Het was weer eens zo ver. Sietske had de jas nog niet eens uit, ze stond nog in de gang en ze hoorde het geschreeuw al weer. Altijd waren haar vader en haar moeder ergens kwaad over en van de zeven dagen in de week waren er gemiddeld vijf dat ze elkaar de huid volscholden. Waarom die twee ooit met elkaar getrouwd waren… Vorig week op zaterdagavond was het weer goed raak. Pa was vermoeid van een week werken en hij had gedacht een rustige, genoeglijke avond te kunnen hebben, maar moeder was op het idee gekomen om eens even uitgebreid te gaan afwassen, want er was heel veel servies dat nooit gebruikt werd, maar dat volgens haar nu toch eens schoongemaakt moest worden. Zodat het in de open keuken naast de woonkamer een langdurig gekletter en gerommel van glazen, kopjes en borden was, afgewisseld met hardhandig geklap van keukendeurtjes, waarbij ma ook nog elke vijf tellen de kraan open en dicht draaide, wat een gebonk van jewelste in de leidingen gaf.

Het eerste uur had pa zich nog ingehouden, maar toen het na anderhalf uur nog een leven als het laatste oordeel was, barstte hij uit en had geroepen: “Ben je nou ook eens klaar, ik wil rust gvd.”
Waarop moeder had geschreeuwd, dat hij een vieze,vuile, luie kankerpit was die haar al het werk liet doen. Toen was pa vloekend en met de deuren slaand naar boven gegaan en ma had met haar dikke reet op de bank geslapen.

De hele zondag had ma rondgelopen met rode, tranende ogen en pa met een kop als een vergiet en ze hadden de hele dag geen woord gesproken. Sietske was maar zo veel mogelijk naar vriendinnetjes in de buurt gegaan. Op maandag was de bui al weer wat overgetrokken en op dinsdag leek alles weer koek en ei, pa gaf ma zelfs af en toe wel weer eens even een klapje voor de kont en dan giechelde mama zelfs…, ja, het leken wel verliefde tortelduifjes, maar Sietske wist wel beter…hoe jong ze ook was…

Nu kwam Sietske uit school en het was weer mis. Bij de voordeur hoorde ze de snauwende stemmen al. Waar zou de ruzie nu weer over gaan? Wat kon het haar ook schelen, ze ging maar niet eens de woonkamer binnen…Ze wilde de trap op lopen, maar wat hoorde ze nu…de bitse stem van haar moeder en haar vader die er woedend bovenuit schreeuwde: “Jij moest zo nodig Sietske adopteren, terwijl je gvd je niet eens kan redden met dat kleine beetje huishouding hier.” “Wat moest ik dan”, raasde moeder, “wou je het kind van mijn zus soms in een weeshuis stoppen, jij vuile klootzak?” Als versteend bleef Sietske enkele seconden staan…Toen stormde ze de trap op naar haar slaapkamer en stortte zich snikkend op bed…

Categorieën: Algemeen

12 reacties

WritersBlocq · 9 december 2005 op 20:02

Sietske de outsider dus. Een intriest verhaal… wordt vervolgd?

Outsider · 9 december 2005 op 20:17

[quote]Sietske de outsider dus. Een intriest verhaal… wordt vervolgd?[/quote]

Nee, ik denk niet aan een vervolg. Een paar jaar geleden heb ik een maand meegedaan aan een soort internet-schrijversworkshop. Daar kregen we elke dag een onderwerp opgegeven als schrijfopdracht.
De opdracht was toen: ‘een kind ontdekt dat ze geadopteerd is.’
Ik heb er toen dit van gemaakt, maar zonder die opdracht zou ik het nooit geschreven hebben, omdat het een onderwerp is dat eigenlijk heel ver van mijn eigen leven afstaat.

sally · 9 december 2005 op 20:59

Ik vind `m mooi geschreven Outsider.
Kan niet anders zeggen…

groet
Sally

Ps. wat vonden ze er op de cursus van? Ben ik wel benieuwd naar 😉

Outsider · 10 december 2005 op 07:56

Om eerlijk te zijn, Sally, weet ik niet eens meer wat ze op de cursus van dit verhaal vonden.
Ik heb toen in die maand ongeveer 20 stukjes geschreven en over het algemeen waren de andere vier of vijf cursisten er wel positief over en de cursusleidster zei dat ik wel talent had. Maar de details van de reacties weet ik niet meer en ik heb ze ook niet bewaard.

wendy77 · 10 december 2005 op 11:24

Toch heel knap geschreven als het zo ver van je vandaan staat. Goede column

Li · 10 december 2005 op 17:13

Arme Sietske
Triest verhaal met ouderwets rollenpatroon.
Wel goed geschreven.

Li

Ma3anne · 10 december 2005 op 19:56

[quote]ma had met haar dikke reet op de bank geslapen[/quote]
Op deze (mij storende) zin na een geloofwaardig en goed geschreven verhaal.

Outsider · 10 december 2005 op 20:46

[quote]Op deze (mij storende) zin na een geloofwaardig en goed geschreven verhaal.[/quote]

Ik kan het mij voorstellen, ik heb ook geaarzeld of ik dat van die dikke reet erin zou zetten of niet. Aan de ene kant vond ik het wel komisch en aan de andere kant misschien ook wel wat flauw of ordinair.

Wendy, Li, Ma3anne en iedereen bedankt voor de reacties en complimenten.

Mup · 11 december 2005 op 05:03

Sterk en triest onderwerp, een kind dat er op deze manier achter moet komen dat het geadopteerd is. Ik begon je column met me in te leven in Sietske, en ben ook zo doorgelezen, denk niet dat je je in kunt leven, maar krachtig verwoord. Het enige minpuntje vind ik dat ik dacht dat het verhaal van haaruit beschreven werd, alsof Sietske het aan het vertellen was, dat zou het m.i. krachtiger gemaakt hebben. Ook moeilijker om te beschrijven waarschijnlijk, ik moet nu stoppen er over na te denken…

Groet Mup.

Ma3anne · 11 december 2005 op 05:39

Nou, daar zat ik dus ook over te denken, Mup. In zekere zin is het vanuit Sietske geschreven, maar ook weer niet.

Outsider, daarom stoort die zin over ma’s dikke reet me ook. Niet dat ik die zin op zich fout vind, maar vanuit dat perspectief van het meisje vind ik het raar klinken. 😕

Outsider · 11 december 2005 op 09:41

[quote]Het enige minpuntje vind ik dat ik dacht dat het verhaal van haaruit beschreven werd, alsof Sietske het aan het vertellen was, dat zou het m.i. krachtiger gemaakt hebben. [/quote]

Ik heb er om eerlijk te zijn helemaal niet bij mij nagedacht vanuit wiens perspectief het verhaal geschreven is. Het zou denk ik inderdaad wel moeilijker worden als ik het beschreef alsof Sietske het aan het vertellen is, omdat ik het zelf niet heb meegemaakt.
Ik denk dat in een verhaal meestal niet ontkomt aan verschillende perspectieven. Enerzijds beschrijf je de feiten en gebeurtenissen en anderzijds de gedachten en gevoelens van verschillende personen. Het lijkt mij dat het moeilijk is om vast te houden aan één perspectief, want dan zou er ook maar één persoon in het verhaal moeten zijn.

[quote]Niet dat ik die zin op zich fout vind, maar vanuit dat perspectief van het meisje vind ik het raar klinken. [/quote]

Maar vanuit haar perspectief is het toch niet zo raar, want als ze boos is op haar moeder, denkt ze misschien inderdaad wel zo over haar. Of begrijp ik het verkeerd?

Mup · 12 december 2005 op 02:57

Ik heb hem nog eens overgelezen, nu ’technisch’ en ik kan niet met een direct voorbeeld komen waaruit blijkt dat het het verhaal vanuit Sietske verteld wordt, het komt alleen in de eerste alinea zo over. En nee, het is niet raar dat ze boos is op ma, alleen houden kinderen bijna altijd hun ouders de hand boven het hoofd, en leggen eerder de fout bij zichzelf, maar dat is weer een heel ander verhaal. Wel een goede schrijfopdracht,

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder