Tegen beter weten in kijk ik toch automatisch op de klok. Het is twaalf uur in de nacht en de telefoon blijft stil, al voor het tweede jaar. Even schiet ik vol als mijn vrouw mij feliciteerd met mijn verjaardag maar zij snapt ook mijn emotie op dat moment. Al twee jaar mis ik jouw telefoontjes op het uur der waarheid van het ouder worden. Dat was altijd ons cadeau naar elkaar toe, wakker of niet, twaalf uur in de nacht bellen om elkaar te feliciteren.
Nu blijft het voor altijd stil. Verleden jaar kon ik mezelf niet echt in de hand houden en wilde met alles gooien wat er voor handen lag, maar de macht van de ratio won hier. Buiten het feit dat ik toch alles zelf op zou moeten ruimen en jij zou er niet door terugkomen.

Ik dacht dat ik er nu wel overheen zou zijn. Niet dus, je gemis knaagt nog altijd aan mij als een muis die een stukje kaas heeft gevonden. Een rare vergelijking, maar aangezien ik verslaafd ben aan kaas past het wel in deze context.
Wat kan een mens toch een pijn hebben bij een gemis. Ik heb zoveel verloren in zo een korte tijd, maar jij was de bekende druppel van die emmer die aan het overlopen was van de tranen die ik tot eigen verrassing uit mijn traanklieren liet lopen. Ging gewoon vanzelf, hoefde er niets voor te doen. Ik die nooit huilde, altijd degene was die iedereen troostte, die altijd een ander opving wanneer het allemaal te emotioneel werd.

Ik ben weer een jaartje ouder, weer zonder verbinding met jou. In gedachten hoor ik jouw stem mij toezingen door de telefoon en ik glimlach. Zie ik jouw gezicht en merk dat ik toch weer zit te janken. Slijt zoiets dan nooit? Ja, natuurlijk wel,alleen slijten is een lang proces en je moet het de ruimte geven om het toe te laten.

Ik laat het maar toe, want de verbinding naar boven is verrekte slecht hoor.

Categorieën: Algemeen

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

8 reacties

Chi_Dragon · 9 juli 2010 op 14:25

ergens kippenvel….

hoewel je haar van mij persoonlijk verder had mogen beschrijven weet je me toch te beroeren.

klapdoos · 9 juli 2010 op 14:36

Chi-Dragon ik heb al een paar stukjes geschreven over mijn jongste zusje die 2 jaar geleden overleden is, dus vandaar die laatste zin en iets persoonlijks vertellen zou ik toch in herhalingen zijn gevallen..
Dank voor je reactie,
groet van leny

Mien · 9 juli 2010 op 14:44

De column blijft ergens hangen net als bij de verbinding.
Bewust of onbewust is dit een mooi gegeven.
Komt mede door de verborgen identiteit van de 2e persoon.
Dit maakt mij als lezer nieuwsgierig.
Knap gedaan.

Mien (from the moon)

Chi_Dragon · 9 juli 2010 op 14:46

Dat wist ik niet.
Wat een enorm verlies, ik heb je eerdere columns niet gelezen..

Maar nogmaals je column wist me te raken en daarvoor mijn complimenten.

sylvia1 · 9 juli 2010 op 19:59

Mooie column! Heb vaker iets van je gelezen maar deze vind ik strakker, gerichter en daardoor krachtiger. Misschien ook door wat Mien en Chi zeggen, het niet beschrijven van degene aan de andere kant.

Ontwikkeling · 10 juli 2010 op 09:01

Ik vind het knap geschreven, door het onbekend laten van de identiteit van de ander. Het blijft hangen en gaat niet meer uit mijn hoofd.

Als ik het goed begrijp, heb je dus niet alleen een zus verloren, meer nog: een tweelingzus. Dan ben je waarschijnlijk zelf ook een beetje gestorven…. (mijn moeder is de overgebleven helft van een identieke tweeling dus ik zie het van nabij…)

Compleet

De helft
van het heel
maal twee
maakt
compleet
(c) Detteke

LouisP · 10 juli 2010 op 13:24

Klaproos,
door de andere reacties heb ik het stukje nog eens extra bestudeerd. Van dat blijven hangen en zo…d’r is wel iets van waar.
Ik vind die laatste zin vooral erg mooi..doet me denken aan een liedje van Hazes..

gr.

Louis

Dees · 11 juli 2010 op 09:38

Helemaal Klapdoos dit stukje. Springerig in berschrijving, veel emotie maar net onder de oppervlakte en erg eigen. Iets beknopter deze keer en dat maakt het inderdaad sterker. Je weet de emotie goed over te brengen.

Alsnog gefeliciteerd met je jaartje erbij trouwens.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder