Ontroostbaar was hij en dikke tranen biggelden over beide wangen. Snikkend zat hij op de rand van zijn bed naast de opengeslagen half ingepakte koffer. Overal om hem heen lagen de stille getuigen van zijn woede-uitbarsting in de kamer, van wild van zich afgesmeten sportschoenen en kapot gescheurde tijdschriften tot de restanten van wat ooit zijn laptop was. ’s Ochtends had hij al onrustig door de kamer lopen ijsberen en tijdens het ontbijt had hij geen eetlust getoond en was weinig spraakzaam geweest. Op de voor de hand liggende vraag van zijn bezorgd wordende echtgenote had hij geantwoord dat er niets was maar dat hij voor een paar dagen weg moest. Omdat dat niet ongewoon was had ze hiermee genoegen genomen al had ze hem nooit eerder op nervositeit kunnen betrappen.

Na het ontbijt was hij naar boven gegaan om, zoals hij zei, zijn koffer in te pakken. Tandenborstel, scheermes, sportschoenen, grijs kostuum, zwart shirt; zorgvuldig legde hij alles op zijn bed naast de koffer. Zijn smoking die hij gelukkig recent had laten stomen hing in de kledingzak aan de verwarmingsbuis. De bijbehorende lakschoenen die hem altijd een beetje pijn deden wanneer hij ze langer dan een uur aan had stonden op spanners op de schoenhoezen klaar om ingepakt te worden.

Vervolgens was hij naar zijn werkkamer gelopen en had daar zijn ingelijste foto van de muur gehaald en “De Ontvoering van Alfred Heineken” uit de boekenkast gepakt, die zou hij meenemen. Uiteindelijk was hij begonnen met het inpakken. Terwijl hij halverwege was had hij naar beneden geroepen of zijn vrouw nog even zijn geliefde pyjama voor hem wilde wassen. “Bedoel je die Superman pyjama?” had ze nog gevraagd maar zonder het antwoord af te wachten was ze naar de bijkeuken gegaan om hem in de machine te stoppen.

Toen ze daarna terug liep naar de woonkamer passeerde ze de werkkamer waarvan de deur openstond en het viel haar direct op dat de lijst met zijn foto ontbrak. Nieuwsgierig liep ze door naar de slaapkamer. “Ga je me verlaten?” grapte ze vanaf de drempel en verbaasd had hij haar aangekeken terwijl hij zijn zwarte sokken en een zwart strikje in de lakschoenen deed. “Waar moet je dit keer eigenlijk naar toe? En ik zie dat je de foto van de Emmy ook meeneemt?”

Daarop had hij haar verteld dat hij uitgenodigd was om de inauguratie van Barack Obama bij te wonen. “Oh, en dat vertel je nu pas?”. Voorzichtig nam ze plaats op de rand van het bed en keek hem vragend aan. “Mag ik de uitnodiging eens zien?” vroeg ze belangstellend waarop hij antwoordde, ondertussen zijn smokinghemd opvouwend, dat hij geen traditionele kaart had gekregen maar gisteravond laat op Internet had gelezen dat zijn komst op prijs werd gesteld en hij haalde zijn reeds ingepakte laptop tevoorschijn, startte hem op en legde hem op haar schoot.

“Kijk maar op Nu.NL” zei hij met een van opwinding overslaande stem.
“Maar schat, heb je het hele artikel gelezen of alleen de kop?” vroeg ze heel voorzichtig terwijl ze het antwoord wel kon raden en de laptop op de koffer legde. Behoedzaam liep ze naar de deur om de kamer te verlaten, ze moest eruit zijn alvorens hij het hele artikel gelezen zou hebben.

Peter draaide het apparaat naar zich toe en vol trots las hij hardop: “God welkom bij inauguratie Obama.”
“Ja, ik zie het staan, maar misschien moet je even doorlezen” en snel glipte ze de kamer uit.
“WASHINGTON – Er mag gebeden worden dinsdag bij de inauguratie van Barack Obama en de nieuwe president mag zijn eedaflegging afsluiten met de traditionele woorden: ‘So help me God’………”.

Aanvankelijk bleef het even stil, maar ze was nog niet halverwege de trap toen ze eerst een ijzingwekkende kreet hoorde en vervolgens hoe de laptop krakend tegen de muur uiteenspatte.

Zijn snikken was nog urenlang door het huis te horen en die avond zou er in het land niets onderzocht, ontmaskerd, aangeklaagd of verdedigd worden.


16 reacties

Mien · 21 januari 2009 op 13:57

Hij is scherp en goed Kras.
Mooie opbouw, niet te lang, actueel en to the point.

Bovendien moet ik ‘krassetanden’ in de positieve zin des woords. Het is Peter’s godgeklaag.

Mien

doemaar88 · 21 januari 2009 op 14:53

Een topstuk dit, Krasblog.
Lengte is prima, onderwerp is leuk en goed beschreven. Leest lekker weg. Mijn complimenten!

Neuskleuter · 21 januari 2009 op 16:27

Erg mooi gelaagd spotwerk, zonder de persoon daadwerkelijk te noemen. Leuke humor!

arta · 21 januari 2009 op 16:47

Haha, erg leuk!
😀

Mosje · 21 januari 2009 op 17:02

Mooi verhalend verhaaltje, waarbij het me wel opvalt dat het perspectief een paar keer wisselt. De eerste alinea’s worden vanuit de hij-figuur vertelt, dan vanuit de vrouw, dan weer etc. Dat stoorde me een beetje, maar ook niet al te veel, dus de tranen biggelen me ook weer niet over de wangen.

SIMBA · 21 januari 2009 op 17:23

Ik vond het een beetje moeilijk lezen maar wel ontzettend leuk.

geertsjohn · 21 januari 2009 op 20:44

Hoe verrassend ook het einde, we zijn ondertussen wel gewend aan de abominabele research van Peter…

Leuke column!

Asberg · 21 januari 2009 op 22:17

Als nieuweling hier is deze column niet in één keer te doorgronden. Misschien moet ik daarvoor meer columns lezen met Peter in de hoofdrol.

In ieder geval kan ik me aansluiten bij Mosje met haar opmerkingen over perspectiefwisseling.

Krasblog · 21 januari 2009 op 22:39

Beste Asberg,

Ik wil mijn columns wel verdedigen maar ga ze niet uitleggen. Wat ik er wel over wil zeggen is dat ik nooit eerder columns heb geschreven over een zekere Peter, dus daar zul je het antwoord niet vinden. Peter is een bestaand figuur waarover mijnsinziens genoeg herkenbare aanwijzingen in de column terug te vinden zijn.

Met betrekking tot de opmerking over de perspectiefverandering : daar hebben jij en Mosje gelijk in ofschoon ik dat zelf in dit geval niet storend vind. Maar jullie punt is terecht.

Ma3anne · 21 januari 2009 op 23:23

De eerste regels van een aantal alinea’s neigen naar het ‘en toen en toen en toen’verhaal. Dat had sterker gekund. Het kofferinpakwerk had van mij iets minder uitgebreid gemogen.

Verder een sterk en grappig verhaal over de arrogante boevenvanger.

Prlwytskovsky · 22 januari 2009 op 00:35

Obama. Ik kan die naam nu al niet meer horen. Wat moet dat worden.

Mien · 22 januari 2009 op 07:36

@Mosje en Kras

Ik vind het juist sterk die (onbewuste) perspectiefwisselingen.

Peter biedt namelijk vaak geen enkel perspectief! :hammer:

Het maakt de column juist een beetje rommelig en brengt je bijna op een verkeerd spoor.

Net als het camarawerk van Peterke en Peterke zelf. :hammer:

Mien Bekijkt Het Van Alle Kanten

lisa-marie · 22 januari 2009 op 09:46

Hij is goed scherp en humoristisch!
ik heb het met plezier gelezen. 😀

pally · 22 januari 2009 op 16:34

Hij is op zich goed en humoristisch. Alleen het inpakwerk ging mij iets te traag, dat haalde de vaart er een beetje uit.(zie Ma3). Er mag voor de lezer bij eenvoudige handelingen best wat in te vullen blijven.

groet van Pally

Krasblog · 23 januari 2009 op 13:27

@Aan allen:
Allemaal bedankt voor de aardige reacties.
De kritische kanttekeningen neem ik graag ter harte, het was voor mij een nieuwe vorm van schrijven en derhalve zijn jullie opmerkingen voor mij uiterst leerzaam. Dank hiervoor.

Toch moet ik in al mijn onbescheidenheid bekennen dat ik zelf dit keer dik tevreden was over het resultaat.

Groeten,

Jacob Krasblog

klapdoos · 28 januari 2009 op 12:15

Ik vond het een goed stuk om te lezen, kon mijzelf er helemaal in verplaatsen en dan ben je wat mij betreft een knaller. Als men een verhaal leest en je zit er als lezeres middenin kan het alleen maar goed zijn. En dat op het verkeerde been zetten, ik flik dat zelf ook met mijn korte verhalen.Houd de spanning er lekker in… :wave: :wave: :wave: :wave: :wave:
Groetjes van leny

Geef een antwoord