Serious Request staat dit jaar onder de noemer ‘Laat ze niet stikken’ in het teken van hulp aan het Rode Kruis. Hulp voor kinderen in ontwikkelingslanden met longontsteking. Met het geld dat er ingezameld wordt kunnen vaccinatieprogramma’s worden opgezet, medicijnen worden gekocht, en kan er voorlichting worden gegeven daar waar het zo hard nodig is.
Op tv zie ik de tussenstand van de opbrengst, en in het Glazen Huis in Breda start een jongetje van 6 samen met zijn vader, een actie op om geld in te zamelen. Het jongetje heet Tijn, is 6 jaar en wordt waarschijnlijk geen 7. Hij lijdt aan een ongeneselijke vorm van kanker. Mijn moederhart breekt.
Vanaf dat moment staat Serious Request niet meer in het teken van de longontsteking van kinderen in ontwikkelingslanden, maar in het teken van Tijn, die nagels lakt voor het goede doel, ondanks zijn eigen ellende.
Ondertussen rennen in mijn huis 2 jongens rond in de leeftijd van 10 en 12 jaar. Gezonde jongens. Jongens die het goed doen op school. Sporten, gamen, door elkaar heen schreeuwen en lachen. Vooral veel lachen, zorgeloos als ze zijn. Dat lachen vergaat ze even als ik ze vertel waarnaar ik kijk en ze uitleg wat er met Tijn aan de hand is, en welke actie hij op touw heeft gezet.
Ik zie 2 serieuze koppies waarop even geen lachje te bespeuren valt. De jongste vraagt me of Tijn weet dat hij dood gaat. Ik antwoord bevestigend en kijk wat deze wetenschap met het gezonde spul op mijn bank doet. Het raakt ze. Het komt harder binnen dan mijn verhaal over de kindertjes met longontsteking in Afrika. Mijn oudste zoon staat op en zoekt in de keuken naar een flesje nagellak. Hij komt terug met knalrood. ‘Jij stort 5 euro en ik lak mam’ zegt hij voortvarend. De lach is weer terug en 10 minuten later rennen ze, met gelakte nagels, weer door het huis. Even zorgeloos als altijd.
Nederland doneert massaal. En waarom? Vanwege het oorspronkelijk doel? ‘Laat ze niet stikken’? Of vanwege het verhaal achter de actie van Tijn? Ik beken dat ik gedoneerd heb vanwege dat laatste. En jij? Ik hoop dat ze dit jaar 20 miljoen ophalen.
7 reacties
Dees · 25 december 2016 op 09:13
Ook al zo’n ontroerend stuk. Mooi geschreven. Ik sta soms te kijken van hoe ‘geraakt worden’ werkt. Ik las laatst van een groep kinderen in Aleppo, die zonder ouders opgesloten zitten ergens, middenin de bommenzone. Ik heb de hele nacht niet kunnen slapen. Terwijl ik ook leed kan lezen dat van me afglijdt als ware ik voorzien van teflon.
Tijn raakt iedereen. Mooi.
NicoleS · 25 december 2016 op 09:27
Dat is het moedergen, Dees?Geraakt worden maakt ons mens. Een mooi stukje weer, Karen❤
van Gellekom · 25 december 2016 op 10:20
Prachtig! Uit het hart. Van mij mag het 100 miljoen worden
Esther Suzanna · 25 december 2016 op 10:43
Het hele serious Request heb ik nooit gevolgd, dus had geen idee wie Tijn was/is. Nog steeds niet. Het verhaal van zijn vader en ziekte is zeker aandoenlijk maar er zijn vele verhalen elke dag, die voor mij schrijnender zijn.
Desaltniettemin een mooi stukje. Ook door de persoonlijke noot. Juist door de persoonlijke nood.
Mien · 25 december 2016 op 12:05
Ik volg SQ al van den beginne. Ieder jaar bindt het een behoorlijk deel van Nederland en abroad, in weemoed, liefde en verdriet. Maar nimmer, nimmer trof een actie zoveel zielen. Meer dan 2.500.000 euro door de actie van Tijn verzameld. Een groot kruis moet opgericht voor deze lieve schat. Op een terp. Voor Terpentijn. En nooit, nee nooit meer nagels wassen.
Karen.2.0 · 25 december 2016 op 21:44
Dank voor jullie lieve reacties. SR hoort voor mij bij Kerst (net als de Top 2000) maar dit jaar ging ie door merg en been. Deze column moest er dus gewoon even (en excuus voor de haastige foutjes) uit!
Bruun · 26 december 2016 op 10:49
Een mooie column over het jochie dat onze harten heeft gestolen. Een genot om te lezen.