Slavenkoor

Jaren geleden heeft een anonieme gulle gever ervoor gezorgd dat de dames van de activiteitenbegeleiding het Volendams Operakoor kunnen arrangeren voor een optreden in het verzorgingshuis waar ik dan werkzaam ben.
Het kost aardig wat organisatie om ongeveer honderd personen te ontvangen en ruimte te bieden, om vooraf en in de pauze van het concert, rustig bij elkaar te kunnen zitten. Gelukkig is dit huis wat betreft hoofdgebouw ruim opgezet en met enige improvisatie lukt het om een aardige pauzeruimte te creëren. Om de grote zaal vol publiek te krijgen is totaal geen probleem. Vrijwel alle bewoners zijn er die avond en het personeel laat een gratis concert van dit beroemde koor niet aan zijn neus voorbijgaan.
Kortom volle bak.
Ook Dhr. Steen scharrelt de zaal in. Wij weten dat hij onrustig gedrag kan vertonen en zoeken voor hem een plaats aan het gangpad zodat hij, mocht dat nodig zijn, zonder al te veel verstoring de zaal kan verlaten. We spreken af dat ik naast hem ga zitten om hem in de gaten te houden.
Hij geniet zienderogen van de goed gevulde zaal en ziet dat het koor op het toneel plaatsneemt.
De dirigent spreekt het publiek toe en vertelt hoe bijzonder het is om dit optreden te mogen verzorgen.
Vanaf de eerste tonen is het genieten. Het is ontroerend om te zien hoe de bewoners dit concert ondergaan. Zo hier en daar komen zakdoeken tevoorschijn. Waar mag en kan wordt er vanavond meegedeind en gezongen. Aanvankelijk doet Dhr. Steen dapper mee maar geleidelijk aan sukkelt hij in slaap en ik laat het maar zo.

Als voor de pauze het Slavenkoor van Verdi een donderend applaus oplevert schiet hij wakker kijkt naar het toneel en zegt:
”Verrek heel Volendam is uitgelopen”.