger gaat.

Ik begon dus met een zeer klein scenario over een zekere Jan waarbij ik een soort liefdesverhaal in het achterhoofd had. Een nieuw personage levendig maken was mijn doel. Nu zit ik een kleine vierduizend woorden verder en krijgt mijn hoofdpersonage meer en meer karakter.
Wat zeer merkwaardig is, mede bij gebrek aan een duidelijk script, maar ook wel omdat mijn verhaal in de eerste plaats geloofswaardig moest zijn, is dit nu en dan al eens vast gelopen. Om uit het slop te geraken kwam er een figuur naar voor die ik in de beginfase van mijn schrijven totaal niet voor ogen had. Er was dus sprake van een nieuwe creatie, ontstaan in mijn brein.
Nu, nu mijn personage ongeveer 22 jaar is, kan ik min of meer afhankelijk van wat er tot nu toe al onthuld is, verder zelf beslissen welke kant ik opga met onze vriend.

Niet voor niet schrijf ik ‘onze vriend’. Hij is een belangrijk onderwerp van gesprek geworden binnen het dagdagelijks huishouden alhier. Meer en meer is ‘Jan’ een mens van vlees en bloed geworden. Enerzijds verplicht de voorafgaande tekst me om een bepaald streng stramien te volgen maar anderzijds heb ik de vrijheid de hoofdrolspeler bijvoorbeeld sympathiek of gewelddadig te maken.

Wat een uitdaging, en, wat een ervaring!
Wie een andere hobby, ik zeg maar wat, ‘puzzelen’ heeft, is naar gelang de tijd die hij of zij er aan wil spenderen, een zekere tijd bezig. Stopt hij of zij, één minuut later kunnen ze met totaal iets anders bezig zijn.
Bij het schrijven is dit althans toch bij mij, totaal anders. Jan zit nu al ongeveer vijf dagen in mijn kop. Ik sta op met Jan en ga slapen met Jan. Figuurlijk wel te verstaan.

Schrijven…Heerlijk!!!

Categorieën: Algemeen

Meralixe

Er is een smaak, gewoon, een manier van het door het leven gaan, die zo verschillend is van mens tot mens, dat we mogen besluiten dat het eigen gelijk niet bestaat en dat respect voor de andere mening belangrijker is...

11 reacties

arta · 16 oktober 2012 op 09:17

Ik heb een dubbel gevoel bij dit stuk.
Enerzijds vind ik het lezen van een schrijfproces interessant, anderzijds vind ik een aankondiging voor een vervolgverhaal irritant.
Een dubbel gevoel, dus…

Nachtzuster · 16 oktober 2012 op 09:54

Leuk idee, Meralixe. Een vervolgverhaal. Ga je dat ook hier plaatsen als zodanig? Het is goed dat je met Jan opstaat en naar bed gaat. Figuurlijk dan. Ik denk zelfs noodzakelijk, want het wordt een soort van familielid van je, in je hoofd dan. Ik ben benieuwd. Succes!

SIMBA · 16 oktober 2012 op 10:29

Ik ben dol op vervolgverhalen dus kom maar op!

pally · 16 oktober 2012 op 12:32

Ik begrijp precies wat je bedoelt, Meralixe, als je beschrijft hoe verhaal en hoofdpersoon ontstaan en met je meeleven-en groeien in je dagelijkse doen. Maar door dit van te voren te beschrijven, haal je voor de lezer ook een beetje de magie weg in mijn gevoel. Zelfs bij fictie lezen wil je een gevoel van realiteit hebben, denk ik.
Toch wel leuk om te lezen. Ik ben benieuwd naar de Jan-delen,
groet van pally

Pierken · 16 oktober 2012 op 12:55

Wat ik leuk vind aan dit schrijfproces is jouw toewijding en de invloed die dat heeft op de thuissfeer. Heel herkenbaar is hoe je je ‘verliest’ in een wereld buiten die van jezelf om. En voor het eerst! Zo zie je maar; je bent nooit te oud. Misschien sla je wel definitief door en stap je af van de voorheen gebruikte verslagleggende stijl. Jouw enthousiasme zal je iig een eind brengen.
En nu zijn die 4000 woorden qua omvang nog vergelijkbaar met de eerste alinea van het dunste Stephen King-werkje, maar wie weet krijgt Jan als Vlaming nog verkering met een Waalse Creool. Dan wordt het een lijvig boek.

Gerardinho · 16 oktober 2012 op 15:45

Spannend. Ik ben benieuwd naar alles wat er gaat komen…

Ferrara · 16 oktober 2012 op 19:30

Veel succes gewenst met deze uitdaging
Schrijven…heerlijk. Doodvermoeiend als het niet wil lukken.

Mien · 17 oktober 2012 op 10:30

Meralixe, ik wens je veel succes.
Valt niet mee om een vervolgverhaal te schrijven.
Maar alle pogingen zijn noemenswaardig en dapper.
Mocht het niet lukken, dan kun je altijd nog korte stukken schrijven over een schoenmaker. 😉

Mien

Meralixe · 17 oktober 2012 op 10:57

Doodvermoeiend, zelfs ALS het lukt :hammer:

Sagita · 17 oktober 2012 op 13:38

Schrijven over het Schrijfproces! Ik hou er wel van! Heerlijk!
groet Sa!

Meralixe · 18 oktober 2012 op 10:05

Dank voor de reacties

Doodsimpel, terwijl ik aan het lange verhaal aan het werken was zag ik de teller op column x op 2 staan. Ook een column insturen leek me meer dan nodig. Op dit moment kon ik in mijn kop totaal niet overschakelen op iets anders. Vandaar de verslaggeving van dit moment.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder